Ég var stödd í gufu í gær með vinkonu. Þarna voru tveir menn um tvítugt og síðan tveir ungir menn sem voru nýbyrjaðir í áttunda bekk. Áttundubekkingarnir héldu uppi hrókasamræðum um líf og tilfinningar unglinga, drógu ekkert undan og ræddu sín persónulegustu málefni hástöfum. Allt var uppi á borðum. Vinir, ástin, tilhugalífið. Fyrsta kærastan á að verða sú síðasta. Við erum engin börn lengur. Núna er alvaran að færast yfir.
Ég rifjaði upp fæðingaröndunina og alla heimsins núvitund til að fara ekki að flissa. Ég vissi að vinkona mín, alræmt skaðræði, myndi á einhverjum tímapunkti horfa beint í augun á mér til þess eins að ögra mér. Tvítugu mennirnir horfðu fast ofan í gólfið á meðan sextíu gráðu hitinn bakaði okkur öll í eina bannað-að-hlæja-svitaköku. Yfir henni sveif samt falleg virðing fyrir þessum aldri og þessum árum sem við höfðum öll upplifað. Þessu hugarástandi þess sem er í áttunda bekk þegar heimurinn er nýr og ferskur og fáránlegur. Alvarlegur umfram allt annað.
Það er fyndið hvað við eyðum stórum hluta ævinnar í að reyna að sneiða hjá því að hlæja að því sem er fyndið. Stundum af tillitssemi, stundum af því að okkur finnst við sjálf of merkileg. Svo megum við ekki heldur hlæja að eigin bröndurum. Heimskur hlær að sjálfs sín fyndni er einhver glataðasti málsháttur sem er til. Eðlilega er engin fyndni betur slípuð að smekk manns heldur en manns eigin fyndni og manns eigin brandari er því samkvæmt formúlunni besti brandarinn. Vá hvað mér finnst ég fyndin. Eðlilega. Maður þekkir markhópinn og hefur áratuga reynslu af viðbrögðum hans. Fólk sem hlær að eigin hugsunum er fólk sem leiðist ekki. Það ætti að teljast kostur.
Ég hugsa þetta oft þegar ég sé kennarana mína messa yfir okkur skraufþurra lögfræði. Ekki öll lögfræði er skraufþurr en sum lögfræði er það. Þá verða prófessorarnir extra fyndnir til að missa ekki salinn. Stundum tekst vel upp en ekki alltaf. Það er mikil áskorun að skemmta fólki þvert á kynslóðir með vísan í lagaheimildir eða dómaframkvæmd. Sumir samnemendur mínir eru allt of svalir til að hlæja en aðrir leyfa sér það, jafnvel í meðvirkni. Ég, sem eldri nemandi, hef einskis félagslegs kapítals að gæta þannig að ég get leyft mér að hlæja að öllu án þess að tapa kúlstigum. Ég þarf m.ö.o. ekki að sitja eins og gína með bótoxaðan framheila. Þá sendir tvítuga liðið mér kennarasleikjuaugnaráð og ég þurrka tárin úr augnkrókunum. Hver vann þessa keppni?
Það er til bráðfyndið fólk í alvarlegum störfum og háalvarlegt fólk í stórkostlega fyndnum störfum. Lífið er svo rosalega stutt og oft óþarflega átakanlegt. Það er algjör guðsgjöf að geta hlegið að því. Ekki endilega á meðan það gerist en stundum seinna, þegar maður getur stigið nokkur skref í burtu og séð heildarmyndina með grátbroslegum augum. Rétt eins og handritshöfundur hefur maður stundum eitthvað um það að segja hvaða genre verður fyrir valinu þegar maður endursegir söguna. Hetjusaga, harmleikur eða rómantísk grínmynd. Sama atburðarásin getur borið þetta allt, eftir því hvar maður byrjar og hverju maður sleppir.
Kannski er bara barnalegt að vilja hafa gaman. En á móti kemur að mér er líka sama um skoðanir leiðinlegs fólks.
