Svarthöfði er ekkert unglamb og hélt að hann væri orðinn svo sjóaður að fátt gæti komið honum á óvart úr því sem komið er. Ekki síst átti þetta við pólitíkina sem hann hefur fylgst með í fleiri áratugi en gaman er að nefna.
Um helgina varð Svarthöfði þó kjaftstopp. Hann álpaðist af forvitni til að horfa á stutt myndband þar sem Ingibjörg Davíðsdóttir, þingmaður Miðflokksins, messaði beint framan í myndavélina og var mikið fyrir. Sagðist hún vita allt um það hvernig best væri að haga vörnum Ísland þar sem hún hefði að baki 25 ára reynslu í utanríkisþjónustu landsins. Ef minni Svarthöfða bregst honum ekki var Ingibjörg þó frekar á sviði mannauðsmála í utanríkisráðuneytinu en varnarmála. En auðvitað er spáð og spekúlerað á kaffistofunni þar eins og annars staðar.
Það var þó ekki staðhæfingin um sérfræðiþekkingu á varnarmálum sem varð til þess að Svarthöfða setti hljóðan. Þingmaðurinn hélt áfram og hneykslaðist á því að íslenska ríkisstjórnin hefði ekki farið til Washington að ræða við bandarísk stjórnvöld um það hvaða áhrif aðildarumsókn Íslands að ESB hefði á samskipti Íslands og Bandaríkjanna og þá sérstaklega á tvíhliða varnarsamninginn frá 1951.
Þetta kom á óvart. Barátta Miðflokksins gegn aðild Íslands að ESB gengur út á Það að aðild muni svipta okkur fullveldinu og sem aðildarríki yrði Ísland hvorki fullvalda né sjálfstætt ríki, væntanlega þá eina ESB ríkið sem glatað hefði fullveldi sínu við aðildina.
Það kom því Svarthöfða á óvart að komast að því að Miðflokkurinn lítur alls ekki á Ísland sem fullvalda ríki. Í augum Miðflokksins er Ísland bersýnilega hjálenda Bandaríkjanna og getur ekki haft sjálfstæða utanríkisstefnu eða svo mikið sem hreyft sig án þess að Bandaríkin leggi blessun sína yfir það.
Í þessu ljósi blasir við að barátta nei-sinna fyrir því að þjóðin hafni því að halda áfram aðildarviðræðum við ESB er alls ekki barátta fyrir því að Ísland haldi fullveldi sínu. Í augum Miðflokksins og fleiri nei-sinna er ekki um neitt fullveldi að ræða heldur yfirráð Bandaríkjanna. Nei-baráttan gengur því út á að varðveita yfirráð Bandaríkjanna yfir Íslandi.
Svarthöfði getur huggað þingmann Miðflokksins með því að tvíhliða varnarsamningurinn frá 1951 stendur og Bandaríkin munu verja Ísland á meðan það eru varnarhagsmunir Bandaríkjanna að verja Ísland. Varnarsamningurinn hefur nefnilega aldrei gengið út á neitt annað en að styðja við varnir Bandaríkjanna. Það hefur verið svo heppilegt fyrir okkur Íslendinga að Bandaríkin þurfa á okkur að halda, litla Íslandi. Þegar Bandaríkin telja sig ekki þurfa á okkur að halda lengur munu þau láta sig hverfa án þess að spyrja kóng eða prest, rétt eins og gerðist þegar herinn fór fyrir 20 árum.
Miðflokksmenn hafa kannski gleymt að spyrja gestgjafa sína að þessu þegar þeir fóru í náms- og kynningarferð til Bandaríkjanna síðasta sumar til að tileinka sér áróðurs og undirróðursaðferðir Magahreyfingar trúðsins Trumps.
