Orðið á götunni: Er ráðherrafráhvarf sjúkdómur? – Framsókn er búin að vera

Vandræðagangurinn í kringum Framsóknarflokkinn virðist enga enda ætla að taka. Flokkurinn missti átta þingmenn í síðustu kosningum og fór úr þrettán þingmönnum í fimm. Meðal þeirra sem féllu í kosningunum voru þrír sitjandi ráðherrar flokksins. Vinstri stjórninni sem Framsókn var aðili að í sjö ár var fullkomlega hafnað með svo afgerandi hætti að Vinstri grænir féllu alveg út af Alþingi, fengu einungis 2,3 prósent atkvæða, Framsókn galt afhroð með því að tapa átta þingmönnum og Sjálfstæðisflokkurinn fór niður í 19 prósent fylgi, hið minnsta í samanlagðri sögu flokksins frá upphafi. Vitanlega hvarf þessi ríkisstjórn frá völdum eins og úrslit kosninganna kölluðu á með afgerandi hætti.

Frá stjórnarskiptunum hafa fallnir ráðherrar og forystumenn fráfarandi valdaflokka tekið út miklar þjáningar, einkum og sér í lagi þeir ráðherrar sem höfðu ekki vit á að snúa sér að öðrum verkefnum og hverfa af vettvangi stjórnmálanna.

Orðið á götunni er að hinn örsmái fimm manna þingflokkur Framsóknar sé þríklofinn sem verður að teljast met í svo litlum hópi. Lilja Alfreðsdóttir, formaður Framsóknar, treystir alfarið á Stefán Vagn Stefánsson og Þórarinn Pétursson en er greinilega upp á kant við Ingibjörgu Ísaksen og Sigurð Inga Jóhannsson, fyrrverandi formann flokksins. Fimmti þingmaðurinn, Halla Hrund Logadóttir, vill hvorugum hópnum fylgja að málum en talið er að hún hafi nú til alvarlegrar skoðunar að færa sig um set og ganga til liðs við Samfylkinguna. Það væri enn eitt áfallið fyrir Framsókn og var ekki á það bætandi.

Til að undirstrika vandræðaganginn í Framsókn er nú svo komið að þrír fyrrum þingmenn flokksins eru launaðir starfsmenn þingflokksins, kostaðir af Alþingi Íslendinga. Þetta eru Lilja Alfreðsdóttir, Jóhann Friðrik Jóhannsson og Lilja Rannveig Sigurgeirsdóttir sem sátu öll á þingi fyrir flokkinn og féllu í kosningunum 2024 og misstu þingsæti sín. Svo virðist sem þessi örþingflokkur sé með fjóra launaða aðstoðarmenn sér til aðstoðar, launaða af þinginu. Hvílík endemis della sem þetta er orðið!

Mannlíf telur samkvæmt því sem fram kemur hjá miðlinum í dag  „...að Sigurður Ingi sé í fráhvörfum frá formennsku og ráðherradómi og sætti sig alls ekki við að vera hættur sem formaður .. . Þannig er hann í virkri stjórnarandstöðu innan eigin flokks.” Miðillinn telur að Sigurður Ingi grafi stöðugt undan nýjum formanni.

Flest bendir nú til þess að Framsóknarflokkurinn sé búinn að vera og fari í næstu kosningum sömu leið og Vinstri græn gerðu árið 2024, hverfi alveg af þingi.

Svo virðist sem þetta sé rétt mat hjá Mannlífi varðandi ráðherrafráhvarfið enda er það fráleitt bundið við Sigurð Inga einan. Núna eru á Alþingi fyrrum ráðherrar sem virðast taka út stöðugur þjáningar yfir því að hafa misst völdin, ráðherrastólana, ráðherrabílana, ráðherrabílstjórana og þá gloríu sem fylgir því að gegna stöðu ráðherra.

Orðið á götunni er að það sé raunarlegt að fylgjast með þjáningum Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar sem gegndi stöðu forsætisráherra frá vori 2013 til vors 2016 þegar honum var beinlínis hent út úr ríkisstjórninni vegna tengsla fjölskyldu hans við Panamasvindlið sem afhjúpað var 2016. Frá þeim tíma hefur Sigmundur Davíð brotist um eins og sært dýr og skapað sér orð fyrir að láta ófriðlega út af öllu, beinlínis öllu sem rætt er á Alþingi. Sama gildir um Sigríði Andersen sem gekk úr Sjálfstæðisflokknum yfir í Miðflokkinn fyrir síðustu kosningar eftir að Sjálfstæðisflokkurinn hafði gert hann að ráðherra dómsmála, hent henni út úr ríkisstjórn vegna sleifarlags og hafnað henni síðan í prófkjöri. Hún er annað sorglegt dæmi um sært dýr sem ólmast með vanhugsuðum stóryrðum út af öllum sem upp kemur á Alþingi.

Guðlaugur Þór Þórðarson fékk fínustu tækifæri innan Sjálfstæðisflokksins, var ráðherra í sjö ár í vinstri stjórn Katrínar Jakobsdóttur og auk þess ráðherra í hrunstjórninni sem fór frá í byrjun árs 2009. En hann hefur samt aldrei náð því að sættast við sjálfan sig eða umhverfi sitt. Hann bauð sig fram gegn sitjandi formanni Sjálfstæðisflokksins, Bjarna Benediktssyni, og tapaði, fékk 40 prósent atkvæða á landsfundi á móti 60 prósentum formannsins. Þegar Bjarni ákvað svo að hætta eftir afhroð flokksins í síðustu Alþingiskosningum, þá þorði Guðlaugur Þór ekki í formannsframboð. Þess í stað fór hann að koma inn hjá flokksmönnum þeirri hugmynda að hann ætti að leiða lista flokksins fyrir síðustu borgarstjórnarkosningar og lét umræður snúast um það í nokkra mánuði. Guðlaug Þór dreymdi þá um að verða borgarstjóri. Þegar leynilegar skoðanakannanir sýndu að Hildur Björnsdóttir myndi sigra hann í prófkjöri innan flokksins lét hann staðar numið. Nú er Guðlaugur Þór óbreyttur þingmaður og fyrrum ráðherra sem sýnir ólund í hverju máli sem hann blandar sér í, greinilega illa haldinn af ráðherrafráhvarfinu og ávallt „fúll á móti.”

Fróðlegt væri að vita hvort læknisfræðin skilgreinir ráðherrafráhvarf sem sjúkdóm eða bara ólund.

Orðið á götunni er þeir sem eiga eftir að upplifa það að hverfa frá ráðherrastörfum ættu að taka sér til fyrirmyndar þá stjórnmálamenn sem hafa haft vit á að snúa sér að einhverju öðru og láta glataða gloríu ráðherradómsins ekki rústa persónuleika sínum og lífsgleði.