Konungar fönkrokksins stóðust væntingar

Red Hot Chili Peppers í Laugardalshöll – Sá yngsti stal senunni

Átti salinn undir lokin.
Anthony Kiedis Átti salinn undir lokin.
Mynd: Sena

Það var fjölmennt á tónleikum Red Hot Chili Peppers sem fóru fram mánudaginn 31. júlí í nýju Laugardalshöllinni. Það var hins vegar ekki uppselt sem er lýsandi fyrir það framboð af stórum tónleikum sem haldnir hafa verið á Íslandi síðastliðin misseri. Tónleikahátíðin Secret Solstice á sennilega stærstan þátt í dræmri sölu á aðra tónleika því hún mettar markaðinn.

Aldursdreifing tónleikagesta bar þess einnig vitni að bandið er hreinlega ekki í tísku hjá yngri kynslóðinni. Lög af nýjustu plötu sveitarinnar, The Getaway frá árinu 2016, hafa verið í mikilli spilun á flestum útvarpsstöðvum hér á landi en engu að síður var varla sála undir þrítugu í salnum. Fólk á fertugs- og fimmtugsaldri var áberandi, fólk sem man vel árið 1991 þegar platan Blood Sugar Sex Magik skók rokkheiminn.

Senuþjófurinn Klinghoffer

2017 er ár sem meðlimir rafrokkhljómsveitarinnar Fufanu munu seint gleyma. Árið sem þeir hituðu upp fyrir tvær af stærstu rokkhljómsveitum sögunnar, Radiohead og Red Hot Chili Peppers. Þeir fengu ágætis viðtökur í bæði skiptin.

Nokkur tími leið milli þess sem Fufanu kláraði sitt sett og aðalnúmer kvöldsins birtist á sviðinu. Eftirvæntingin og spennan í salnum var áþreifanleg. Loks stukku hljóðfæraleikararnir þrír inn á sviðið og fluttu langt og kröftugt intró. Söngvarinn Anthony Kiedis kom þá hjólandi inn á hlaupahjóli og salurinn ærðist. „Can't Stop“ er fullkomið opnunarlag fyrir rokktónleika sem þessa.

Margir sem hafa séð Red Hot Chili Peppers á sviði áður hafa lýst yfir vonbrigðum með frammistöðu þeirra og kvartað yfir því að þeir flytji lögin hægar en á plötunum. Þeir eru í meistaradeildarklassa þegar kemur að hljóðversupptökum og allir meðal færustu hljóðfæraleikara heims, það er óumdeilt. Sá eini sem sýndi ekki sínar bestu hliðar í Laugardalshöll var Kiedis og þá aðeins í fyrstu lögunum. Aðrir voru í toppformi.

Fyrir tónleikana hafði maður mestar áhyggjur af gítarleikaranum Josh Klinghoffer, sem er arftaki hins goðsagnakennda John Frusciante og nærri 20 árum yngri en aðrir í bandinu. Strax í öðru lagi tók hann af allan vafa um að hann væri verðugur meðlimur hljómsveitarinnar. „Snow“ er krúnudjásn Frusciante og af mörgum talið eitt erfiðasta riff sem hægt er að spila. Klinghoffer negldi það frá fyrsta tóni og má eiginlega segja að hann hafi skyggt á hina eldri menn eftir það.

Af nógu að taka

Red Hot Chili Peppers er þekkt fyrir flipp, t.d. að meðlimir sveitarinnar komi fram naktir með sokk vafinn um það allra heilagasta. En þeir voru ekki mikið að tala til fólksins. Það var aðallega bassaleikarinn Flea sem sá um þann hluta en fátt gáfulegt kom úr munni hans. Í eitt skipti sagðist hann hafa borðað hrátt kjöt og gert á sig í kjölfarið, í annað skipti sagðist hann langa til að taka sýru.

Stal senunni.
Josh Klinghoffer Stal senunni.
Mynd: Sena

Flippið skilaði sér betur í tónlistinni sjálfri með óútreiknanlegum spunaköflum og daðri við ýmsar ábreiður. Má þar nefna „Immigrant Song“ eftir Led Zeppelin og „Africa“ eftir Toto. The Stooges-lagið „I Wanna Be Your Dog“ vakti sérstaka kátínu tónleikagesta. Í spunaköflunum sýndi Flea hvers vegna hann er einn áhrifamesti og færasti bassaleikari allra tíma. Fingur hans minna helst á könguló að spinna vef.

Uppistaðan í prógramminu var hins vegar heitustu hittararnir þeirra og þar er af nógu að taka. Ef þeir hefðu tekið þá alla hefðu tónleikarnir sennilega staðið í 4–5 klukkutíma. Áhorfendur biðu væntanlega flestir í ofvæni eftir því að þeir tækju uppáhaldslög þeirra og ýmsir lagatitlar voru hrópaðir í salnum milli laga. Bandið fór vítt og breitt um ferilinn en aðaláherslan virtist vera lögð á nýjustu plötuna, The Getaway, og svo plötuna By the Way frá árinu 2002, þeir tóku fjögur lög af hvorri. Risaslagarar á borð við „Dani California“, „Otherside“ og „Scar Tissue“ komust ekki að að þessu sinni.

Það sem allir biðu eftir

Þrátt fyrir að Red Hot Chili Peppers hafi átt nánast samfellda sigurgöngu síðustu tvo áratugi þá var ljóst að salurinn beið í ofvæni eftir að heyra lögin af Blood Sugar Sex Magik. Næstsíðasta lag fyrir uppklapp var „Under the Bridge“ og salurinn ærðist. Nú var Kiedis með tögl og hagldir og salurinn át úr hendi hans þegar hann söng þetta átakanlega lag um baráttu sína við eiturlyfjadjöfulinn. Hikstinn í byrjun tónleikanna var algjörlega gleymdur. Þetta er lag sem skilgreindi heila kynslóð og eflaust hafa margir hugsað til baka og jafnvel fellt eitt tár.

Líkt og fyrir tónleikana létu meðlimir Red Hot Chili Peppers bíða eftir sér í uppklappinu. Salurinn þurfti að hafa mikið fyrir því að narra þá fram aftur. Þeir stigu aftur á svið og tóku „Goodbye Angels“ af nýjustu plötunni en allir vissu að tónleikarnir myndu ekki klárast fyrr en „Give it Away“ fengi að hljóma.

Þá reif Kiedis sig loks úr að ofan og bandið endaði tónleikana á þann fönkaða og flippaða máta sem við elskum þá fyrir. Undir lok tónleikanna var einnig farið að bera mikið á ölvun í salnum sem er nokkuð athyglisvert í ljósi þess að það var mánudagur og álagningin á börunum minnti helst á Noreg. Flestir gengu skælbrosandi út úr Laugardalshöllinni þetta kvöld enda búnir að strika Red Hot Chili Peppers út af fötulistanum sínum.

Athugasemdir

Athugasemdir eru á ábyrgð þeirra sem þær skrá. DV áskilur sér þó rétt til að eyða ummælum sem metin verða sem ærumeiðandi eða ósæmileg. Smelltu hér til að tilkynna óviðeigandi athugasemdir.