Það heyrast skerandi viðvörunarbjöllur þegar ellilífeyrisþegarnir Hannes Hólmsteinn Gissurarson og Ólafur Ragnar Grímsson hafa fallist í pólitíska faðma, eftir hatramman fjandskap fullorðinsáranna, en svo er líka leitun er að mönnum sem hafa haft jafn lengi rangt fyrir sér í pólitík, Hannes í frjálshyggju sinni sem hefur fært ógæfu yfir allar þær þjóðir sem hafa reynt hana á eigin skinni, og Ólafur Ragnar fyrir endurtekið andóf sitt gegn tryggari viðskiptasamböndum Íslendinga við útlönd, fyrst EFTA, svo EES og nú ESB, og er þá Nató náttúrlega ónefnt.
Nú vilja þessir öldruðu pólitísku unnendur telja þjóð sinni hughvarf, því nóg sé komið af útlöndum að sinni, en þegar komi að alþjóðamálum eigi Íslendingar að halda sér til hlés, og fara með veggjum, eins og hverjar aðrar silfurskottur sem þola ekki ljósið. Það megi ekki styggja stórveldin!
Stóra spurningin er aftur á móti sú hvað hægt er að hafa lengi rangt fyrir sér í pólitík.
Og nú er það sumsé skröksagan um að Evrópusambandið gleypi litla Ísland í einum munnbita, hvarfli það að eyjarskeggjum að hefja samningaviðræður – og þó ekki annað – við helstu vinaþjóðir sínar, og þær dýrmætustu raunar, í öllum skilningi orðsins, sem fært hafa Íslandi meiri hagsæld en nokkur önnur álfa á heimskringlunni, þökk sé farsælustu mikilvægustu alþjóðasamningum Íslands.
En hvaða smáþjóðir hafa tapað á umræddu erindi? Eigum við að spyrja þær sjálfar, frekar en að svara því úr fjarska, langt norður í okkar átthögum, af heimóttarskapnum einum saman? Þær tala auðvitað best fyrir sig sjálfar, og sýna það og sanna í hverri skoðanakönnuninni af annarri að ánægja með aðildina er yfirgnæfandi í öllum tilvikum, og fer að jafnaði vaxandi.
„Talsmenn fortíðarinnar á Íslandi, samherjarnir Hannes Hólmsteinn og Ólafur Ragnar veifa orðum á borð við fullveldi og sjálfstæði, þegar þeir afsala sér einmitt hvoru tveggja vegna hræðslunnar við að fá sæti við borðið …“
Nú, gleypti þá ESB ekki þessi smálönd?
Og er ekki sagan ólygnust í þeim efnum? Einmitt svo, því hvað skrifar fortíðina betur en það sem gerst hefur og liggur fyrir í spegli þess liðna? Og eigum við að fá svarið, heiðarlegt og upplýsandi? Það fer auðvitað betur á því en að vera að rugla í staðfestum staðreyndum, og það í sífellu!
Fyrir liggur – og það er óumdeilt – að smæstu þjóðirnar sem gerst hafa aðilar að sambandinu hafa margfalt fleiri fulltrúa en þær stærstu þegar mið er tekið af höfðatölu, eða að lágmarki sex þingmenn á Evrópuþinginu og einn fulltrúa i framkvæmdastjórn sambandsins, sem tekst á hendur einn af stærstu málaflokkum þess, og fer fyrir honum og stjórnar. Í því felast gríðarleg völd, fyrir nú utan hitt að seta í ráðherraráðinu felur í sér eitt og sama atkvæðið og önnur aðildarlönd hafa. Ísland myndi þar með hafa sama vægi við borðið og öll önnur ríki ESB, þar með talið neitunarvald, sem um munar.
Og hvaða pólitísku þýðingu hefur þetta fyrir eitt fámennasta þjóðríki Evrópu? Meginsvarið er á þá leið að Ísland tæki þátt í lagasetningu ESB. Það er lykilatriði – og það breytir gríðarlega miklu fyrir þjóð og þing sem í rífa þrjá áratugi hefur þegið lög og reglur, svo til á færibandi frá sambandinu, án þess að geta haft nokkur áhrif á inntak og undirbúning löggjafarinnar, svo og innleiðingu hennar og merkingu fyrir þegna sína. Við höfum staðið laumuleg úti á gangi, gjóandi augum gegnum skráargatið.
Talsmenn fortíðarinnar á Íslandi, samherjarnir Hannes Hólmsteinn og Ólafur Ragnar veifa orðum á borð við fullveldi og sjálfstæði, þegar þeir afsala sér einmitt hvoru tveggja vegna hræðslunnar við að fá sæti við borðið og hafa raunveruleg áhrif – og varanleg – innan eigin álfu, og vel að merkja á þeim markaði sem gefur best og mest. Þeir afþakka þátttöku í lagasetningu sem landsmenn lúta.
Og í stað þess að leita skjóls af tollabandalaginu sem þar er að finna í æ viðsjárverðri veröld, vilja þeir heldur binda trúss sitt við vafasamasta forsetann í sögu Bandaríkjanna sem beitir viðskiptum sem hervaldi á hendur vinaþjóðum og hefur sagt skilið við frjálsa fésýslu og kapítalísk markaðslögmál.
Þetta er hringlandi, svona álíka og orðin sem Ólafur Rafnar lét frá sér 1992 þegar hann taldi einfaldlega betra að taka hús á höfuðbólinu ESB, „og hafa eitthvað að segja, en vera áhrifalaus á EES hjáleigunni.“
Spurning hvort Hannes Hólmsteinn er ekki líka sammála honum um það.
