Eitt öflugasta og fátækasta skáld 19. aldar var Hjálmar Jónsson frá Bólu í Blönduhlíð í Skagafirði. Hann þótti níðskældinn og var kærður fyrir sauðaþjófnað af nágrönnum sínum. Eftir löng réttarhöld var hann sýknaður og hrökkluðust hjónin í kjölfarið frá Bólu. Hann var listfengur og liggja eftir hann margir glæstir smíðisgripir og útskurður í lokuðum dyblissum Þjóðminjasafns.

Kvæði hans og vísur urðu landsfræg enda var hann ótrúlega hagmæltur. Hjálmar var reiður mörgum samtímamönnum sínum og sendi þeim naprar kveðjur. Hann orti um sveitunga sína í Akrahreppi:

Félagsbræður ei finnast þar,
af frjálsum manngæðum lítið eiga,
eru því flestir aumingjar,
en illgjarnir þeir sem betur mega.

Hjálmar dó í mikilli örbirgð og var jarðaður við litla viðhöfn frá Miklabæjarkirkju. Saga skáldsins er stundum sögð til að sýna fram á skilningsleysi nítjándu aldar gagnvart hæfileikafólki.

Hjálmari hefði þó sennilega ekki vegnað mikið betur í nútímasamfélagi. Ljóðabækur hans hefðu selst illa eins og slíkar bækur gera. Hann hefði birt skáldskap sinn á netinu og uppskorið hörð viðbrögð. Gott og rétthugsandi fólk reiddist og skrifaði harðorða pistla um þennan beiska hagyrðing að norðan. Hann hefði staðið í endalausum meiðyrðamálum bæði gagnvart einstaklingum og opinberum stofnunum með tilheyrandi kostnaði. Íbúar og yfirvöld í Akrahreppi hefðu safnað undirskriftum til að losna við hann úr sveitinni. Bankarnir stefndu honum fyrir þessa vísu:

Er það gleði andskotans,
umboðslaun og gróði,
fémunir þá fátæks manns,
fúna í ríkra sjóði.

Slyngir stjörnulögmenn bankanna hefðu gert hann gjaldþrota. Í ellinni hefði hann unnið við að semja texta fyrir rokkhljómsveitir á Sauðárkróki og koma fram á hagyrðingakvöldum. Félagsmálayfirvöld í Skagafirði settu hann á endalausan biðlista eftir félagslegu húsnæði og liðveislu þar sem röðin kom aldrei að honum.

Hætt er því við að Hjálmar hefði dáið jafn beiskur og einmana inni á hjúkrunarheimili samtímans og hann gerði forðum í Seyluhreppi árið 1875.