Fyrr í þessum mánuði sá pistlahöfundur frétt á dv.is um reynslu ísraelska þýðandans Moshe Erlendur Okon af því að vera Ísraelsmaður hér á landi. Fyrirsögnin á DV var: „Á Íslandi segir enginn neitt við mig lengur,“ en þar var verið að vitna í orð Moshe í grein sem hann skrifaði í Morgunblaðið.
Þýðandinn Moshe Erlendur Okon er fæddur í Jerúsalem og hefur búið þar en einnig búið og dvalið á Íslandi og eignast hér vini og kunningja. Hann taldi sig vera að segja íslenskum rithöfundi gleðifréttir þegar hann tilkynnti honum að hann hefði fundið útgefanda fyrir verk hans í Ísrael. Svar rithöfundarins var að hann hefði engan áhuga á að verk hans væru gefin út í Ísrael. Þetta svar varð til þess að Moshe skrifaði greinina í Morgunblaðið þar sem hann velti því fyrir sér hvort rétt væri að sniðganga bókmenntir vegna hernaðaraðgerða Ísraels á Gasa. Um leið segir hann frá reynslu sinni af vinum hér á landi, sem brugðust.
Moshe er ekki stuðningsmaður stríðsreksturs Ísraela á Gasa. „Fólk í Ísrael hefur oft sagt mig vera gyðingahatara eða svikara en á Íslandi segir enginn neitt við mig lengur,“ segir Moshe. Hann hefur mætt þögn og áhugaleysi frá íslenskum vinum og kunningjum eftir að stríðið á Gasa skall á, þrátt fyrir að hafa gagnrýnt harðlega hernaðaraðgerðir Ísraela á Gasa og einnig í Líbanon.
Pistlahöfundi var ekki alveg rótt eftir að hafa lesið um upplifun Moshe því þar er sagt frá Íslendingum sem dæma manneskju vegna þjóðernis hennar. Þeir virðist líta svo á að sumir eigi ekki alveg sama tilverurétt og aðrir vegna þess að þeir fæddust og búa í landi þar sem vond stjórnvöld eru við völd.
Gyðingahatur fer vaxandi í heiminum. Ekki er hægt að afsaka það með því að stjórnvöld í Ísrael hafi komið sér í svo vonda stöðu að ekki sé hægt að viðurkenna heiðarlegan ísraelskan einstakling sem manneskju sem koma beri fram við af virðingu. Sök þess einstaklings er að vera ekki af réttu þjóðerni og það þykir næg ástæða fyrir því að réttlætanlegt sé að sýna honum kulda, fyrirlitningu og hatur.
Fyrir örfáum árum stærði íslenskur verslunareigandi sig af því opinberlega að hafa neitað gyðingum um þjónustu. Hann hefur sjálfsagt litið svo á að hann hafi fengið sínar fimmtán mínútur af frægð þegar viðtal birtist við hann á netmiðli um þetta „afrek“.
Á netmiðli birtist á svipuðum tíma stutt frétt um að hér á landi væru ísraelskir tónlistarmenn í vinnu. Það átti víst að vera mjög ámælisvert. Við lesturinn hvarflaði að manni hvort virkilega væri verið að fara fram á að þessir listamenn væru þefaðir uppi og þeim hent úr landi.
Fyrir nokkrum árum gáfu svo einhverjir aðilar í ferðaþjónustu út þann boðskap að þeir myndu ekki þjónusta ferðamenn frá Ísrael. Sjálfsagt hafa þeir verið að kalla eftir aðdáun og virðingu.
Á svipuðum tíma og pistlahöfundur las fréttina á DV um Moshe, og íslensku vinina sem létu sig hverfa vegna þess að hann er Ísraeli, rakst hún á frétt þar sem sagt var frá því að Ísland væri meðal ellefu Evrópuríkja sem krefjast þess að Evrópusambandið hætti að veita rússneskum ferðamönnum vegabréfsáritanir. Dómsmálaráðherra, Þorbjörg Sigríður Gunnlaugsdóttir, hefur sagt að sér þyki fáránlegt að Rússar geti komið til Evrópu í frí. Sú sem þetta skrifar hefur mikla trú á stjórnmálamanninum Þorgbjörgu Sigríði en þarna er hún fjarska ósammála henni. Það á ekki að vera glæpur að vera Rússi, þótt maður búi í ríki Pútíns. Það hlýtur að vera bæði hollt og gott fyrir almenning í Rússlandi að ferðast um frjálsa Evrópu.
Sú sem þetta skrifar hefur sterka taug til Rússa. Þeir eru stórmerkileg og gríðarlega þolin þjóð sem hefur upplifað margskonar hörmungar. Hún setur ekki ósjálfrátt samasemmerki milli rússneskrar alþýðu og Vladimirs Pútín. Þegar hún hugsar til Rússa hugsar hún um Dostojévskí, Tolstoj, Tsjajkovskíj, Shostakovítsj og fleiri. Og svo vill hún sjá Moskvu áður en hún deyr. Vonandi flokkast sá draumur ekki sem glæpur.
