Það var þjáningarfullt að horfa á Silfrið á mánudagskvöld. Skoðanaskipti og rökræður voru ekki í boði, heldur einkenndist þátturinn af stöðugum frammíköllum, ómerkilegum útúrsnúningum og rifrildi.
Silfrið verði bannað innan sextán
Sú aðferð að kalla til fundar tvo eða fleiri þátttakendur á öndverðum meiði um pólitísk hitamál gengur ekki upp vegna agaleysis og þeirrar séríslensku samræðuhefðar að grípa sífellt fram í fyrir viðmælanda sínum og taka af honum orðið.
Þessi ósiður herjar mjög á þingmenn. Ef þeir gera þetta ekki þegar þeir byrja á þingi, tileinka þeir sér hann fljótt. Í þingsal er þessi dónaskapur kallaður tækniheitinu !Um fundarstjórn forseta.“
Það stefnir í að foreldrar ungra barna neyðist til að senda þau í háttinn og loka herberginu áður en Silfrið byrjar. Það er ekki hægt að ala börn upp í Guðs ótta og góðum siðum, ef Ríkisútvarpið spúir yfir þau eitri og eimyrju rétt fyrir svefninn, því hvað höfðingjarnir hafast að, hinir ætla sér leyfist það.
Það ætti ekki að þurfa ljónatemjara til að halda aga í pólitískum samtalsþáttum í sjónvarpi. Þótt öll dýrin í Alþingisskóginum séu ekki endilega vinir, ættu þau að kunna mannasiði.
Eru einhver meðferðarúrræði?
Sjónvarpsáhorfendur eiga þá kröfu á hendur RÚV og forystumönnum í landsmálapólitík að klukkustundarlangur samtalsþáttur varpi ljósi á umræðuefnið en verði ekki sýnikennsla í pólitískri fjölbragðaglímu.
Þótt sú skoðun þekkist og þyki fín á Alþingi að frammígripsaðferðin sé við hæfi, gengur hún ekki í sjónvarpi. Þáttastjórnandi verður að gera það skýrt fyrir þátttakendum að slíkt verði ekki liðið. Hann þarf síðan að hafa viljastyrk, kjark og úrræði til að framfylgja boðum sínum og bönnum.
RÚV verður að leita allra bragða til að umræða um pólitík verði vettvangur raunverulegs samtals. Það er fullreynt að það skilar engu að safna öllu forystufólkinu saman í salinn. Þótt flest þeirra kunni almenna mannasiði og flytji mál sitt af yfirvegun, þarf ekki nema einn eða tvo með einbeittan brotavilja til að eyðileggja þáttinn.
Höfundur er lífeðlisfræðingur.
