Vinstri græn sendu tölvupóst á félagsmenn í síðustu viku þar sem fagnað var ógurlega þeirri niðurstöðu skoðanakönnunar að þessi fyrrverandi stjórnmálaflokkur mældist nú stærstur þeirra flokka sem mælast ekki á Alþingi. Ekki innan þings, bara stærstur þeirra sem ekki eiga séns. Litlu verður Vöggur feginn.
Svarthöfði er stundum hugsi yfir því hvernig íslensk stjórnmál hafa þróast undanfarinn áratug. Flokkarnir sem lengi voru svarnir óvinir og óhugsandi að myndu starfa saman sátu í ríkisstjórn saman í samtals sjö ár samfellt og var ekki hægt að koma svo mikið sem rakvélarblaði á milli þeirra. Áður höfðu VG, sem kenna sig jú við umhverfismál, staðið fyrir stórfelldri fyrirgreiðslu fyrir alþjóðlegt stórfyrirtæki sem vildi koma á mengunarverksmiðju á Bakka við Húsavík og gengu svo langt að láta meira að segja íslenska skattgreiðendur borga fyrir milljarða vegagerð til að útlendingarnir fengjust til að setja upp reykspúandi kísilver sem notar 60 þúsund tonn af kolum árlega. Kísilver sem aldrei átti raunhæfa framtíðarmöguleika en var vitaskuld sett upp í kjördæmi þáverandi formanns VG rétt fyrir kosningar.
Svarthöfði er ekki frá því að þarna hafi VG mögulega sent fyrstu merkin sem gerðu flokkinn að ómótstæðilegum samstarfsaðila í augum Sjálfstæðisflokksins. Það er alltaf eitthvað heillandi við komma og umhverfisverndarsinna sem bersýnilega meina ekki rassgat með því sem þeir eru að segja í þeim efnum.
Enda leið ekki á löngu frá því vinstri stjórnin sem tók að sér að hreinsa upp eftir Sjálfstæðisflokkinn í kjölfar hrunsins hvarf frá völdum þar til VG og Sjálfstæðisflokkurinn höfðu tekið höndum saman og myndað ríkisstjórn um að breyta engu á Íslandi, bara passa upp á að kvótakóngar héldu nú örugglega gjafakvótanum sínum og sjálfsagt hefur það verið samviskubit VG út af kísilverinu á Bakka sem olli því að þeir stóðu fastir gegn öllum virkjunum og allri verðmætasköpun í landinu. Þar áttu þeir trausta bandamenn í Sjálfstæðismönnum sem eru alsælir ef bara kvótakóngarnir eru látnir í friði. Í sjö ár var þetta dýrðardans fyrir kvótakóngana þó að stoðir samfélagsins fúnuðu á meðan.
Nú hafa þessir tveir flokkar verið utan ríkisstjórnar í nær tvö ár. VG er ekki til lengur nema bara sem minning hjá einhverjum gömlu félagsmönnum og Sjálfstæðisflokkurinn, reyndar með stuðningi leifanna af VG, m.a. nýbúinn að vinna enn einn sigurinn á þjóðinni og skerða framtíðarhorfur hennar í þágu sérhagsmuna. Ekki verður séð af orðræðunni að lengur sé neinn munur á VG og Sjálfstæðisflokknum.
Svarthöfða þykir einsýnt að VG mun ekki á eigin spýtur komast á þing framar. Svo virðist sem margir gamlir foringjar þar á bæ átti sig á þessu sjálfir og því er athyglisvert að sjá og heyra að málflutningur VG er í raun óaðskiljanlegur frá málflutningi Sjálfstæðisflokksins, hins gamla höfuðóvinar. Það er nánast hægt að tikka í öll boxin, svo mikil er samstaðan.
Nú er Sjálfstæðisflokkurinn farinn úr Valhöll og þar með horfinn úr byggingunni sem var táknræn fyrir veldi flokksins í hálfa öld. Hann er kominn á 5. hæð í skrifstofuhúsnæði Sjóvár í Kringlunni í Reykjavík. Raunar athyglisvert að flokkurinn skuli kjósa að vera með höfuðstöðvar sínar í sveitarfélagi þar sem hann stendur afskaplega veikt þegar í boði hefði verið að leigja húsnæði í nágrannasveitarfélögunum Kópavogi eða, helsta vígi flokksins, Garðabæ.
Svarthöfði sér í hendi sér að með þessum flutningum sé hins vegar rutt úr vegi þeirri hindrun sem kom í veg fyrir formlegan samruna Sjálfstæðisflokksins og VG, sem núorðið skilur svo lítið að málefnalega að eðlilegt er að horfa til sameiningar. Nú þurfa gömlu kommarnir ekki lengur að fara í Valhöll. Valhöll er ekki lengur til.
Ekkert er lengur því til fyrirstöðu að VG gangi undir merki Sjálfstæðisflokksins og verði hér eftir landsmálafélagið VG, hliðstætt Verði, SUS, Landssambandi Sjálfstæðiskvenna og Samtökum eldri Sjálfstæðismanna, og verði einfaldlega landsmálafélag innan Sjálfstæðisflokksins. VG hefur hvort eð er aldrei staðið fyrir Vinstri græn. Það stendur vitaskuld fyrir „Vinir Garðabæjar“. Er ekki bara best að taka heiðarleikann á þetta?
Og hver veit, mikil forystukrísa er í Sjálfstæðisflokknum. Kannski er bara hægt að dusta rykið af Katrínu Jakobsdóttur á næsta landsfundi og láta hana taka við. Miklu ríkari stuðningur er við hana í Sjálfstæðisflokknum en núverandi forystu hans.
