Núna stóð ég á miðju gólfi umkringd lögfræðingum og hlustaði á ræðumann hrósa viðstöddum fyrir að hafa lokið „einhverju erfiðasta námi sem til er.“ Ég var stödd í útskriftarhófi Stéttarfélags lögfræðinga í Thorvaldsenstræti 2.
Ég þurfti að gúggla Thorvaldsenstræti 2. Þegar niðurstaðan birtist kom gamla Nasa upp.
„Ó.“
Síðast þegar ég fór þangað var árið 2005 og ég laumaðist fram fyrir röðina 19 ára gömul með risastóra myndavél um hálsinn og þóttist vera ljósmyndari fyrir Airwaves. Myndavélin var nógu stór til að sannfæra dyraverðina um að ég ætti eitthvað erindi, og ég var nógu ákveðin á svipinn. Ég hafði keypt vélina fyrir allt mitt sparifé á reikningi sem opnaðist á 18 ára afmælisdeginum. Hún borgaði sig upp á þremur tónleikahátíðum. Svo hljóp ég um allt og tók lélegar ljósmyndir af frábæru tónlistarfólki. TV on the Radio sendu mér skilaboð á Myspace. Ég var viðstödd tónleika Hot Chip í 12 tónum. Ég sá pósandi plötusnúða í hönnunarfatnaði taka kókaín af legsteinum í Hólavallakirkjugarði. Þetta menningarkapítal skipti einhverju máli, þá.
En núna voru kókhausarnir sorglegir, Myspace komið á safn og ég var í blámáluðum veislusal á efri hæðinni og hugsaði fyrst og fremst um hvort ég gæti komið fyrir ostsneið og súkkulaðibita á sömu servíettunni, á meðan ég héldi á veskinu mínu og léttvínsglasi með 0% vínanda og reyndi að halda uppi kurteisissamræðum við nýútskrifaða kollega mína. Enginn var fullur, hvað þá ælandi, og tónlistin löngu þögnuð.
Eftir að hafa hesthúsað kræsingarnar ofan af bláu servíettunni fór ég niður stigann og mætti spariklæddum og snyrtilegum dyraverði. Maðurinn minn gat ekki á sér setið og þaut í ljónharða nostalgíu, sem er mjög miðaldra hegðun fyrir mann sem ekki er orðinn fertugur.
„Það er gaman að sjá þetta hús,“ sagði hann við snyrtilega dyravörðinn. „Hvar er eiginlega gengið í salinn í dag? Ég hef ekki komið hingað síðan Airwaves var hérna fyrir um tuttugu árum.“ Ég reyndi að lauma mér út um dyrnar en hann gafst ekki upp og dyravörðurinn var brjálæðislega almennilegur og bauðst til að sýna honum Sjálfstæðissalinn.
Ég fylgdi þeim inn.
Við mér blasti argasta sögufölsun sem ég hef orðið vitni að.
Í salnum þar sem ég horfði á ónefndar íslenskar poppstjörnur vinda gegnsveitta bolina sína ofan í gin ölvaðra áhorfenda voru nú dúkuð borð og bónuð handrið. Í stað klístraða gólfsins var glansandi flötur. Reykingalyktin var farin. Sagan sveif í loftinu og sagði: Hér hittist mikilvægt fólk sem fer með völd og á erindi.
Ég horfði á dyravörðinn skelfingu lostin. Næstum því reið.
„Hvað er þetta?“
Hann virtist ekki sjá neitt að þessu. Svona hafði þetta alltaf verið. Virðuleg menningastofnun. Thorvaldsenstræti 2. Nasa hafði aldrei verið til. Gólfið hafði aldrei verið klístrað. Ég áttaði mig á því að reiðin kom einmitt þaðan. Að ef gólfið hafði aldrei verið klístrað, þá hafði stelpan með myndavélina aldrei verið til.
