Sterkasta röksemd Nei-sinna er að aðild myndi svipta okkur fullveldi. Þeir hafa þetta öfugt. Og 29. ágúst höfum við tækifæri til að leiðrétta það.
Hér er staðreynd sem sjaldan er rædd: í gegnum EES-samninginn höfum við nú þegar tekið upp um tvo þriðju af löggjöf Evrópusambandsins. Við lifum eftir reglum þess á fjölmörgum sviðum, en við sitjum ekki við borðið þar sem reglurnar eru settar.
Við höfum engan atkvæðisrétt. Enga rödd.
Það er nákvæmlega staða leiguliðans: þú býrð í húsinu, þú fylgir reglum húsbóndans, en þú átt ekkert í því og ræður engu um það.
Nei verndar ekki fullveldi okkar. Nei festir í sessi kerfið þar sem við tökum við fyrirmælum án þess að fá að móta þau. Já er leiðin að borðinu.
En hverjum þjónar Nei-ið þá raunverulega? Það er sárt en satt: háværustu andstæðingar aðildar eru ekki að verja hag heimilanna í landinu. Þeir eru að verja kerfi sem hentar fáum vel.
Íslenskur almenningur greiðir mun hærri vexti og býr við meiri verðbólgu en flest önnur Evrópuríki, í hagkerfi þar sem of fáir aðilar ráða of miklu. Samkeppni að utan ógnar þeim sérhagsmunum. Einangrun verndar þá.
Þröngsýnn þjóðernishroki sem klæðir sérhagsmuni í búning ættjarðarástar er ekki föðurlandsvinátta. Hann er skjöldur um forréttindi.
Almannahagur og sérhagsmunir toga hér í sitthvora áttina. Við eigum ekki að láta blekkjast um hvor er hvað.
Höfundur er stofnandi og framkvæmdastjóri Orkuskipta ehf. og byggir íslensku gervigreindina Alvitur.
