Traust almennings til borgarstjórnar Reykjavíkur, bæði meirihluta og minnihluta, hefur lengi verið fjarska lítið. Tölurnar hafa verið svo fáránlega lágar að maður hefur þurft að rýna í þær oftar en einu sinni til að trúa þeim. Það er dapurlegt að almenningur hafi svo lítið álit á kjörnum fulltrúum sínum að viðhorfið minni mest á andúð.
Næsti borgarstjóri Hildur Björnsdóttir hefur lýst yfir sterkum vilja til að breyta þessu og ávinna borgarstjórn traust að nýju. Þar á hún ærið verk fyrir höndum. Það er hins vegar ekki ómögulegt því ef stjórnmálamenn vinna vel og af heiðarleika þá er flestum nokkurn veginn sama í hvaða flokki þeir eru. Þeim er treyst af því þeir hafa sannað sig.
Pistlahöfundur hefur eins og aðrir landsmenn vitað af Hildi Björnsdóttur oddvita Sjálfstæðisflokksins í borginni, en getur ekki sagt að hún hafi hingað til haft sterka skoðun á henni sem stjórnmálamanni. Hildur bara var þarna, eins og svo margir aðrir stjórnmálamenn.
Svo kom kosningabaráttan í borginni. Það er ekki hægt að líta fram hjá því að þar stóð Hildur sig einstaklega vel. Hún var full af öryggi, málefnaleg og föst fyrir. Maður horfði á hana og áttaði sig á því hversu mjög hún hefur vaxið sem stjórnmálamaður.
Nú er það ekki svo að Hildur hafi átt auðvelda tíma sem oddviti Sjálfstæðisflokksins í borginni. Hún var í mörg ár oddviti flokks sem var þar í minnihluta. Auk þess ríkti ekki full sátt um hana innan flokksins og þar voru einstaklingar sem unnu greinilega gegn henni. Þrátt fyrir að hennar eigin flokkur gerði henni alls ekki auðvelt fyrir missti Hildur ekki móðinn heldur hélt áfram. Það framkallar alltaf vissa virðingu þegar manneskja lætur ekki slá sig út af laginu.
Hildur Björnsdóttir verður næsti borgarstjóri Reykvíkinga og hefur alla burði til að standa sig vel. Hún er ansi langt frá því að vera ofstopafull og þröngsýn hægri manneskja. Hún virðist meira í ætt við duglegan, vingjarnlegan og vel meinandi hægri krata. Sigmundur Davíð Gunnlaugsson sagði á dögunum að ef Hildur færi í meirihlutasamstarf með Viðreisn og Framsóknarflokki væri það eins og að vinna með Samfylkingunni. Þessi orð áttu víst að vekja ótta í brjósti borgarbúa en sú sem þetta skrifar fylltist engri skelfingu heldur hugsaði með sér að þarna væri samstarf sem gæti mjög líklega orðið farsælt og til góðs fyrir borgarbúa. Einmitt um það eiga störf borgstjórnar að snúast.
Þegar þetta er skrifað er enn ekki ljóst hvaða meirihluta Hildur hefur valið, en fullyrt er að Framsóknarflokkurinn verði hluti af meirihlutanum, sem er meira en sá flokkur á skilið. Það skal þó ekki haft af Framsókn að flokkurinn vann afrek eftir kosningar þegar honum tókst á ótrúlegan hátt að sannfæra þjóðina um að stórtap hans í borginni hefði verið frækinn varnarsigur.
Hugsanlega kýs Sjálfstæðisflokkurinn að vinna með Miðflokknum sem er popúlískur hægri flokkur. Hildur færi þá í bandalag við harðlínuöfl. Þar færi góður biti í hundskjaft – ef pistlahöfundi leyfist að taka svo til orða.
Harðlínuöfl fyrirfinnast þó ekki einungis í Miðflokki heldur einnig í flokki Hildar, Sjálfstæðisflokknum, en engan veginn verður séð að hún sé sjálf hluti af þeim hópi, þótt hún þurfi örugglega að umbera hann. Pistlahöfundur er ekki viss um að samkrull með Miðflokki myndi vinna með Hildi sem stjórnmálamanni. Það gæti þvert á móti eyðilagt ýmislegt fyrir henni. Það getur ekki haft góð áhrif að taka í hina lamandi hönd harðlínuaflanna og þurfa að láta þau vísa leið í einhverjum málum.
Sjálfstæðisflokkurinn lagði fram langan loforðalista fyrir borgarstjórnarkosningarnar og kjörorðið var STRAX, sem er mátulega stutt og grípandi fyrir nútímamenn sem búa við hraða og þjást í auknum mæli af athyglisbresti. Sumt má vissulega gera strax en umfangsmestu og mikilvægustu verkefnin verða síst af öllu gerð samstundis.
Pólitískir andstæðingar Sjálfstæðisflokksins munu ekki gleyma STRAX-inu og sjáist einhverjar breytingar ekki eftir skamman tíma mun það kalla á hæðnislegar athugasemdir um að flokkurinn hafi glatað öllu tímaskyni og þekki ekki lengur merkingu alkunnra orða, eins og orðsins strax.
