Þann 29. ágúst svörum við því hvort Ísland eigi að hefja aðildarviðræður við Evrópusambandið á ný. Það er mín einarða skoðun að fleiri Nei yrðu banabiti fyrir framtíð Íslands. Hér er af hverju.
Við lifum á tímum þar sem valdajafnvægi heimsins er að riðlast. Rísandi stórveldi og hnígandi stórveldi takast á, og sú togstreita er undirrót nánast allra átaka síðustu misserin. Í miðju baráttunnar liggur tæknin sem ræður úrslitum næstu áratuga: gervigreind.
Hvorki Washington né Peking hafa hag af sterkri, sjálfstæðri Evrópu. Sterk Evrópa er keppinautur. Þess vegna er henni ýtt út á jaðarinn í hvert sinn sem færi gefst.
Og þess vegna verðum við að skilja eitt: lítil þjóð sem stendur ein á berangri í slíkum heimi verður ekki frjáls. Hún verður berskjölduð.
Rússland sýnir okkur hvað berskjöldun þýðir. Maðurinn sem stýrir innrásarstríði í Evrópu er eftirlýstur af alþjóðlega sakamáladómstólnum fyrir stríðsglæpi. Þetta er ekki fjarlægt vandamál. Þetta er nágrenni okkar.
Á sama tíma er öryggisnetið sem við höfum reitt okkur á að rakna upp. Evrópa getur ekki lengur gengið að vörnum Bandaríkjanna sem vísum, og virtir greinendur tala nú opinskátt um að NATO sé gengið sér til húðar.
Alþjóðastofnanirnar sem áttu að halda uppi lögum og reglu eru lamaðar af neitunarvaldi. Reglurnar gilda aðeins um þá sem hafa ekki styrk til að hafna þeim.
Í slíkum heimi er fullkomið hlutleysi ekki í boði fyrir okkur. Við erum ekki Sviss. Við erum stofnþjóð NATO frá árinu 1949. Og takið eftir: Svíþjóð og Finnland, sem héldu í hlutleysi sitt í kynslóðir, fórnuðu því einmitt núna til að komast í skjól sterkara varnarbandalags. Þau lásu aðstæður rétt.
En í þessum heimi er líka ljós. Talsmenn lýðræðisins, ESB ásamt Kanada, Japan, Ástralíu og Suður-Kóreu, eru í vaxandi mæli farin að vinna saman. Sameinuð standa þau sterk.
Þetta er bandalagið sem Ísland á heima í. Ekki utan þess, horfandi inn um gluggann, heldur innan.
Höfundur er stofnandi og framkvæmdastjóri Orkuskipta ehf. og byggir íslensku gervigreindina Alvitur.
