Síðasta ríkisstjórn jók ríkisskuldir um 866 milljarða á sjö árum og ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur fékk þá skuldasöfnun í fangið. Samstaðan í þessari ríkisstjórn er órofa og ef flokkarnir eru ekki sammála um eitthvert mál setjast valkyrjurnar niður og ræða málin til lausnar. Yfirleitt tekur það mínútur, innan við klukkustund. Inga Sæland, mennta- og barnamálaráðherra, er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Hér er hægt að hlusta á brot úr þættinum:
„Og það er erfitt að vera fátækur og bíða alltaf eftir réttlætinu. En þegar maður sér að það er raunverulega að gerast, þó það sé ekki að gerast á einhverjum rosa hraða, en við sjáum ljósið við enda ganganna og við tökum alltaf skref í rétta átt. Við erum alltaf að nálgast markmiðið. Hverjum einasta degi þá færumst við nær þessu fallega markmiði þannig að auðvitað get ég ekki annað en hugsað með mér: Og hvað svo? Hvað svo þegar að markmiðinu er náð?“
Já, já. Hvað gerist þá?
„Hvað gerist þá? Hvernig verður þá orðræðan?“
Þetta er náttúrlega, þetta er pólitísk orðræða. Og maður hefur tekið eftir því, tala nú ekki um núna eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna, þá hefur stjórnarandstaðan, það byrjaði ekkert þá en stjórnarandstaðan hjólar í Flokk fólksins af því að stjórnarandstaðan hefur á tilfinningunni að Flokkur fólksins sé veiki hlekkurinn í þessari ríkisstjórn.
„Nei, nei, nei, við erum það ekki. Þau hafa það á tilfinningunni, en þau hafa nú ekki hingað til haft góða tilfinningu fyrir einu eða neinu og verið venjulega vaðandi í villu og svima. Þannig að þau geta haldið áfram að grafa þarna í sínum kjallara og sínum skúmaskotum eftir einhverju svona: Nei, nei. Við erum algjört lím, hver með annarri. Við styðjum hver aðra algjörlega grjótharðar og við erum vinir. Og við byggjum alla okkar tilveru og allt okkar samstarf byggir á trausti. Og ef við erum ekki sammála um ákveðna hluti, þá setjumst við niður eins og þroskað fólk á að gera og ræðum málin. Já, já. Og við nálgumst málin með tilliti til þess að leysa úr þeim og við gerum það alltaf. Innan örfárra mínútna, innan klukkutímans, það er alveg á hreinu. Og aldrei förum við öðruvísi heldur en brosandi frá hvert öðru, þessi ríkisstjórn, eins og hún leggur sig.
Ég hefði eiginlega bara haft gaman af því einhvern tímann að við værum bara með ríkisstjórnarfund svona bara fyrir þjóðina þar sem allir gætu séð hvernig okkur líður saman þegar við erum að vinna og hvað gerist á ríkisstjórnarfundi. Hvernig er prótókollinn, hvað er að gerast inni á ríkisstjórnarfundi og maður vissi það ekkert áður en maður settist við þetta borð. Þetta var svona ákveðinn huliðshjúpur, leyndardómshjúpur yfir þessu öllu saman. Af því að þarna fara fram umræður sem í rauninni eiga ekki erindi strax út í umræðuna, nema að litlu leyti auðvitað. Við náttúrlega tökum viðtöl og fjölmiðlar taka á móti okkur oftar en ekki þegar við komum af ríkisstjórnarfundi.
Þannig að þetta traust, þessi tryggð og hvað við erum bara, hvað okkur lyndir vel saman. Ég gæti ekki séð fyrir mér neitt annað starf í dag, samstarf.“
Það er mjög áberandi munurinn á þessari ríkisstjórn og þeirri síðustu þar sem að... Hver hönd var upp á móti annarri? Það var svona, ja, kalt stríð innbyrðis.
„Sérstaklega svona undir lokin. Ég meina, nú sérðu það að þau eru þarna frá 17 til 21 og þá hefur greinilega gengið mun betur fyrst þau vildu fara saman aftur. Bjarni og Katrín ákveða að fara saman aftur.“
Jú, þá kom náttúrlega Covid þannig að pólitíkin fór dálítið út af borðinu.
Það gerðist nefnilega. Þau fengu náttúrlega mjög svo stór og krefjandi verkefni í fangið. Það verður ekkert hægt að sópa neitt yfir það. Mjög svo stór verkefni sem krafðist bara mikils og, hvað á ég að segja, algjörlega óvænt, ófyrirséð eins og Covid, eitthvað sem að fólk vissi ekki hvað var og var ákveðinn ótti í kringum þetta. Hvernig var þessi veira, hvaða afleiðingar hafði hún, hvaða áhrif hafði hún? Hún virtist geta gengið að sumum, algjörlega komið í gröfina fólki á besta aldri á meðan aðrir fóru í gegnum þetta eins og einhverja kvefpest. Þetta var ótrúlegt hvernig þessi veira lagðist mismunandi á fólk og hvað hún tók mörg líf.“
Já, já, hún gerði það. Og vék pólitíkinni dálítið til hliðar.
Það var ekki talað um neitt annað. Þú manst þríeykið og allt þetta bara á hverjum einasta, einasta degi að bara til þess að halda ró í samfélaginu. Já, já. Alma, Víðir og Þórólfur, þríeykið okkar. Þetta var ekkert smáálag. Þarna í rauninni heilbrigðisyfirvöld okkar og bara ríkisstjórnin okkar, hún var með í fanginu hluti sem að voru algjörlega ófyrirséðir og eitthvað sem að enginn vissi hvað var þannig að eftir á að hyggja, sjáðu til, þá örugglega geta allir sest niður, alveg sama hvaða óvæntu atvik þú færð í fangið og kannski má segja: Heyrðu, við hefðum kannski getað gert þetta öðruvísi. En það er bara alveg eins og með hjónakornin sem eru rosa ástfangin og svo gifta þau sig og svo allt í einu fatta þau það bara: Æ, æ. Við skiljum bara núna vegna þess að við vorum ekki alveg að reikna þetta rétt þegar við vorum svona ung og ástfangin hérna fyrir einhverju síðan.
Það veit enginn sína ævi þannig að auðvitað, það gera allir, það er bara alveg sama hver það er, það eru allir að gera sitt besta. Þau voru að gera sitt besta og auðvitað prentuðu þau allt of mikið af peningum og það var alveg svakaleg þensla sem í rauninni við fengum í fangið þegar við tókum við. Þetta voru hvað, um 866 milljarðar uppsafnað sem við erum að fá í fangið.“
