Markvörðurinn Patrik Sigurður Gunnarsson, sem lengi vel átti fast sæti í íslenska landsliðshópnum, opnaði sig um baráttu við sjaldgæfan taugasjúkdóm í viðtali við RÚV.
Patrik hefur leikið erlendis frá árinu 2018 og í dag er hann á mála hjá belgíska félaginu Kortrijk, en Freyr Alexandersson fékk hann þangað er hann var þjálfari liðsins. Patrik hefur hins vegar ekki spilað síðan haustið 2024. Þá meiddist hann og í kjölfar endurkomunnar kom sjúkdómurinn í ljós.
„Í nóvember árið 2024, þegar ég var að koma til baka eftir smá hnjask sem ég hafði lent í, byrjaði ég að dofna í fótunum en æfði í gegnum það svona nokkurn veginn í nóvember og desember. Í lok desember fóru einkennin að færa sig upp í hendur og munn. Ég fann fyrir doða og þetta var allt mjög skrítið. Upprunalega héldum við að þetta væri bara einhver klemmd taug í bakinu eða þess háttar,“ sagði Patrik í ítarlegu viðtal við Þorkel Gunnar Sigurbjörnsson á RÚV.
„Ég var búinn að spila einhverja æfingaleiki með þessi einkenni þar til einn daginn að vöðvarnir byrjuðu að gefa sig. Ég fór að missa mátt, sérstaklega í fótunum og verð bara mjög hægur og þungur. Svolítið eins og maður sé bara í kviksyndi. Þannig að þá var ég sendur á spítala og hitti þar taugalækni. Ég fór svo í alls kyns rannsóknir og var þá greindur þar með taugasjúkdóm, bólgusjúkdóm eða sjálfsofnæmissjúkdóm sem kallast Guillain-Barré-heilkenni. Það er mjög sjaldgæfur sjúkdómur.
Þetta var útskýrt fyrir mér svolítið í tengslum við MS af því að það er þekktari sjúkdómur og er ekkert ósvipað því sem er í gangi í líkamanum. En það sem ég er með gerist á öðrum stað. MS hefur meiri áhrif á mænuna og heilann, þar sem líkaminn ræðst á taugarnar. En í mínu tilfelli ræðst sjúkdómurinn á úttaugarnar, eða á taugarnar sem stjórna fótum og höndum og allri tilfinningu.“
Patrik kveðst hafa náð að leiða hugann frá veikindum sínum í kjölfar fæðingu dóttur sinnar, en þremur vikum síðar fór heilsu hans að hraka.
„Þetta fór þá allt að versna og fór þá að færast í öndunarveginn. Þegar það gerist, þá í allra verstu tilfellum, endar fólk í öndunarvél þar sem vöðvarnir sem fólk notar til að anda virka ekki lengur. En þeir voru nokkuð fljótir að bregðast við þarna í heilbrigðiskerfinu í Belgíu. Þar er mjög gott kerfi hjá þeim. En ég var sem sagt lagður inn á spítala á taugadeild og var þar í viku þar sem ég fékk lyf í æð daglega. Það á að stoppa árásina á taugarnar. Lyfið hreif og ég var útskrifaður eftir vikutíma,“ sagði Patrik, en annað bakslag fylgdi í október.
„Já, ég bara missti þá eiginlega allan kraft í fótunum og höndunum og hlutir eins og að opna flösku voru orðnir erfiðir. Að halda á dóttur minni var líka orðið ómögulegt verkefni. Þá var ég lagður aftur inn í rúma viku og fékk fjórfaldan skammt af lyfjum. Ég var þá eiginlega orðinn það slæmur að ég rétt náði að draga mig á milli veggja til að komast á klósettið. En ef ég þurfti að fara að hitta lækni, fara í rannsóknir eða niður í mötuneytið þá var mér rúllað um hjólastól.“
Patrik berst ótrauður áfram við sjúkdóminn og hefur aldrei gefið það upp á bátinn að snúa aftur á knattspyrnuvöllinn. Hann hefur komið við sögu í tveimur æfingaleikjum með Kortrijk nýlega.
„Að vera frá í einhvern tíma var eitthvað svolítið sem maður þurfti að læra en ég var alltaf með það að markmiði að koma til baka og byrja að spila. Frá því núna í júní hef ég loksins getað æft á fullu með liðinu, nema að ég hef fengið einn aukadag í viku sem ég fæ að taka aðeins rólegar í líkamsræktinni fyrir endurheimtina. Ég náði svo stórum áfanga síðustu tvær helgar þegar ég spilaði í 30 mínútur með Kortrijk á móti Oostende og svo núna um síðustu helgi spilaði ég líka hálftíma í æfingaleik á móti Club Brugge. Það var mjög gott skref.“
