Í Finnlandi breytti símabann í skólum öllu á mettíma. Börnin eru glaðari og námsárangur betri. Það er mikið að gerast í menntamálunum á vakt Ingu Sæland og meðal annars er það símabann. Hún og Logi Einarsson, háskólaráðherra, ætla m.a. að leggjast yfir kennaranámið. Það er allt að gerast. Inga er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Hér er hægt að hlusta á brot úr þættinum:
Förum í menntamálin, svona, svona í lokin.
„Svona mennta- og barnamálaráðherrann.“
Já, en við getum nú ekki sleppt þér án þess að koma inn á það, með PISA-könnunina til dæmis. Þetta kallar náttúrlega bara á viðbrögð.
„Þetta kallar á viðbrögð og komu svo sem ekkert á óvart þessar niðurstöður. En, eins og ég segi, botninum er náð. Það er bara þannig að við förum ekki neðar en þetta þannig að allar leiðir eru upp núna. Við erum að fara að spyrna okkur frá þessum botni, við erum búin að ná honum. Við sjáum það að við erum, til dæmis íslenskir nemendur eru ekki að falla eins mikið niður í PISA-könnuninni hvað lýtur að lestri og stærðfræði eins og hins vegar Norðurlöndin og aðrar þjóðir í Evrópu, þar sem virðist nú bara vera algjört bara áfall hjá þeim, bara mikið sjokk, en við erum samt neðst hvað lýtur að þessu. En við erum efst að skora meðal þeirra efstu þegar kemur að baráttuvilja krakkanna okkar, hvað þau eru glöð og hvað þeim líður vel með kennarann sinn og hvað þau eru glöð í skólanum svona gegnum heilt, hvað þeim finnst minna um einelti og annað slíkt og mér finnst við þurfa að draga það fram að við erum með svo ferskan efnivið sem er svo tilbúinn í að læra. Þau þurfa bara að fá meiri hvatningu og meiri frið sem við erum að fara að gefa þeim. Sem er símafriður og hækka aldurstakmörkin inn á samfélagsmiðla og ýmislegt annað sem við erum að gera.
Hér eru aðgerðaáætlanir komnar fram í tíu liðum sem ég kynnti hérna á dögunum. Sem allar lúta að því að styðja sérstaklega við kennarana okkar, fá foreldrana með og láta börnunum okkar líða dásamlega vel í skólanum sínum. Það eru mjög margir fyrrverandi kennarar til dæmis og, nú sérstaklega einn góðvinur minn þegar kemur að þessum málum, hann Jón Pétur Zimsen, sem brennur fyrir þessu, hafði nú verið skólastjóri í Réttarholtsskóla, þar sem hlutirnir gengu mjög svo vel og ég segi, ég er að kalla eftir því að það verði vinnustofa bráðum hjá okkur núna á Center Hótel Plaza, bráðum. Það verður auglýst vel og vandlega og verið að kalla saman hóp manns til þess að setja við borðið og koma og teikna upp landslagið sem við ætlum að fara að starfa eftir inni í ráðuneytinu, algjörlega lið fyrir lið. Háskóla-, nýsköpunar- og menningarmálaráðherra, Logi, við ætlum sannarlega að fara að taka saman höndum núna miklu þéttar þar sem við erum að fara að leggjast yfir kennaranámið og breyta áherslum þar inni. Ég vil gjarnan sjá kennarana okkar koma fyrr út í kennsluna, fá að þjálfa sig þar, alveg eins og við erum búin að koma nemendagrunninum okkar niður í leikskóla, þar sem börnin okkar, við erum að taka utan um börnin okkar alveg frá því að þau koma inn í leikskólann. Áður var það bara frá því þau komu inn í grunnskólann. Nú erum við með samfellda þjónustu líka í sambandi við farsældina sem ég er að koma með inn núna þar sem börnin hafa aldrei þjónusturof.
Börnin eru ekki að bíða lengur heldur verður þeim fylgt eftir, algjörlega lið fyrir lið. Þannig að með því að taka utan um kennarana okkar, endurskipuleggja námið, endurskipuleggja, nú er ég að koma með risaátak í útgáfu á nýjum námsgögnum. Við erum að taka utan um börnin okkar líka sem eru með þennan vanda, fíknivanda og hegðunarvanda og allt það. Við erum að fara að byggja hérna nýtt glæsilegt heimili, meðferðarheimili fyrir börnin okkar, svona fjölhæft fjölþátta meðferðarheimili í Garðabæ. Ég hlakka mikið til að sjá þetta raungerast, þetta glæsilega heimili sem við erum að fara að búa börnunum okkar. Og það er bara til dæmis núna þegar við vorum að vígja formlega hérna að Lækjarbakka eða Gunnarsholti núna í vor og þar getur maður sagt með sanni að það er ekkert meðferðarúrræði lengur sem er á bið. Börnin okkar eru ekki lengur á bið eftir meðferðarúrræði hjá hinu opinbera, en börnin okkar eru á bið á margan annan hátt. Það eru fleiri hundruð börn á bið eftir Rannsóknar- og greiningarmiðstöðinni og öðru slíku, sem við fengum í fangið, yfir 700 börn á bið og erum að vinna það niður núna og breyta alls konar áherslum og vinnulagi til þess að reyna virkilega að ná þessum biðlistum niður. En það eru ærin verkefni framundan og þannig að ég segi bara, eins og til dæmis námsmatið okkar sem er með matsferillinn sem kom núna í fyrsta skipti inn í vor. Mjög góð þátttaka í flestu og bara allir skólar tóku þátt. Ég bind miklar vonir við það og ég hlakka mikið til að sjá þegar að matsferillinn verður lagður aftur fyrir að vori komanda, þá hlakka ég svo til að sjá, bera saman það sem kom út úr því núna í vor og því sem kemur út úr því næsta vor.
Þær tölur verða allar birtar hvoru tveggja, bæði fyrir árið í ár og næsta ár, vegna þess að í millitíðinni verðum við komin, og erum komin, með símafrí og ætlum að sjá. Ég finn það alveg, ég er að heyra það hjá finnska menntamálaráðherranum sem sagði: „Eftir hálft ár.“ Hann var að tala við mig í Tallinn. „Eftir hálft ár hjá okkur, sex mánuði.“ Hann sagði: „Ég hefði ekki trúað því. Við settum símafrí á fyrir sex mánuðum síðan og það er bara gjörbreyting inni í skólanum hjá okkur.“ Samfélagslega. Börnin okkar eru glaðari og við erum að sjá námsárangur fara stígandi. Þannig að auðvitað, og núna var ég að heyra það inni í ráðuneytinu einmitt hjá einum starfsmanni sem var að segja okkur það að konan hans er kennari og hún var að, hún var að undirbúa kennsluna og sat inni á skrifstofunni sinni þarna um morguninn og heyrir svona mikinn gassagang frammi og einhverja dynki og hún fer fram til að athuga hvað sé um að vera. Það eru bara börnin. Þau voru hlaupandi um og hlæjandi og sátu ekki undir veggjarskrolli á TikTok. Þau voru í raunverulegum samskiptum, hlæjandi og gaman saman. Við þurfum bara að útbúa þannig aðstöðu að þau hafi þarna nóg af skákborðum og spilastokkum og borðtennis og geti virkilega hlegið saman og verið annað vegna þess að fíknin í þessa síma, þetta er ávanabindandi með eindæmum. Það er ekki nóg að setja hann í töskuna. Þú klippir ekki á þráðinn.
Ég heyrði það nú bara í krökkunum sem ég spjallaði við sem sögðu: „Heyrðu, nei, nei, nei. Þó við megum ekki kíkja í símann í töskunni þá erum við alltaf að hugsa um hann og ef að kennarinn er ekki akkúrat að fylgjast með þá reynum við að kíkja lauslega og þykjast vera að sækja bók eða eitthvað, aðeins að fletta honum og gá hvort einhver hafi verið að senda okkur eitthvað.“
Hægt er að hlusta á hlaðvarpið í heild sinni hér:
Einnig er hægt að hlusta á Spotify.
