Undanfarin ár hefur Evrópusambandið verið að innleiða strangari reglur um hjálpartæki og lækningatæki og þetta á bara eftir að aukast á næstu árum.
Tilgangurinn er góður, að tryggja öryggi notenda og gera meiri kröfur til framleiðenda.
Það er markmið sem ég held að flestir geti verið sammála um.
En ég velti fyrir mér hvort við séum farin að horfa of mikið á reglurnar en of lítið á afleiðingarnar.
Í dag þurfa hjálpartæki að uppfylla strangar kröfur til að fá CE-merkingu og standast aðrar kröfur áður en þau fara á markað og að mínu mati hefur það kerfi almennt tryggt öryggi notenda nokkuð vel.
Nú eru hins vegar gerðar enn meiri kröfur, meiri skjöl, meiri pappírsvinna, fleiri ferlar, hærri gjöld og meira eftirlit. Meira að segja endurseljendur þurfa að fylla inn ákveðin upplýsingar í ESB kerfi um þær vörur sem fyrirtækin ætla sér að selja.
Það er ekki verið að bæta við einu eyðublaði eða tveimur. Það er verið að bæta við heilu kerfi af nýjum kröfum sem framleiðendur þurfa að uppfylla áður en hjálpartæki komast til notenda.
Spurningin sem ég spyr er einföld:
Skilar þetta notendum raunverulega meira öryggi en þeir hafa nú þegar eða erum við fyrst og fremst að gera ferlið dýrara og flóknara?
Það er nefnilega eitt sem við megum ekki gleyma og það er að kostnaður hverfur ekki.
Þegar framleiðandur og endurseljandur þurfa að verja meiri tíma og meiri fjármunum til að fá leyfi til að selja hjálpartæki í Evrópu þarf sá kostnaður að greiðast af einhverjum.
Þetta mun skila sér í hærra verði án nokkurs vafa en það mun líka hafa það í för með sér að smærri framleiðendur utan Evrópu ákveði að Evrópa sé einfaldlega ekki lengur markaður sem þeir hafa efni á að þjónusta.
Hvorugt er góð þróun að mínu mati.
Við munum því fá dýrari hjálpartæki og færri valmöguleika og það sem veldur mér kannski mestum áhyggjum er að þetta gerist á sama tíma og þróun hjálpartækja hefur aldrei verið eins ör og spennandi og einmitt núna.
Við sjáum sífellt fleiri rafknúin hjálpartæki, snjalllausnir, betri rafhlöður, léttari efni og nýja tækni sem gerir fólki kleift að lifa sjálfstæðara og innihaldsríkara lífi en áður.
Á hverju ári koma fram lausnir sem hefðu þótt óhugsandi fyrir aðeins örfáum árum.
Það er því einmitt núna sem við þurfum að passa uppá að reglurnar verði ekki til þess að hægja á þeirri þróun.
Ég er ekki að halda því fram að við eigum að slaka á öryggiskröfum en ég held að við eigum að ræða hvort jafnvægið sé rétt.
Því á endanum snýst þetta ekki um reglugerðir, þetta snýst um fólk, þetta snýst um notendur.
Fólk sem þarf á hjálpartækjum að halda á hverjum einasta degi er líka fólk sem vill hafa val.
Fólk með hreyfiskerðingu vill auðvitað fá aðgang að nýjustu lausnunum um leið og þær eru tilbúnar á markaði.
Við þurfum því að spyrja okkur hvort við séum orðin það mikil möppudýr að okkur finnist reglur eiga að vera ofar lífsgæðum notandanna?
Höfundur er framkvæmdastjóri Góðvildar styrktarsjóðs.
