Það skiptir máli með hvaða hugarfari við göngum til Stjórnlagaþings. Sem frambjóðandi númer 7891 hef ég sett mér 7 leiðarljós. *Tillitssemi í orði og á borði* Okkur sem valin verða til starfa á Stjórnlagaþingi er lögð sú skylda á herðar að vinna af samviskusemi og nákvæmni að tillögum um innihald nýrrar stjórnarskrár.Grundvallarforsenda slíkrar hópvinnu er sú að við sýnum hvort öðru tillitssemi í orði og á borði. Hér er áskorunin sú að við hlustum hvort á annað og tökum tillögum hvers annars af samviskusemi og heiðarleika. Þá er einnig mikilvægt að við gætum þess að hvert og eitt okkar fái tækifæri til að tjá sig á sinn hátt með eigin orðum. Ef við gætum þess og vöndum um leið orðavalið sem þarf að vera þannig að þau sem taki til máls velji ekki orð sem særa og meiða. Vöndum orðin, vöndum valið fyrir Stjórnlagaþing. *Samstaða fólksins* Ég er alinn upp í íslensku samfélagi samhjálpar.Mín fyrsta minning hvað það varðar er sú að ég stend við ferðatösku föður míns. Þetta er í ársbyrjun 1973. Ég skil að hann er að fara að hjálpa fólki í Vestmannaeyjum. Ég, fimm ára guttinn, vill líka fá að hjálpa því ,,maður á að hjálpa fólki.” Samhjálp, samstaða felst samkvæmt minni vitund í því að létta undir með þeim sem hafa þyngri byrðar að bera, semsagt í því að hjálpa í stað þess að dæma. Ef skynsamleg niðurstaða á að fást úr vinnunni á Stjórnlagaþingi þá er þetta lykilatriði: Við sem þangað veljumst þurfum að taka höndum saman, bæði sem hópur og sem hluti þjóðarinnar. Við erum ekki send í skotgrafahernað, heldur eigum við að stunda samtal. Ég vil gera mitt besta til þess að efla samtalið og samstöðu fólksins. *Mannréttindi allra* Í gegnum vinnu mína sem leiðbeinandi í mannréttindafræðslu með ungu fólki þar sem stuðst er við Kompás – Handbók Evrópuráðsins um mannréttindafræðslu fyrir ungt fólk, hef ég kynnst því hve viðkvæm umræða um mannréttindi getur verið. Þetta á sérstaklega við þegar kemur að þeim úlfakreppum sem er að finna víða þegar ákvæði hinna ýmsu mannréttindasáttmála stangast á eða aðstæður eru slíkar að til að ná fram eða verja mannréttindi sumra getur þurft að fórna öðrum um stundarsakir. Þessi viðkvæmni er einnig til staðar þegar kemur að umræðunni um svonefnd þriðju kynslóðar mannréttindi. Með þessa viðkvæmni í huga og með hjarta sem slær fyrir mannréttindum vil ég hafa það sem leiðarljós að mannréttindi allra séu í forgrunni og að leitað sé leiða til að hagsmuna, réttinda og skyldna allra – ekki bara sumra – sé gætt. *Í samhengi sögunnar* Á Íslandi býr gott fólk. Sumt – eins og til dæmis konan mín – flutti hingað frá landinu sem það fæddist á fullorðinsárum. Annað – eins og ég til dæmis – getur rakið ættir sínar heilu aldirnar aftur í tímann, til fólksins sem byggði þetta land og gerði það að því landi sem við eigum. Ég er stoltur Íslendingur fyrir hönd beggja hópa. Mér þykir yndælt að fá að búa í þessu fallega landi með heimafæddum og aðfluttum. Ég er í grunninn ánægður með það siðferði og þá samfélagsgerð sem hér hefur verið ríkjandi í gegnum aldirnar. Á þeirri góðu reynslu vil ég byggja mína vinnu á Stjórnlagaþinginu. Um leið vil ég gæta þess að hrunið, aðdragandi og orsakir þess verði okkur lifandi fyrir hugskotssjónum. 2007 viljum við ekki aftur. *Þekkingarmiðlun* Þau sem setjast á Stjórnlagaþing koma með mikla og fjölbreytta þekkingu í farteskinu. Þessari þekkingu þarf að miðla til fólksins, bæði þeirra sem sitja á þinginu og til almennings. Hvers vegna?Jú, við megum ekki líta á Stjórnlagaþingið sem lokapunkt! Þessu þingi er miklu frekar ætlað að vera upphaf að nýju Íslandi, þar sem ný lýðræðisleg vinnubrögð eru ríkjandi. Upplýst umræða byggir á þekkingu. Í aðdraganda, á meðan á Stjórnlagaþinginu stendur og í framhaldi þess er það grundvallaratriði að almenningur hafi tök á því að taka þátt í umræðunni. Sá tími ætti að vera liðinn að fílabeinsturnasamfélög landsins einoki umræðuna. Fólkið sem byggir þetta land kemst til valda þegar það deilir þekkingunni með fólkinu, meðal fólksins. Í þeim anda vil ég vinna. *Heiðarleg vinnubrögð* Allt of oft hef ég fengið óbragð í munninn þegar ég hef orðið vitni að því að fólk svífst einskis til þess að ná sínu fram, rétt eins og tilgangurinn helgi meðalið. Vonandi kemur sá dagur að fólk sem starfar á vettvangi stjórnmála, viðskipta eða hvaða öðrum vettvangi mannlífsins, setur heiðarleg vinnubrögð í fyrsta sætið. Við þurfum á þjóðfélagi að halda sem er laust við baktjaldamakk, pukur, viðskiptabrellur og -fléttur sem og hvers konar græðgi (sem á ekkert skylt við skynsamlegar kröfur um arðsemi). Kosningar til Stjórnlagaþings sem og þingið sjálft er einstakt tækifæri fyrir fólkið í landinu til að setja heiðarleikann í fyrsta sætið. Ég ætla að hafa heiðarleikann að leiðarljósi við þessa vinnu mína eins og ég hef alltaf gert. *Röggsemi í vinnubrögðum* Líta þarf á vinnuna á vordögum fyrir Stjórnlagaþing sem heyannir, uppskerutíð eða vertíð. Þau sem þangað veljast þurfa að gera sér það ljóst að hér er ekki um auðvelt ,,aukajobb” að ræða, heldur mikilvæga vinnu sem krefst 123% vinnuorku þeirra sem þar sitja. Hættan er sú að okkur verði það á að draga vinnuna á langinn. Mér er þessi hætta ljós. Því segi ég: Frekar að reyna að klára sem flest á sex vikum og hafa þingið eins stutt og við megum heldur en að láta íslenska skattborgara greiða okkur fyrir málþóf sem stendur mánuðum saman. Röggsemi á ekkert skylt við flumbrugrang þar sem hlutum er ,,skúbbað” af, kláraðir bara til þess að klára þá. Röggsemi felur í vönduð vinnubrögð í sér þar sem hysmið er strax skilið frá kjarnanum.