Óneitanlega koma stundir þegar manni er bara nokkuð hlýtt til Sjálfstæðisflokksins. Það gerðist til dæmis á dögunum þegar fréttist að Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir, fyrrum utanríkisráðherra og fyrrum varaformaður Sjálfstæðisflokksins, hefði sagt í hátíðarræðu á Skálholtshátíð að aðild að Evrópusambandinu hlyti að sjálfsögðu að vera valkostur fyrir Ísland. Hún bætti við: „Það er svo allt annar handleggur hvort við teljum það vera besta kostinn sem völ er á. Því þurfa allir Íslendingar að fá næði til þess að velta fyrir sér og meta.“
Hörðustu Evrópusambandssinnum kann að mislíka að Þórdís Kolbrún skuli ekki hafa fullyrt að innganga sé besti kosturinn fyrir Ísland, en auðvitað veit hún það ekki fyrir víst fremur en við hin sem viljum einmitt fá frið til að skoða málið.
Sjálfstæðismönnum er sannarlega ekki alls varnað, hugsaði maður hlýlega þegar maður las fréttina um orð Þórdísar Kolbrúnar. En svo var maður fljótur að ná áttum og mundi að Þórdís Kolbrún er ekki dæmigerður Sjálfstæðismaður miðað við áherslur flokksins í seinni tíð. Flokkurinn hefur þróast í svo vonda átt að þar þykir eðlilegt og sjálfsagt að skrúfa fyrir raddir eins og Þórdísar Kolbrúnar. Skilaboðin til flokksmanna eru að ekki eigi að tala máli víðsýni í Evrópumálum heldur hamra á því að Ísland og Evrópusambandið eigi alls ekki samleið. Bandalagið sé af hinu illa og muni ræna okkur öllum sjálfsákvörðunarrétti. Hvað eftir annað er endurtekið að fáránlegt sé að ætla sér að kanna málið því allir skikkanlegir menn viti að ekki sé um neitt að semja. Engin ástæða sé því til að að veita þjóðinni næði til þess að velta málinu fyrir sér og meta kostina.
Þessi hrokafulli málflutningur er ekki til sóma.
Nú líður að því að þjóðin greiði atkvæði um áframhaldandi viðræður við Evrópusambandið. Hún er ekki að greiða atkvæði um aðild, þótt nei-sinnar þreytist ekki á að halda því fram. Seinna kann að koma að því að þjóðin muni ákveða í þjóðaratkvæðagreiðslu hvort aðild sé besti kosturinn eða ekki. Sá tími er ekki núna.
Það er leitt að Sjálfstæðisflokkurinn, sem á árum áður sýndi framsýni og skynsemi í utanríkismálum, skuli hreinlega umturnast þegar talið berst að hugsanlegri aðild Íslands að Evrópusambandinu. Þá minna hörðustu andstæðingar Evrópusambandsins mest á litlu stúlkuna í hryllingsmyndinni Særingamaðurinn (The Exorcist) sem var svo illa andsetin að á hennar verstu stundum snerist höfuð hennar í hringi og formælingarnar streymdu úr munni hennar. Nú er það orðið svo að manni dauðbregður og maður signir sig í hvert sinn sem Sjálfstæðismenn úr harðlínudeildinni tjá sig um Evrópusambandið. Þeir eru orðnir svo viðskotaillir að þeim stendur hjartanlega á sama um sannleikann, vilja bara hræða mann með alls kyns innistæðulausum fullyrðingum.
Ný skoðanakönnun Maskínu sýnir að fylgi við Sjálfstæðisflokkinn eykst meðan fylgi við Miðflokkinn dalar verulega. Þeir sem yfirgáfu Sjálfstæðisflokkinn og fóru yfir til Miðflokksins eru snúnir aftur heim. Það fylgi samanstendur ekki af hópi sem talar máli víðsýni og alþjóðasamvinnu. Þessi hópur yfirgaf Sjálfstæðisflokkinn vegna Miðflokksins, sér nú að Miðflokkurinn er dæmdur til valdaleysis og snýr því aftur heim með sínar harðlínuáherslur, í von um að Sjálfstæðisflokkurinn berjist fyrir þeim.
Sjálfstæðisflokkurinn vill ekki vera valkostur fyrir frjálslynt fólk sem er fylgjandi Evrópusamvinnu. Hann hefur gert sig að samastað einangrunarsinna. Helsta von Sjálfstæðisflokksins felst í að komast í ríkisstjórn með Miðflokki og Framsóknarflokki, lifi sá síðastnefndi eftir kosningar. Þjóðarinnar vegna skulum við vona að af því samkrulli verði ekki. Það er ávísun á einangrunarhyggju og afturhaldsstefnu.
Það er óendanlega furðulegt að hlusta á málflutning þeirra manna sem vilja ekki undir neinum kringumstæðum að þjóðin segi já 29. ágúst. Þeir virðast vera dauðhræddir við þjóðina, allavega vilja þeir ekki gefa henni næði til að meta málið heldur messa yfir henni eins og strangur skólastjóri sem veit allt best. Það lýsir ekki mikilli virðingu fyrir þjóðinni og lýðræðinu.
