Fyrir Evrópusinnaða Íslendinga sem vilja aukna samkeppni á kostnað samráðs, og vexti og verðlag að skapi alþýðu og atvinnulífs, eru úrslit þjóðaratkvæðagreiðslunnar um síðustu helgi nokkur uppörvun. Meirihluti fyrir aðildarviðræðum er augljóslega handan við hornið. Og nú er líka ljóst hvað lítið vantar upp á til að hefja aðildarviðræður á nýjan leik.
Þetta eru því ekki aðeins mikilvægar upplýsingar – eða öllu heldur afdráttarlaus mæling á vilja þjóðarinnar – heldur skýr og sterk skilaboð til jákvæðra baráttumanna fyrir efnahagslegum stöðugleika að halda starfi sínu áfram sem aldrei fyrr, og leggja rækt við þann mikilvæga málflutning sem fjallar öðru fremur um stöðu Íslands í viðsjárverðum heimi þar sem farið er að beita tollum til jafns við önnur stríðstól á milli gamalla vinaþjóða.
Því hvar eigum við helst heima?
En aðdragandi þjóðaratkvæðagreiðslunnar var líka afhjúpandi fyrir íslensk stjórnmál. Hann varpaði á tjaldið risastórri mynd af þeim tveimur kostum sem bjóðast nú um stundir á litrófi þjóðmálanna þar sem frjálslynd umbótastefna, vörðuð jöfnuði og mannréttindum, stendur frammi fyrir varðstöðu afturhaldsaflanna sem leitast við að verja auðmannaklíku landsins með kjafti og klóm.
Kosningabaráttan staðfesti í eitt skipti fyrir öll hvernig Sjálfstæðisflokkurinn hefur hrakist frá gömlum og góðum gildum sínum um alþjóðahyggju og vestræna samvinnu í þvalan faðminn á stæku afturhaldi þjóðernisflokkanna sem finna nánara samstarfi nágrannaríkja allt til foráttu, og nefnilega þeirra þjóða sem deila líkustu gildunum og eiga hvað mest sameiginlegt á öllum sviðum samfélagsins.
Það er enda í anda þessa málflutnings – og andlag hans í eðli sínu – að það skuli vera gerspilltir stjórnmálamenn á borð við breska Nigel Farage og frönsku Marine Le Pen sem skuli einir fagna útslitunum á Íslandi, ásamt með daðursfullum skeytum sem gengið hafa á milli íslenska íhaldsins og rússneska einræðisins á síðustu dögum, og segja sitt um afvegaleiðinguna.
„Þjóðaratkvæðagreiðslan um síðustu helgi sýnir öðru fremur þá valkosti sem bjóðast nú um stundir – og líklega inn í langa framtíð – á stjórnmálasviðinu hér á landi.“
Því svona er þá komið fyrir hægrinu á Íslandi.
Við blasir að það hefur engan áhuga á umbótum og svigrúmi fyrir sanna samkeppni, heldur varðstöðu um einokun, helmingaskipti og gjörspillt samráð eins og margítrekað hefur birst íslenskum neytendum á undanförnum árum og áratugum, en þar er jú íslenska leiðin komin, sem varðar frekjuleg forréttindi og varðstöðu um völd.
Svo er hitt, og kannski er það aumkunarverðara, að sjá hvað ysta vinstrið á Íslandi á auðvelt með að taglhnýta sig við efsta lag auðvaldsins af íhaldsseminni einni saman – og opinberar þannig að erindi þess í pólitík er öðru fremur kyrrstaða og inngróinn ótti við breytingar. Það er þegar af þeim ástæðum augljóst að afturhaldsaflið er að finna á báðum vængjum íslenskra stjórnmála, og hæfir þar kjafturinn skel, svo ekki sé sterkar að orði komist, en við „getum þetta sjálf“ er jafnan viðkvæðið úr þeim dimma og daunilla bergmálshelli, og afleiðingarnar þekkir almenningur af vöxtum sínum og verðlagi.
Frá einni öld til annarrar.
Því við getum þetta sjálf!
Það hefur raunar hjálpað til um fjörutíu ára skeið að fá sendar lagalegar póstsendingar frá meginlandinu í austri, án atkvæðaréttar eða afskipta íslenskra ráðamanna, en þvílíkt og annað eins segja íslenskir afturhaldsmenn vera varðstöðu um fullveldi!
En látum það vera.
Þjóðaratkvæðagreiðslan um síðustu helgi sýnir öðru fremur þá valkosti sem bjóðast nú um stundir á stjórnmálasviðinu hér á landi, en þar munu afturhald og umbætur takast á það sem eftir lifir þessa kjörtímabils og vera helsta kosningamálið, og kannski það eina sem eitthvað kveður að, þegar því líkur.
Svo er bara að sjá hvaða einkunn Nigel Farage og Marine Le Pen gefa íslenskum kjósendum þegar þar að kemur.
