Þjóð skilgreinir sig út frá mörgu. Margt sameinar, raunar miklu fleira en sundrar. Við höldum með strákunum okkar og stelpunum okkar og hér á árum áður stóðum við jafnan með Eurovision-keppendunum okkar. Þeir eru fleiri sem aldrei fóru á Eurovision en fönguðu samt hjarta þjóðarinnar.
Árið 2026 ætlar að verða okkur Íslendingum þungbært vegna þess að á þessu ári hafa gengið fyrir ætternisstapa tónlistarmenn sem ekki bara höfðu áhrif á æsku okkar, sem fæddust um eða upp úr síðustu öld, heldur jafnvel mótuðu allt okkar líf á sinn hátt.
Bara á þessu ári hafa kvatt okkur nokkrir jöfrar íslenskrar tónlistar; Magnús Eiríksson, Björgvin Halldórsson, Megas og nú síðast kvaddi okkur Gunnar Þórðarson.
Á síðasta ári kvaddi okkur Helgi Pétursson, Helgi Pé, ástsæli Ríó tríóistinn sem yljaði okkur ávallt og verður sárt saknað. Fyrir ekki mörgum árum kvaddi Óli Þórðar, félagi Helga í Ríó tríóinu. Það var harmleikur.
Raggi Bjarna kvaddi okkur fyrir ekki alls löngu, búinn að skila góðu ævistarfi við að gleðja mannskapinn: Við nefnum auðvitað Villa Vill, sem dó fyrir næstum því fimmtíu árum, en er enn ódauðlegur söngvari sem syngur sig inn í hjarta íslensku þjóðarinnar aftur og aftur.
Ekki er hægt að gleyma systur Villa Vill. Ellý Vilhjálms var náttúrlega söngvadívan okkar.
Ofurtöffari Íslands var auðvitað Rúnar Júlíusson. Hann var í Hljómum, líka landsliðsmaður í fótbolta, og fegurðardrottning Íslands var hans. Orðið á götunni er að Rúnar hafi átt séns í allar konur landsins frá 18-99 ára, nema kannski þrjár.
En lífið heldur áfram og kirkjugarðarnir eru fullir af ómissandi fólki, eins og Magnús Eiríksson samdi.
Við eigum Bubba og við eigum Magga Kjartans og við eigum Helga Björns (Helga fokking Björns). Við eigum líka Stuðmenn. Ragga Gísla lætur ekki deigan síga. Lífið heldur áfram
En það eru tímamót þegar Gunni Þórðar kveður. Jöfurinn er farinn af sviðinu!
