Orðið á götunni er að Guðmundur Ingi Kristjánsson, fyrrverandi menntamálaráðherra, hafi engan veginn fellt margar pólitískar keilur með svekkelsiskastinu sem hann ákvað í vikunni að deila með alþjóð.
Guðmundur Ingi er með böggum hildar yfir því að hafa þurft að láta af embætti menntamálaráðherra, sem hann gegndi í rúmt hálft ár. Ráðherradómurinn byrjaði ekki vel hjá honum þegar hann ávarpaði alþjóðlegt þing með skrifaðan texta á ensku sem skjótt varð ljóst að hann hafði engin tök á að flytja.
Gerði þá stjórnarandstaðan harða hríð gegn ráðherradómi hans og taldi hann hafa með áþreifanlegum hætti sýnt á fyrsta degi að hann væri með öllu óhæfur til að gegna embættinu. Kallað var eftir afsögn hans.
Orðið á götunni er að stjórnarandstaðan hafi haft nokkuð til síns máls um að Guðmundur Ingi hafi aldrei átt neitt erindi í ráðherrastól. Enda var hann ekki fyrsti kostur í ráðherraembætti. Enginn efast um að almennt er hann velviljaður maður í pólitík en engum er greiði gerður með því að vera settur í starf sem er langt fyrir ofan það sem geta viðkomandi ræður við. Það er í raun og veru bara ávísun á hrein vandræði. Óhætt er að segja að stuttur ráðherraferill Guðmundar Inga hafi verið varðaður vandræðalegum uppákomum.
Guðmundur Ingi hefur ráðist af hörku á Ingu Sæland, formann Flokks fólksins, fyrir að hafa síðar, þegar hann lá á sjúkrabeði um síðustu áramót, haft af honum ráðherrastólinn á óeðlilegan og óheiðarlegan hátt. Orðið á götunni er að þar falli hann í þá gildru að telja mikla forréttindastöðu sem hann fékk að gegna um skeið einhverja eign sína eða réttindi. Því fer fjarri.
Orðið á götunni er að sennilega hafi staða mennta- og skólamála sjaldan ef nokkurn tímann verið eins alvarleg og einmitt nú. Íslendingar skrapa botninn í samanburðarrannsóknum milli þjóða sem við berum okkur saman við. Bersýnilega er ekki aðeins þörf, heldur nauðsyn, að skýr og sterk og virk pólitísk forysta sé í brúarstafni í menntamálum þjóðarinnar við svona aðstæður, þegar ekki aðeins þarf að halda í horfinu heldur rífa okkur upp með mikilli og gagngerri endurreisn.
Orðið á götunni er að öllum hafi verið ljóst, nema kannski Guðmundi Inga, að hann var ekki maðurinn til að leiða það starf, jafnvel þótt heill heilsu væri. Þegar við bættist að hann þurfti að fara í stórfelldan hjartauppskurð, sem óvíst var hve lengi hann yrði að jafna sig eftir, var ljóst að hann þurfti einfaldlega að stíga til hliðar, málaflokksins vegna. Flestir hefðu áttað sig á þessu sjálfir.
Orðið á götunni er að í ljósi þeirrar stöðu sem menntamál þjóðarinnar eru í hefði það verið mikill ábyrgðarhluti hjá Ingu Sæland að láta menntamálaráðuneytið standa stjórnlaust um óvissan tíma, þegar engan tíma má missa. Auðvitað verður framtíð barnanna okkar – og þar með þjóðarinnar – að vega þyngra er ráðherraambisjónir óvinnufærs manns. Það hefði verið vanræksla af hennar hálfu að bregðast ekki strax við. Hún er einn af leiðtogum ríkisstjórnarinnar og ber ábyrgð samkvæmt því.
Orðið á götunni er að það sé hlálegt að þeir, sem gerðu grín að og kölluðu eftir afsögn Guðmundar Inga eftir að hann sýndi að hann kann alls enga ensku og hefur ekki vit á að reyna ekki að tala hana eða lesa, skuli núna vera að fara á límingunum yfir því að Inga Sæland gerði það sem þurfti fyrir íslensk menntamál með því að setja hann af. Sýnir það svo áþreifanlegt er að stjórnarandstaðan stendur ekki fyrir neitt annað en að reyna að koma höggi á ríkisstjórnina. Hví fagnar ekki stjórnarandstaðan nú, þegar Guðmundur Ingi, sem ekki var fær um að gegna ráðherraembætti, er farinn úr slíku embætti?
Guðmundur Ingi hefur ekki vaxið að verðleikum með útspilum sínum um svekkelsi sitt yfir að hafa ekki lengur bíl og bílstjóra frá ríkinu. Nú hótar hann að stofna nýjan flokk. Orðið á götunni er að hann ætti alveg endilega að gera það. Inga Sæland hefur híft hann inn á þing hingað til.
