„Svíþjóð?“
Hér var maður sem elskaði vinnuna sína. Leigubílstjórinn hljómaði eins og hann hefði unnið í lottóinu.
„Nei,“ sagði ég og fann kunnuglega spennu rísa. Var þetta þjóðarstolt eða partur af hlutlausri samræðulist? Síðan fylgdi undrunarópið og hrifningin. Ísland, en stórkostlegt. Hann hafði aldrei hitt Íslendinga áður. Ísland var svo ótrúlega fallegt land og hann langaði að koma þangað. Við hjónin sátum þarna í aftursætinu eins og fulltrúar í óformlegri Íslandsnefnd, tókum auðvitað undir þetta allt saman og buðum hann hjartanlega velkominn við fyrsta tækifæri.
Þá bað hann okkur að giska á hvaðan hann væri.
Ég spurði hvort landar hans væru góðir í fótbolta. Maðurinn minn sprakk úr hlátri, vitandi að ég veit bókstaflega ekki neitt um fótbolta. Þegar ég hef litið inn í stofu og spurt hann hver staðan sé á leiknum hefur hann stundum gefið mér tölur á borð við 21–39 og ég hef ekki gert athugasemdir.
Leigubílstjórinn fullyrti að landar hans væru stórkostleg fótboltaþjóð og Afríkuríki. Fleira vildi hann ekki segja okkur.
„Marokkó?“ giskaði eiginmaðurinn.
Beint í mark. Við höfðum ekki komið þangað en ætluðum að gera það. Maðurinn minn sagði að foreldrar sínir hefðu farið og verið rosalega hrifin, svona eins og það bætti fyrir eitthvað. Leigubílstjórinn bauð okkur velkomin við fyrsta tækifæri. Ég sagði að ég elskaði marokkóskan mat og að við hefðum borðað á marokkóskum veitingastað í ferðinni. Ég hefði fengið lambakjöt með apríkósum og sveskjum, bestu máltíð ferðarinnar. Bílstjórinn bað mig að hætta að tala um það af því að hann væri orðinn svo svangur.
Þá barst talið að súkkulaði.
„Vitið þið hvaða staður í Belgíu selur mest súkkulaði, af öllum stöðum?“
Við fórum í landafræðileikinn og þuldum upp allar belgískar borgir og kennileiti sem okkur datt í hug. Ekkert af þessu stemmdi.
Þá sagði hann okkur að bróðir sinn ynni á flugvellinum í Brussel og gæti vottað þetta met, að þar seldust mörg tonn af súkkulaði í hverjum mánuði. Fólk greip með sér súkkulaði á síðustu stundu, minjagripi eða gjafir. Fólk kom ekki til Belgíu til að njóta heimsfrægs belgísks súkkulaðis heldur greip það krásirnar á leiðinni úr landi og gaf þær áfram, líkt og kvittun þess efnis að viðkomandi hefði heimsótt landið.
Ég borðaði sjálf ekkert súkkulaði í Belgíu, enda lítill spenningur fyrir því í 40°C, en velti þessu fyrir mér þegar ég sat á flugvellinum og setti inn myndir á Instagram. Þar fletti ég upp sögu kennileitanna sem ég hafði tekið myndir af, las borgarsöguna, eða listasögu verkanna á Oldmasters-safninu, allt eftir á. Það gafst enginn tími til þess í sjálfri ferðinni. Ég var að taka myndir og safna sönnunargögnum. Svo setti ég fram kvittanir fyrir vini og vandamenn á Instagram, þó að ég hafi aldrei smakkað súkkulaðið.
