Nú á lokasprettinum fyrir kosningar til Stjórnlagaþings velta mörg því fyrir sér hvort þau eigi að fara að kjósa. Þó er ánægjuefni að sjá að sífellt fleiri konur og karlar ákveða að mæta á kjörstað eða hafa þegar lokið því að kjósa með því að nýta sér utankjörstaðaatkvæðagreiðslur. Ein ástæðan sem má nefna fyrir því að mikilvægt sé að fara að kjósa er sú að *tillögur um breytingar og viðbætur varðandi mannréttindakafla stjórnarskrárinnar hafa gleymst ofan í skúffu á hinu háa Alþingi* eins og sjá má í skýrslu nefndar um Stjórnarskrárbreytingar sem starfaði undir forsæti Jóns Kristjánssonar. Eitthvað er það sem veldur því að Alþingi kemst ekki lengra með málið. Því gæti Stjórnlagaþing verið góð leið til þess að ýta enn frekar við endurbótavinnu á stjórnarskránni. Sem dæmi um þær góðu tillögur sem nefndinni bárust og gert er grein fyrir í skýrslunni, má nefna að Mannréttindaskrifstofa Íslands lagði til að mannréttindareglum sem eru þjóðréttarlega skuldbindandi fyrir íslenska ríkið yrði veitt stjórnarskrárvernd. Þá lagði Öryrkjabandalagið til að „hert verði á mannréttindakafla stjórnarskrárinnar til samræmis við það sem best gerist í heiminum …“ Eins og ég hef bent á annars staðar þá unnu fjölmörg samtök að verkefni sem hafði yfirskriftina ,,Vatn fyrir alla" og í því samhengi lagði BSRB til að bundið yrði í stjórnarskrá að „aðgangur að drykkjarvatni teljist mannréttindi og að eignarhald á vatni skuli jafnan vera samfélagslegt“. Í texta frá téðum hópi samtaka kemur einmitt fram að aðgangur að vatni sé grundvallarmannréttindi. Um það sé kveðið á um í samþykktum Sameinuðu þjóðanna: ,,Sérhver maður eigi því rétt á aðgangi að hreinu drykkjarvatni og vatni til hreinlætis og heimilishalds. Vegna mikilvægis vatns fyrir íslenska þjóð og lífríki landsins telji samtökin nauðsynlegt að fest verði í stjórnarskrá ákvæði um skyldur og réttindi stjórnvalda og almennings hvað varðar réttindi, verndun og nýtingu vatns." Þá er afar mikilvægt að nefna að kvennahreyfingin lagði til að við 2. mgr. 65. gr. stjórnarskrárinnar yrði bætt setningu um athafnaskyldur stjórnvalda til að afnema misrétti og tryggja jafnrétti kynjanna og ábyrgjast þannig jafnrétti í reynd. Þá lagði hreyfingin til að við 71. gr., sem fjallar um friðhelgi einkalífs, heimilis og fjölskyldu, yrði bætt setningu sem kvæði á um að allir skuli njóta mannhelgi og verndar gegn ofbeldi á opinberum vettvangi sem og í einkalífi verndar og öryggis gegn ofbeldi á opinberum vettvangi sem og í einkalífi og að allir skuli njóta líkamlegs sjálfsforræðis. Að sama skapi lögðu Samtökin ´78 til að stjórnarskráin mælti fyrir um jafnrétti óháð kynhneigð. Fleiri sendu viðkomandi nefnd ábendingar og þannig komu samtökin Barnaheill með nauðsynlega ábendingu um að ákvæði samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins þyrftu að öðlast stjórnarskrárvernd. Þannig yrði velferð og réttindi íslenskra barna tryggð sem allra best. Þetta eru aðeins dæmi um mjög góðar málefnalegar ábendingar sem nú hvíla enn ofan í skúffum en komast vonandi á skrið með Stjórnlagaþinginu. Með því að ganga rösklega til verks má vissulega gera hvorutveggja, endurskoða stjórnarskrána í heild sinni og taka tillit til jafn þarfra athugasemda og ábendinga og þeirra sem hér að framan eru nefndar. Sem frambjóðandi 7891 til Stjórnlagaþings mun ég gera mitt besta til þess að það markmið náist. Umrædd skýrsla er aðgengileg á vefslóðinni: http://www.althingi.is/altext/133/s/1293.html