Sú var tíðin, að sú mikilfenglega borg sem Berlín heitir, skiptist í svart og hvítt. Austurhluti hennar var að mestu myrkvaður eftir að rökkva tók, og þaðan lagði jafnan þungan og kæfandi daun af kolum og olíu, svo verkjaði undan í vitum manns. Vesturparturinn varð aftur á móti bjartur og uppljómaður í ljósaskiptunum og lifnaði allur við með ærslafullum röddum og glasaglaumi þegar húma fór að kveldi, enda fóru þar um götur listaspírur og skáld af öllu tagi, sem nutu skattaafsláttar frá vestur-þýsku stjórninni í Bonn, fyrir það eitt að vilja búa svo nærri pestarbælinu í austri.
Og enda þótt dökka hliðin og sú bjarta mættust þarna í einum punkti, með endilangan múrinn á milli sín, mátti ekki á milli sjá hvorir forkólfanna, austan megin eða vestan, báru sig betur. Austur-þýsku fyrirmennin voru nefnilega á því að hvergi væri rekinn betri og sannari kommúnismi í heimi hér en einmitt í þeim hluta Þýskalands sem kallað var alþýðulýðveldi og var alla tíð stjórnað af Sósíalíska einingarflokknum sem taldi til sín alla löglega stjórnmálaflokka og fjöldahreyfingar landsins.
Lesist, einræði.
Og kæmu gestir að vestan, svo sem íþróttakempur ofan af Íslandi, til að etja kappi við afreksmennina í Deutsche Demokratische Republik, skammstafað DDR, var eins gott að þeir hefðu ekki í fórum sínum bækur og tímarit sem vitnuðu um velsældina í vestri, og hvað þá sælgæti og sykraða drykki, því allt var það tekið af mannskapnum, svo heimamenn myndu ekki koma auga allt það veglega vöruval.
En enda þótt þessi þýski kommúnismi bæri sig vel á yfirborðinu, og liti niður á lélegan kommúnismann í öðrum leppríkjum Sovétsins í austri, og taldi sig raunar hafinn yfir allt annað sem evrópskt væri – slík sem kokhreystin var í ræðu og riti – var hagsældin í raun og veru engin. Og alþýðan mændi misserum saman á hálftómar hillur hjá kaupmanninum á horninu, ef hún þorði á annað borð að fara út á götur, því fylgst var með hverju skrefi íbúanna frá morgni til kvölds af köldum körlum í regnfrakka.
Það þótt vissara.
„Við viljum verja krónuna, og halda henni að almenningi, svo hún útvegi okkur himinháa vexti til allrar frambúðar, en auðvitað notum við evruna sjálfir – og annað væri það nú! Því við erum engir hálfvitar!“
Efsta lag þessa samfélags lifði aftur á móti lífinu. Það þurfti ekki hafa áhyggjur af skorti og skelfilegum njósnum. Og því var líka slétt sama um handónýtan gjaldmiðil alþýðulýðveldisins sem engar aðrar þjóðir litu við, enda var hann varla til heimabrúks, og hvað þá annars staðar á kringlu jarðar.
Fræg er sagan af ungum syni eins af foringjum DDR á öldinni sem leið, sem horfði í forundran á föður sinn handleika búntin af bandarískum dollurum, en snáðinn vildi vita af hverju pabbi sinn notaðist ekki við þann eina sanna gjaldmiðil sem austur-þýska Mark der DDR væri – og hampað væri svo reglulega af stjórnendum landsins.
Svar föðurins var jafn einfalt og það var stutt; þótt við séum kommúnistar, sonur sæll, erum við engir asnar!
Og svo hélt sá eldri áfram að raða dollarabúntunum fyrir framan sig með glotti á vör.
En skiptum þá yfir á aðra öld í þessum pistli, og alla leiðina til Íslands úti á reginhafi norðurslóða, en þar er viðkvæðið raunar það sama, enn þann dag í dag.
Efsta lag íslenska samfélagsins, ríkasta prósent landsmanna, svo sem stórútgerðin, sem er að eignast allar veraldlegar eignir á eyjunni – svo augljóst sem það má vera nú um stundir – segir nákvæmlega það sama og austur-þýsku foringjarnir höfðu á orði um og upp úr miðri síðustu öld.
Þótt við eigum Ísland, góða þjóð, erum við engir asnar!
Við viljum verja krónuna, og halda henni að almenningi, svo hún útvegi okkur himinháa vexti til allrar frambúðar, en auðvitað notum við evruna sjálfir – og annað væri það nú! Því við erum engir hálfvitar!
Og svo beygir meirihluti landsmanna sig í duftið og tekur sitt 60 milljóna króna íbúðalán og greiðir á fimmta hundrað milljóna fyrir það á endanum, eins og ekkert toppi nú íslensku krónuna.
Austur-Berlín er víða.
