Upphlaup Guðrúnar Hafsteinsdóttur á Alþingi í gær er enn eitt vindhöggið af hennar hálfu. Þó fyrrum þingmaður flokks fólksins sé svekktur yfir því að hafa ekki fengið að halda áfram sem ráðherra eftir að hann gekk í gegnum alvarleg veikindi eins og opna hjartaaðgerð, þá er það ekki mál þingsins né annarra flokka.
Orðið á götunni er að Guðrún Hafsteinsdóttir, formaður Sjálfstæðisflokksins, ætti að vita um samfelld og mikil valdaátök í flokki hennar í meira en hálfa öld, eða allt frá því að Bjarni heitinn Benediktsson lést sumarið 1970. Við tók nánast borgarastyrjöld í flokknum næstu tuttugu árin án þess að aðrir flokkar á þingi teldu það í sínum verkahring að kveða sér hljóðs utan dagskrár í þinginu til að býsnast yfir innanflokksátökum í Sjálfstæðisflokknum milli Geirs Hallgrímssonar og Gunnars Thoroddsen eða Geirs og Alberts Guðmundssonar eða milli Þorsteins Pálssonar og Davíðs Oddssonar eða milli Bjarna Benediktssonar og þeirra sem sóttu að formannsembætti hans á landsfundum, fyrst Kristján Þór Júlíusson, þá Hanna Birna Kristjánsdóttir og loks Guðlaugur Þór Þórðarson. Bjarni snéri þau öll niður í miklum átöku innan flokksins þar sem allt logaði í illdeilum stafnanna á milli. Aðrir flokkar á Alþingi sáu enga ástæðu til að færa umræður um átökin í Sjálfstæðisflokknum inn í sali þingsins.
Átök innan einstakra flokka koma þeim einum við en ekki öðrum flokkum - sem ættu að láta sér nægja að fylgjast með sér til skemmtunar. En Guðrún gat ekki hamið sig og fyrir því eru ástæður, aðrar en efnislegar.
Orðið á götunni er að þó Guðrún þekki greinilega ekki sögu Sjálfstæðisflokksins enda tiltölulega ný á þeim vettvangi, þá þekki hún mæta vel hvernig átökin, rógurinn, flokkadrættirnir og illmælin gengu innan flokksins þegar hún var sjálf kjörin formaður í fyrra með 17 atkvæða mun á landsfundi þar sem 3.000 manns áttu rétt til setu. Þá bauð Guðrún sig skyndilega fram til formanns á móti frambjóðanda flokkseigenda og fráfarandi forystu með alla sægreifa landsins á móti sér og fjölda áhrifamanna - sem höfðu þó ekki meiri áhrif en svo að Guðrún bar sigurorð af Áslaugu Örnu Sigurbjörnsdóttur sem fyrirfram var talin eiga sigurinn vísan. Áslaug Arna sætti sig ekki við hið óvænta tap, fór í fýlu, sagði af sér þingmennsku og flutti til útlanda. Aðrir stjórnmálaflokkar á Alþingi sáu enga ástæðu til að gera þessi átök í Sjálfstæðisflokknum að umtalsefni á Alþingi. Enda kom engum þetta við nema sjálfstæðismönnum. Aðrir gátu látið nægja að fylgjast með og gleðjast yfir óförum þeirra sem urðu undir innan flokksins.
Illdeilur í Sjálfstæðisflokknum hætta aldrei. Það er því miður saga flokksins í hálfa öld. Og nú er sterkur orðrómur um að unnið sé að því að bjóða fram gegn Guðrúnu á næsta landsfundi 2027. Enginn hefur þó hvatt sér hljóðs utan dagskrár á Alþingi til að velta sér upp úr því. Enda kemur þetta engum við nema flokksmönnum Sjálfstæðisflokksins sem velja sér forystu á landsfundum.
Burt séð frá öllu þessu er ekki hægt að neita því að Flokkur fólksins hefur haldið klaufalega á þessu máli sem hefði aldrei þurft að vera neitt áhorfsmál. Guðmundur Ingi Kristinsson átti við veikindi að stríða og þurfti að fara í opna hjartaaðgerð sem er alvarlegt mál. Vitanlega kom ekki til greina að hann héldi áfram sem ráðherra meðan glímt var við þau veikindi og endurhæfingu eftir hjartaaðgerð sem tekur langan tíma. Vonbrigði hans vegna þessarar stöðu eru mannleg. Ef honum fannst að samflokksmenn hans sýndu honum ekki næga tillitssemi hvers vegna brást hann þá ekki við miklu fyrr. Hann sagði sig úr Flokki fólksins síðastliðið vor og situr nú á þingi utan flokka. Hvers vegna kemur hann fram núna, hálfu ári síðar, með þessar ávirðingar á samflokksmenn sína?
Orðið á götunni er að einhverjir í stjórnarandstöðunni séu að spila með Guðmund Inga núna þegar stjórnarandstöðuna vantar málefni til að fjalla um í þinginu. Það er sorglegt ef Guðmundur er svo grunnhygginn að sjá ekki við slíkum undirmálum. Er búið að lofa honum frama ef hann gengur annað hvort í Sjálfstæðisflokkinn eða Miðflokkinn? Það hlýtur að skýrast á næstunni. En lágt er lagst!
Og ekki má gleyma því að Guðrún Hafsteinsdóttir finnur vafalaust samhljóm með Guðmundi Inga vegna sameiginlegs vanda þeirra sem er skortur á enskukunnáttu sem bæði hafa fallið flöt á.
Hagyrðingurinn Kristján Hreinsson hefur þetta að segja um Guðmund Inga Kristinsson og Guðrúnu Hafsteinsdóttur:
Þau labba tvö um lífsins brú
og leika - það er gaman
því alsæl greyin ætla nú
á enskunámskeið saman.
