Út er komin ný smásaga Viðskiptaráðs um hrakfarir ríkisstjórnarinnar á liðnum þingvetri. Svarthöfða virðist talsmaður útgáfunnar einkar vel fallinn til að fjalla um handarbakavinnubrögð meirihlutans. Þegar grannt er skoðað sér Svarthöfði að þar er á ferðinni fyrrverandi blaðamaður málgangs Sjálfstæðisflokksins sem bætti svo við sig afar gagnlegri reynslu sem starfsmaður þingflokks Sjálfstæðisflokksins. Og nú kvað talsmaðurinn vera lögfræðingur útibús Sjálfstæðisflokksins, Viðskiptaráðs. Svarthöfða virðist eins og vandaðra verði það ekki.
Svarthöfði telur að Viðskiptaráð hafi sinn fulla tilverurétt. Þar sitja saman í stjórn forkólfar íslensks atvinnulífs og drekka kaffi sex til átta sinnum á ári. Þar er valinn maður í hverju rúmi.
Svarthöfða virðist sem augu stjórnarmanna séu ekki á því sem starfsmenn ráðsins aðhafast. Ítrekað valda skoðanir og úttektir starfsmanna ráðsins fjaðrafoki og almennri undrun. Enda virðist þeim ekkert óviðkomandi. Þar er meðal annars að finna skoðun starfsmanna ráðsins á hvaða formi einkunnir í grunnskólum skuli vera og sorpþjónustu svo eitthvað sé nefnt.
Svarthöfði er einlægur stuðningsmaður skoðanafrelsins og tjáningarfrelsi almennt og fagnar því að einhverjir nenni að hafa skoðun á sorpi.
Í stjórnunarfræðum þeim sem Svarthöfði hefur kynnt sér lauslega segir á einum stað, á erlendu tungumáli: „What you measure, is what you get.“
Svarthöfði er sammála því að stórhætta er á að við mælingar eins verði sem það eina sé aðalatriðið.
Í tilviki sorps er mikilvægt að mælingarniðurstöðurnar verði ekki sorp.
