Þá er Miðflokkurinn kominn út úr skápnum og gengst við þjóðernisöfgahægrinu í hjarta sér. Það kemur í sjálfu sér ekki á óvart. Hann hefur valið sér stað á meðal evrópskra flokka á ysta kanti útlendingaandúðar sem hafa sumir hverjir orðið uppvísir að fasískum ummælum í ræðu og riti.
Þá liggur það fyrir.
En íslenska hægrið er margskipt þessi misserin. Miðflokkurinn, ef svo má lengur kalla, hefur fært sig lengst til hægri allra stjórnmálaafla á Íslandi, en Viðreisn haldið í hina áttina hvað alþjóðasamvinnu og frjálsræði varðar. Og það er orðið harla langt á milli þessara tveggja flokka, raunar svo breitt bil að varla er mögulegt að þeir geti unnið saman.
Og svo er það Sjálfstæðisflokkurinn. Innanbúðarmenn á þeim bænum hafa haft á orði á síðustu misserum að hann skorti bæði sjálfstraust og sjálfsmynd. Hann kunni ekki við sig án valda, finni hvorki taktinn né tilfinninguna inn á við – og hvað þá út á við.
Nýtilkominn sigur hans í sveitarstjórnarkosningum skiptir þó máli. Og hann er heldur að rétta hlut sinn í skoðanakönnunum á landsvísu. En það segir samt sína sögu að – og stafar seinni tíma fyrirsögn – að það er sagt jafngilda flugi flokksins að fara úr 19 prósentum upp í 22 prósent í téðum fylgismælingum. Því svipar sumsé til sigurs að gamli valdaflokkurinn lyfti sér loksins upp fyrir tuttugu prósentin.
Og þá er hún Snorrabúð stekkur.
Vandi gamla Sjálfstæðisflokksins hefur opinberast hvað gleggst í Evrópuumræðunni. Hann er nefnilega ekki klassískur hægriflokkur á evrópska vísu. Ekki lengur. Hann hefur breytt sér á síðustu árum úr því að vera breiðfylking allra stétta sem trúa á vestræna samvinnu yfir í það að vera þröngsýnt afdalaafl sem leggur fæð á frekari samvinnu á meðal helstu og mikilvægustu vinaþjóða Íslands.
Að þessu leyti sker hann sig úr öllum öðrum hófsömum hægriflokkum álfunnar, sem einmitt tala fyrir því að evrópsk markaðsviðskipti skuli vera eins kvik og opin og nokkur kostur er, því efnahagsleg samvinna helstu nágrannalanda heimshlutans stuðli helst og mest að kapítalískum árangri. Því greiðari leið að góðri fésýslu, því meiri arður og ábati. Svo er auðvitað hitt að eftir því sem tollasamvinnan á milli þessara þjóðríkja er meiri, því sterkari standa þau saman, og afraksturinn verður enn meiri.
„Gleymum ekki orðum Bjarna eldri Benediktssonar sem talaði um hræðslu og ótta afturhaldsaflanna við erlent samstarf á tímum EFTA-viðræðnanna.“
En þetta vill Sjálfstæðisflokkurinn ekki. Í öllu falli ekki núna. Hann er genginn úr skaftinu. Og er nú svo komið að himinn og haf er á milli yfirlýsinga fyrri formanna hans um alþjóðasamvinnu og þeirra sem núna fara fyrir honum. Gleymum ekki orðum Bjarna eldri Benediktssonar sem talaði um hræðslu og ótta afturhaldsaflanna við erlent samstarf á tímum EFTA-viðræðnanna. Og gleymum ekki afdráttarlausum yfirlýsingum Bjarna yngri Benediktssonar um upptöku evru í aðdraganda alþingiskosninganna 2009. Og raunar má einnig rifja upp Evrópuástir Guðrúnar Hafsteinsdóttur í embætti formanns Samtaka iðnaðarins frá því fyrir fáeinum árum.
En nú eru þau Þögnuðuholtin stillt og strokin.
Má vera að flokkurinn komi þar upp um sig? Getur verið að hann sé enn þá að berjast jafn rækilega á móti frjálsri samkeppni og forkólfar hans gerðu á uppgangstímum Pálma í Hagkaupum, Hafsteins í Kjörís og Jóhannesar í Bónus sem allir fengu að finna til tevatnsins þegar þeir freistuðu þess að komast fram hjá kommissarakerfi heildsalaveldisins í helblárri höfuðborginni? En hverjir myndu einmitt tapa mest á þeirri auknu samkeppni sem hlytist af Evrópusambandsaðild á okkar dögum? Svarið liggur í augum uppi. Það eru auðhringir Viðskiptaráðs, sjálfur samansúrraði fákeppnisaðallinn í byggingavörubransanum, hjá olíurisunum, tryggingafélögunum, viðskiptabönkunum og öðrum þeim í Samráðsbandalagi Íslands sem óttast hvað helst að evrópska samkeppnin og neytendaverndin hellist yfir þá og drekki eins og hamfarabylgja austan úr höfum.
En það eru auðvitað pólitísk tíðindi að það skuli vera til einn svona evrópskur hægriflokkur.
