„Það verður ekki sagt aftur: „ég trúi þér ekki““

Frú Agnes M. Sigurðardóttir var nýlega vígð sem biskup yfir Íslandi og er fyrsta konan til að gegna embættinu. Það er óhætt að segja að hún sé brautryðjandi á sínu sviði, en þegar hún hóf nám í guðfræðideildinni á sínum tíma hafði engin konan á Íslandi verið vígð til prests. Agnes varð sú þriðja í röðinni. Áður en hún settist í stól biskups starfaði hún sem sóknarprestur í Bolungarvík í 18 ár þar hún kynntist grimmd fjallanna sem hún ólst upp við að væru góð. Sólrún Lilja Ragnarsdóttir settist niður með Agnesi á biskupsstofu og ræddi meðal annars um nýja starfið, breytingarnar sem hún vill sjá innan kirkjunnar, skilnaðinn, hjónabönd samkynhneigðra og náttúrhamfarir á Vestfjörðum.

Þrátt fyrir að Agnes vilji einblína á það góða sem kirkjan hefur gert vill hún þó ekki þagga niður það slæma. Hún vill til að mynda ekki að umræða um kynferðistbrot innan kirkjunnar sé þögguð niður.

„Það hefur verið gerð rannsóknarskýrsla, það hafa verið borgaðar bætur og það hefur verið búið til ferli, 1998 var fagráðið sett á og það hafa verið búnar til siðareglur fyrir starfsfólk kirkjunnar. Nú þurfa allir sem verða starfsmenn kirkjunnar að skila inn leyfi fyrir því að það megi kalla eftir sakavottaorði og ýmislegt annað sem hefur verið gert til að koma í veg fyrir að svona gerist aftur. Og eins til þess að ef að það gerist aftur, af því við vitum að mannlegir brestir eru til, að þá eru til ferlar til að takast á við þetta. Svona mál eru ekki þögguð niður lengur og svona mál fara í ákveðinn farveg. Það verður ekki sagt aftur: „ég trúi þér ekki“, það verður ekki sagt aftur.

Umræðan hefur líka breyst svo mikið í þjóðfélaginu. Nú er bara ekkert leyfilegt að gera það sem var gert áður. Það er bara svoleiðis.“

Kirkjan brást ekki viljandi

Að mati Agnesar brást kirkjan að einhverju leyti þegar ásakanir um kynferðisbrot á hendur Ólafi Skúlasyni komu upp. Hún telur þó að það hafi ekki verið viljandi gert.

„Ég held að eins og í þjóðfélaginu eins og fyrir 15, 16 árum og þaðan af lengra aftur þá kunnu menn ekkert að takast á við svona mál. Þeir bara vissu ekkert hvað þeir áttu að gera. Ein leið til að takast á við málin er að gera ekki neitt í þeim og það var í boði kannski fyrir einhverjum árum eða áratugum en það er ekki í boði lengur. Við til dæmis finnum það með kynslóðirnar, að kynslóðin fyrir ofan mig hún tókst á við erfið mál með því að gera ekkert og segja ekkert til þess að lifa af. Við reynum alltaf að finna leiðir til að lifa af. Og næsta kynslóð mín er alin upp við þetta en hinsvegar af því við lifum í nútímanum þá erum við búin að læra það, mín kynslóð, að þetta er ekkert í boði lengur. Við kennum börnunum okkar sem er næsta kynslóð að við þurfum að takast á við málin og vinna í þeim ef þau koma upp. Ég held að kirkjan hafi verið eins og kynslóðirnar og þjóðfélagið, hún hafi ekki verið tilbúin, ekki kunnað að takast á við þetta og svo náttúrulega í þessu máli, það var ekkert á blaði um það hvernig átti að takast á við svona en nú er það til á blaði.

Við hugsum ekki þannig í nútímanum að við eigum að stinga málunum undir stól eða ofan í skúffu, það er bara ekki þannig. Það er gott að stinga plöggum ofan í skúffu ef maður þarf að vinna með þau en maður verður að taka þau upp aftur, svo ég tali nú bara líkingamál,“ segir hún og brosir.

„Starf mitt hérna snýst auðvitað um það að lögum og reglum sé fylgt og það sé tekið á málum sem upp koma og það sé farið rétt að við allt en fyrst og fremst snýst þetta náttúrulega um fólk, allt okkar líf og starf. Vegna þess að velferð fólks skiptir mestu máli, það er númer eitt tvö og þrjú.“

Nánar er rætt við Agnesi í DV í dag. Áskrifendur geta lesið alla fréttina ef þeir velja meira hér fyrir neðan