Ég hef dvalið nokkuð mikið í Boston undanfarin ár. Hún þykir einna gönguvænust bandarískra borga. Það er auðvelt og ánægjulegt að ganga um hana þvera og endilanga. Þar munar miklu að stórar umferðargötur eru neðanjarðar, þær hafa verið „settar í stokk“ eins og nú er sagt. Á yfirborðinu myndast svo svæði sem hægt er að nota til annars, byggja hús, setja upp garða eða leikvelli.

Frægt svæði í Boston er Rose Kennedy Greenway, nefnt eftir ættmóður Kennedyanna, en það liggur ofan á bílagöngum. Þarna lá áður hraðbraut sem þótti til mikilla lýta.

Ég held það sé einboðið að stefna að því að setja Miklubraut í stokk, eins og nú er rætt. Það myndi bæta borgarmyndina og borgarbraginn verulega. Myndbandið sem sýnir möguleikana við þessa framkvæmd er skemmtilegt.

Það er hins vegar eitt sem vekur spurn. Bílunum fjölgar stöðugt og þurfa nú helst að vera tveir á hverja fjölskyldu svo fólk komist leiðar sinnar í hinni dreifðu borg. Hvað á að gera við alla umferðina meðan á öllum framkvæmdunum við Miklubraut stendur? Þær munu væntanlega taka mörg ár.

Annars verður að segja að þessar hugmyndir sem nú er stungið upp á í samgöngumálum borgarinnar eru hver annarri betri. Miklabraut neðanjarðar, Skerjabraut, Sundabraut (ytri leið, því innri leiðin eyðileggur byggingaland), Borgarlína. Væri draumur ef hægt væri að koma þessu öllu í framkvæmd.

Svo bættist ein við þegar ég talaði við gamlan flugstjóra um daginn. Það er að setja flugvöllinn yfir á Bessastaðanes. Þar var alltaf besta flugvallarstæðið.