Þegar stjórnmálamenn og fjölmiðlar ganga berserksgang í Þýskalandi og búa til og elta meint hneyksli, vitna þarlendir gjarnan í skörunginn Konrad Adenauer kanslara, sem sagði að þessi æsingur myndi ganga yfir, því á morgun kæmi annað svín sem myndi hlaupa í gegnum þorpið.
Þessa líkingu nota þýskir stundum til að minna fólk á að anda djúpt og láta ekki plata sig til að þramma með í leikinn, því svona uppþot væru gjarnan notuð til að búa til vesen og flóðbylgju vandlætingar til að draga athygli frá öðru.
Æsingurinn vegna máls Guðmundar Inga Kristinssonar virðist af þessu tagi.
Allir hlupu gegnum þorpið
Fréttastofa RÚV var fremst í fylkingunni. Afarkostir, afsögn eða stríð, stóð í einni „forsíðufréttinni“ hennar.
Þar með var fokið í flest skjól, því að í öllum andskotaganginum í heiminum í dag, hefur manni einhvern veginn fundist að einmitt á þeirri fréttastofu væri fólk með ís í maganum og héldi sönsum.
En stofan stóð sig vel í hlaupinu á eftir svíninu hans Adenauers og tjaldaði öllu sem hún átti. Hún bjó m.a. til stuttar, svokallaðar ræmur þar sem hægt er að skoða einfaldaða útgáfu af umfjölluninni í farsímum og splæsti á málið heilum þætti af Vikulokunum með sérfræðingum og alles.
Og inn í allt þetta spilverk var svo ofin vönduð yfirferð alþingismanna.
Iðjuleysi á Alþingi
Sérfræðingur minn í vanlíðan segir að skilgreining á klínískum leiða sé hugarástand þingmanns á miðju kjörtímabili í stjórnarandstöðu. Þá er hann búinn með allar góðu hugmyndirnar og frasana úr kosningabaráttunni. Ekkert er eftir nema biðin endalausa fram að næstu kosningum og ekkert til að ylja sér við nema vonin um að komast í meirihluta á næsta þingi.
Þingmenn stjórnarandstöðunnar tóku því málinu fagnandi og skelltu sér í hlaupið.
Fremst hlupu Guðrún Hafsteinsdóttir, formaður Sjálfstæðisflokksins og Stefán Vagn Stefánsson, sem er málsvari Framsóknarflokksins á Alþingi.
Þau hafa vafalaust kunnað vel að meta að fá gullið tækifæri til að komast í fréttirnar án þess að hafa nokkuð til þess unnið.
Þau endurtóku ásakanir, sem lýst hafði verið í fréttum RÚV, en höfðu litlu við að bæta frá eigin brjósti nema venjulegu svekkelsi pirraðra stjórnarandstöðuþingmanna.
Það verður að virða þeim til vorkunnar að bæði eiga þau í verulegum tilvistarvanda.
Hver örlögum ræður?
Guðrúnu er loksins orðið það ljóst að hún nýtur ekki stuðnings íslenska Djúpríkisins sem ræður Sjálfstæðisflokknum. Hún fékk hvergi að koma nærri baráttu NEI-flokkanna áður en þingið kom saman í haust, og eftir þingsetningu tók Bjarni Benediktsson aftur við stjórn flokksins undir starfsheitinu Framkvæmdastjóri Samtaka Atvinnulífsins.
Í flokki Stefáns Vagns, Framsóknarflokknum, er ekkert Djúpríki, heldur er hann allur á yfirborðinu. Honum ráða einfaldlega tveir karlar, Þórólfur Gíslason, kaupfélagsstjóri, og Guðni Ágústsson, fyrrverandi ráðherra. Báðir eru sprækir en flokkurinn er orðinn fótlúinn.
Stefán Vagn er vel tengdur í kjördæmi sínu. Faðir hans var Stefán Guðmundsson, úrvalsmaður og sessunautur minn á Alþingi í heil fjögur ár og föðurbróðir var Sveinn Guðmundsson, eigandi Sörla, einhvers besta stóðhests síns tíma.
Út af Sörla var kominn Rífandi Gangur, dýrlegur töltari, sem ég átti. Hann féll frá háaldraður og var heygður í uppsveitum kjördæmis Guðna. Þá hengdi ég upp hnakk minn og beisli.
Ætla má að á svipaðan hátt ljúki sögu Framsóknarflokksins innan fárra ára.
Eftir á að hyggja
Tilefni allra þessara óláta er Guðmundur Ingi Kristinsson.
Hann er misheppinn maður; heppinn að hafa hitt Ingu Sæland en óheppinn að hafa ekki þekkt vitjunartíma sinn og vini.
Höfundur er lífeðlisfræðingur og fyrrverandi alþingismaður
