Orðið á götunni: Sótt að formannsembætti Guðrúnar – á hún að flýta landsfundi eða bíða fram á haust 2027?

Ólgan í Sjálfstæðisflokknum heldur áfram. Undir yfirborðinu kraumar óánægja yfir því að fá ekki að stjórna landinu – eins og venjan hefur verið allt frá lýðveldisstofnun og jafnvel fyrr. Flokkurinn hefur verið við völd í 40 ár af síðustu 55 árum sem er meira en 70 prósent af þeim árafjölda. Þess vegna þarf ekki að koma á óvart þó að flokkurinn sætti sig illa við valdaleysi enda telja forystumenn hans að valdið sé eign hans á Íslandi. Á ÞAÐ – MÁ ÞAÐ. En við búum sem betur fer við lýðræðisfyrirkomulag og þess vegna er ekkert gefið hvað völdin varðar.

Á sama tíma og ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur heldur sínu striki, þrátt fyrir vissar uppákomur í starfi Flokks fólksins, engjast fyrrum ráðherrar Sjálfstæðisflokksins vegna stöðu sinnar. Ráðherrafráhvarf fyrir þá sem sitja áfram á Alþingi er yfirleitt átakanlegt. Þeir eru á móti öllu, alltaf í vondu skapi, geta ekki stutt nein góð mál og bíða eftir næsta tækifæri til að valda leiðindum og efna til málþófs.

Spyrja má hvort kjósendur hafi valið þá til starfa í sandkassaleik? Til Alþingis er fólk kjörið til að setja lög og veita aðhald. Ekki til að stunda bjánalegar Morfísæfingar og keppni í orðhengilshætti og útúrsnúningum.

Orðið á götunni er að Guðrún Hafsteinsdóttir, sem óvænt varð formaður Sjálfstæðisflokksins, reyndar betri kostur en mótframbjóðandinn, hafi ekki náð tökum á flokknum enda er Sjálfstæðisflokkurinn þverklofinn – rétt eins og venjulega. Saga Sjálfstæðisflokksins markast af endalausri og hatrammri valdabaráttu síðustu rúmlega hálfu öldina. Á því virðist ekkert lát ætla að verða.

Þeir sem voru í liði Áslaugar Örnu Sigurbjörnsdóttur (ungu konunnar sem ætlaði að verða nýr Geir Hallgrímsson eða nýr Davíð Oddsson) eru enn ósáttir við að Guðrún hafi borið sigur af hólmi þótt þeim megi vera ljóst að Áslaug átti ekkert annað sammerkt með fyrrnefndum tveimur leiðtogum en aldurinn.

Orðið á götunni er að ferill Guðrúnar sem formanns hafi ekki enn náð flugi, hvað sem síðar kann að verða.

Hún reynir að þóknast flokkseigendum enda er það eina von hennar um að ná endurkosningu. Guðrún vill ekki verða fyrsti formaður fokksins sem verður felldur eftir einungis tvö ár. Af því tilefni hélt hún fundi í Vestmanaeyju þar sem valdavagga flokksins nú um stundir liggur í faðmi sægreifanna. Þar mun hún hafa sagt að núverandi ríkisstjórn væri að falla. Æ, æ, Guðrún. Óskhyggjan veitir ekki nema stundarfró.

Innan Sjálfstæðisflokksins er nú farið að undirbúa framboð gegn Guðrúnu á landafundi næsta ár.

Stóri hópurinn sem studdi Áslaugu Örnu, sem nú er flutt úr landi, mun ekki sætta sig við óbreytta stöðu. Leitað er að mótframbjóðanda gegn Guðrúnu Hafsteinsdóttur og hann mun finnast. Spurning er hvort fylkingar nái saman um frambjóðanda? Meðal núverandi Sjálfstæðismanna eru þær nefndar til sögunnar Ásdís Kristjánsdóttir, sem virðist hafa ótakmarkað sjálfsálit og einnig Hildur Björnsdóttir, manneskjan sem náði því að verða borgarstjóri Sjálfstæðisflokksins eftir nánast aldarþriðjungs hlé, með stuttum innhlaupum. Reyndar í skjóli fulltrúa Viðreisnar og Framsóknar.

Orðið á götunni er að enginn skyldi útiloka gamla Vinstri græna sem héldu Sjálfstæðisflokknum við völd í sjö ár í ríkisstjórn sem hafði það eina markmið að halda völdum og gera ekki neitt. Oft hefur munað litlu að Katrín Jakobsdóttir gengi hreinlega í Sjálfstæðisflokkinn. En nú er hún týnd og hennar pólitíska kapítal í núlli. Komin í fasteignafélag. Hugmyndin um Ólaf Ragnar vaknaði sem illur brandari eftir að hann féllst í faðmlög við framámenn í Sjálfstæðisflokknum. Þá var botni náð hjá Sjálfstæðisflokknum – allavega enn sem komið er.

Baráttan mun sennilega snúast um Ásdísi Kristjánsdóttur eða Guðrúnu Hafsteinsdóttur áfram.

Orðið á götunni er að Guðrún ætti að boða til landsfundar í mars. Þá verður tími andstæðinganna innan flokksins minni til að sitja á svikráðum við hana.

Sagan virðist ætla að halda áfram í innanflokksátökum í Sjálfstæðisflokknum. Það voru: