Undur á Bessastöðum

Ólafur Ragnar Grímsson forseti er eitt helsta pólitíska undur Íslands. Hann náði snilldarlega að snúa tapaðri stöðu gegn Þóru Arnórsdóttur sér í vil og rúmlega það á tveimur mánuðum. Hann hefur sigrað hjörtu landsmanna með lýðræðislegum inngripum sínum í þingræðið.

Nýjasta undrið er að lýðræðissýn hans umpólaðist daginn eftir kosningar. Hann segir nú að „ekkert vit“ sé í því að breyta stjórnarskránni „í bullandi átökum og ágreiningi“, en eins og vitað er vill Sjálfstæðisflokkurinn skrifa eigin stjórnarskrá. Ólafur hefur því snúið baki við lýðræðisferlinu, þar sem stjórnarskráin var samin eftir forskrift þjóðfundar, skrifuð af þjóðkjörnum fulltrúum utan stjórnmálaflokka, og verður samþykkt eða hafnað í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Mögulegt er talið að andstaða Ólafs Ragnars gegn lýðræðislegri stjórnarskrá byggi á því að með stjórnarskrá stjórnlagaráðs er hann að nokkru gerður óþarfur, þar sem hlutfall almennings getur knúið fram þjóðaratkvæðagreiðslu með undirskriftasöfnun – og því yrði hann ekki ómissandi öryggisventill lýðræðisins lengur.