Hvað eru börnin þín að æfa? Ég stíg inn í kunnuglegt handrit og lista upp íþróttastarf og listgreinar. Ef spyrjandinn á börn, þá spyr ég á móti og fæ sambærilega rullu. Ég haka við í boxin, allir eru að æfa eitthvað, annars er eitthvað að.
Þegar heimsmeistarakeppnin í knattspyrnu stóð sem hæst stóð ég sjálfa mig að því að spyrja soninn hvort að hann langaði ekki að prófa einu sinni enn að æfa fótbolta. Hann horfði á mig einlægur og tjáði mér að honum þætti það einfaldlega leiðinlegt, enda hafði hann fengið tvö heil tímabil til að komast að því. Ég pírði augun á sjónvarpið og velti fyrir mér hvort að hann ætti kannski eftir að uppgötva sinn innri Haaland, eða hvort að ég væri vandamálið.
Vinkona mín frá Singapúr er afburðamanneskja í bæði íþróttum og listum. Hún lítur þrátt fyrir allt á sig sem byrjanda í öllu sem hún tekur sér fyrir hendur, enda er hún hvorki að keppa á Ólympíuleikunum eða fylla Royal Albert Hall. Hún hefur lýst því hvernig henni þykir flókið að sinna tómstundum án þess að stefna á atvinnumennsku. Hennar uppeldi hafi innrætt henni að slíkt sé óverjandi tímasóun. Þannig þurfi hún stöðugt að réttlæta fyrir sjálfri sér að stunda tómstundir ánægjunnar vegna.
Þegar ég fór í kvikmyndaskóla fyrir um áratug síðan, þá fékk ég endalausar spurningar um í hvað ég ætlaði eiginlega að nýta þetta nám. Hvort að það væri einhver peningur í þessu. Mér fannst gaman að gera kvikmyndir en þær voru öllu listrænni og minna aðgengilegar en kennurum þótti ákjósanlegt. Ég var betri leikkona en leikstjóri og betri rithöfundur en handritshöfundur. En mér fannst þetta gaman. Ég endaði þó á að útskrifast af handrita- og leikstjórnarbraut og gerði slappt útskriftarverkefni sem ég skammaðist mín fyrir í mörg ár. Síðan jókst umræðan í samfélaginu um gildi kvikmyndagerðar fyrir þjóðarbúið.
Rétt fyrir heimsfaraldur skráði ég mig í ljósmyndanám og lét þannig gamlan draum rætast. Ég lagði mig fram um að læra eins lítið af tæknilegri færni og ég gat en var þeim mun duglegri við að ögra þægindarammanum og tók nektarmyndir og sjálfsmyndir í sjálfstæðum rannsóknum á sjálfsmynd kvenna í sjónlistum, kennurunum mínum til óþæginda og vandræðagangs. Ég málaði ofan á þær og skrifaði langa prósa um tilganginn í listinni. Ég kolféll fyrir hugvísindalegri hlið ljósmyndunar, las Camera Lucida eftir Roland Barthes og velti stöðugt fyrir mér ljósmyndun sem heimspekilegu fyrirbæri sem sigraði dauðann. Við vissum ekki hvernig látnir ástvinir okkar litu út fyrr en ljósmyndatæknin kom til sögunnar. Uppfinningin sjálf varð að menningarlegri milliríkjadeilu. Það voru svo margir vinklar á ljósmyndun sem höfðu ekkert að gera með ljósmyndun og ég kom út úr þessu námi full af innblæstri með hrútslappt portfolio, með nektarmyndir sem ég gat auðvitað ekki sýnt neinum, og fullvissu um það eitt að mig langaði aldrei að vinna við þetta.
Síðustu vikur hef ég farið aftur að teikna og mála. Ég hef lært hvorugt, þrátt fyrir eina önn í grafískri hönnun í tækniskólanum 2006, en þótti góður teiknari þegar ég var barn. Ég hlusta á hljóðbækur og teikna karakterana, og þegar ég nenni því ekki þá teikna ég bara blóm. Ég endaði á að deila þessum myndum á Instagram. En ég þurfti að sitja á mér, að skrifa ekki langan afsakandi texta. Til að tryggja að fylgjendur mínir vissu að ég héldi ekki að ég væri eitthvað tímamótaeinktak í listinni. Afsakið þetta smáræði. Af því að ég vissi að gildið í þessum teikningum væri aðeins gleðin sem þær veittu mér, en ekki virði þeirra á markaði.
Það þarf og það á að borga atvinnufólki fyrir vinnuna sína. En það þýðir ekki að tómstundir séu einskis virði. Sköpunargleðin er ekki „ekkert,“ og hún þarf ekki að verða að atvinnu til að vera lífsnauðsynleg.
