Semja lög um að ríða og/eða nota fíkniefni

Hornfirsku huldumennirnir í Kef Lavík gefa út sína fjórðu stuttskífu, Ágæt ein - Hispurslaus sýn inn í hugarheim tilfinningalega ringlaðs ungs manns

Tónlist hornfirska dúettsins Kef Lavík er full af óvæntum andstæðum, berskjöldun og súru líkingamáli sem dansar á mörkum þess barnalega, en skapar á sama tíma margræðni, unggæðingslegan húmor og ljóðrænu sem dregur mann sífellt aftur að henni. „Er verið að grínast eða er þetta alvara?“ spyr maður sig í upphafi – en kannski er ekki neitt eitt skýrt svar við þeirri spurningu. Taktarnir eru naumhyggjulegir og viðkvæmir, skrollandi söngröddin er of-unnin með „auto-tune“ sem gerir hana vélræna en textarnir sem hún syngur gefa hispurslausa sýn inn í hugarheim tilfinningalega ringlaðs ungs manns.

Meðlimir Kef Lavíkur hafa haldið nöfnum sínum leyndum og þegar ég sest niður með laga- og textasmið sveitarinnar til að ræða um nýjustu stuttskífu þeirra, Ágæt ein – lög um að ríða og/eða nota fíkniefni, kemst ég fljótlega að því að þeir eru fremur óvenjulegir fyrir íslensku hip-hop tónlistarsenuna – og kannski er það hluti af hinu óræða aðdráttarafli. Fyrir framan mig situr rétt rúmlega tvítugur landsbyggðarmaður sem semur tónlist á veiðitúrum úti á sjó, skilgreinir sig „hægra megin við miðju“ í pólitík og hefur engan áhuga á að „meika“ það í tónlistinni – enda ætlar hann að verða fjármálaverkfræðingur.

Samið á sjónum

Strákarnir tveir sem skipa Kef Lavík hafa verið að skapa tónlist saman í einhverri mynd frá því snemma á unglingsaldri en gerðu fyrsta lagið undir þessu nafni árið 2012. Lagið „Í sjálfum mér“ var upphaflega hugsað sem brandari en á mörkum gríns og alvöru fundu þeir áhugaverðan streng sem þeir ákváðu að leika sér með og hafa svo þróað áfram undanfarin fimm ár. „Við erum með hálf-póstmódernískt viðhorf til listarinnar – þetta er einhver meta-hæðni,“ útskýrir laga- og textasmiðurinn glottandi.

Fyrsta EP-platan Kuldinn er fínn kom út árið 2015 og í fyrra komu svo út Lifum alltaf og Vesæl í kuldanum. Þeir hafa áður sagt að þessar þrjár plötur myndi samhangandi sögu um stormasamt ástarsamband og séu í raun eitt heildarverk – og kannski hafa einhverjir glöggir lesendur tekið eftir því að upphafsstafirnir í plötuheitunum mynda nafn sveitarinnar KEF LA VÍK.

En hvað með nýju plötuna, er hún hugsuð sem áframhald á þeirri sögu og „konsepti“?

„Þessi nýja plata fer út fyrir konseptið eins og við gáfum okkur það í upphafi, en ég myndi segja að þetta sé samt sem áður ákveðinn viðauki við trílógíuna. Þarna eru ýmsir hlutir sem okkur fannst við þurfa að bæta við, eitthvað af lögunum eru svo gamlir afgangar, og þarna eru ýmsar vísanir í hin verkin – þannig að þetta tengist algjörlega.“

Þó að þetta sé ennþá að mestum hluta rafræn tónlist þá virkar nýja platan lífrænni, með lifandi hljóðfærum, djass- og strengjapörtum. Er einhver sérstök ástæða fyrir því?

„Já, það er talsvert meira af hljóðfærum á plötunni og meira af lífrænum trommum – þó að þær séu rafrænar þá spila ég þær inn í staðinn fyrir að forrita þær eins og ég hef áður gert. Þegar ég var að gera fyrstu þrjár plöturnar var ég yfirleitt að gera taktana úti á sjó þegar ég var á humar- og netabát. Humarvertíðin er þannig að það finnst alltaf einhver tími inni á milli til að skapa tónlist. Á sjónum var ég hins vegar bara með lítil Apple-heyrnartól og MacBook Pro og sat og teiknaði inn nótur í tölvunni. Þessi nýja plata er hins vegar samin eftir að ég byrjaði aftur í skóla og þá var ég með gítar, bassa, hljómborð og svo framvegis fyrir framan mig á meðan ég var að semja.“

Sálarlífið kortlagt í „auto-tune“

Eitt það áhugaverðasta í tónlist ykkar finnst mér vera allar andstæðurnar og núningurinn á milli mismunandi þátta. Fyrir utan nokkur partílög eru taktarnir yfirleitt frekar naumhyggjulegir og píanóspilið oftast viðkvæmt og jafnvel vögguvísulegt. Það vinnur á móti þeirri óhefluðu tilfinningalegu útrás sem birtist í textunum, sem er svo aftur unnin á móti með þessari vélrænu „auto-tjúnuðu“ rödd. Er þetta eitthvað sem þið hafið lagt út með?

„Já, okkur finnst mjög skemmtilegur „kontrast“ í því að gera tónlist sem leitar inn á við, er eins konar kortlagning á sálarlífi höfundar, og setja það svo fram á eins ópersónulegan og ósálrænan hátt og mögulegt er. Hver ein og einasta nóta sem er sungin er þannig teiknuð nákvæmlega inn í tölvuna fyrirfram. Við notum „auto-tjúnið“ að hluta til vegna þess að við kunnum ekkert að syngja, en svo hefur þetta orðið að hálfgerðu vörumerki. Okkur finnst líka skemmtilegt hvað þetta verður mikið „in-your-face“ og nánast hálfpirrandi þegar maður hendir þessu öllu í svona sálarlausan búning – þetta er það gerir tónlistina að því sem hún er.

Í textunum leggjum við okkur svo fram við að nota frekar einfalt orðbragð, umtalsvert einfaldara en við erum færir um, talsmáta sem er þá kannski helst sóttur í svipaða PBR‘n‘B-tónlist. Á sama tíma reynum við að nota stílbrögð og form til þess að ná fram dýpt í einfaldleikanum. Við notum endurtekningar og andstæður – sem eru einföldustu og meðfærilegustu stílbrögð sem hægt er að beita – og svo reynum við að skapa andrúmsloft til að mynda hljóð- og hugarheim, ákveðið ástand, þetta níhílíska „teenage angst“ ástand. Þá getur fólk sótt í dýptina ef það hefur áhuga en getur líka bara hlustað á einfalt popplag þar sem einhver er að syngja: „mér líður illa.“

Plötuumslagið fyrir nýjustu stuttskífu Kef Lavík er hannað af Almari S. Atlasyni, sem er betur þekktur sem „Almar í kassanum.“
Byssur, dóp og kynlíf Plötuumslagið fyrir nýjustu stuttskífu Kef Lavík er hannað af Almari S. Atlasyni, sem er betur þekktur sem „Almar í kassanum.“

Kynlíf og vímuefni

Eins og undirtitill nýju plötunnar gefur til kynna er kynlíf og dóp mjög áberandi í tónlistinni ykkar. Hvað er það sem gerir þetta að svona frjóum viðfangsefnum?

„Hlutirnir verða ekki mikið mannlegri en að éta og ríða. Þýski heimspekingurinn Leibniz vildi meina að hugmyndir og tilfinningar væru búnar til úr ákveðnu stafrófi frumtilfinninga og hugmynda, og úr þessum stöfum mynduðum við svo orð og setningar. Mér finnst eins og viljinn hljóti að vera fyrsti stafurinn í þessu stafrófi eða kannski er hún frekar eins og sérhljóði, þar sem þú getur ekki myndað orð án þess að hafa sérhljóða. Kynlíf og fíkniefnaneysla snertir á þessum rosalega mennska grunni, þú verður ekki mikið meiri manneskja en einmitt þegar þú ríður eða drekkur. Af því að þessi viðfangsefni snerta á þessum grunni er líka hægt að nota þau afturvirkt; sem líkingar fyrir hversdagslegra amstur.“

Það er mikil áhersla á breyskleika, þroskaleysi, innri djöfla, og jafnvel mannvonsku sem er sett fram á berskjaldaðan og jafnvel sjálfsásakandi hátt í textunum ykkar. Af hverju eru þetta tilfinningar sem ykkur langar að vinna með í tónlistinni?

„Það er ennþá gífurlega áberandi í vinsælli tónlist í dag að menn séu bara algjörar tertur og komi með alveg óraunveruleg viðfangsefni. Við viljum ekki einfalda hlutina í textunum, við viljum hafa þá jafn óskiljanlega og þeir í raun eru.

Við erum aðeins að reyna að leita út fyrir þetta hefðbundna form og tala um alls konar hluti – líka það sem er ekki skemmtilegt. Það sem við erum að tala um er viljinn til að éta og ríða, og svo græðgin og grimmdin sem því fylgir. Illgirnin er hlið á manneskjunni sem lítið er fjallað um í popptónlist enda er ekkert töff að hafa tilhneigingu til órökstuddrar reiði, öfundsýki eða fíknar. En einmitt af því að svo fáir tileinka sér þessi viðfangsefni þá tengir fólk við það þegar maður syngur um þau.“


The Weeknd, Newsom og Þórbergur

Sækið þið innblástur til einhverra tiltekinna listamanna?

„Hljóðheimurinn kemur úr þessari PBR‘n‘B-senu, frá listamönnum eins og How To Dress Well, Dvsn, Majid Jordan og The Weeknd áður en hann varð ömurlegur. Við erum líka miklir Portishead-menn. Svo kemur annað inn sem er sótt í listamenn eins Sufjan Stevens og Joanna Newsom sem vinna að því að skapa stór konseptverk. Konseptverkin hennar Newsom eru helsta fyrirmyndin hjá okkur. Svo eru það kannski ekki síður bókmenntir sem veita okkur innblástur. Þegar við vorum að semja Kuldinn er fínn var ég mikið að lesa Þórberg Þórðarson og Halldór Laxness, en það eru einmitt höfundar sem kunnu mjög vel að notast við einfalt orðbragð. Við sóttum til dæmis mjög mikið af táknmyndum í Sálminn um blómið eftir Þórberg – draugarnir og allt þetta.“

Allar fjórar plöturnar ykkar eru sjö laga EP-plötur sem hafa bara komið út á netinu. Er netið og stuttskífan búin að taka við af hefðbundna plötuforminu?

„Nei, ekki alveg, en menn þurfa ekki lengur að vera að binda sig við neitt plötuform og eiga raunar ekkert að vera að gera plötur ef þeir ætla ekki að vera með einhvern rauðan þráð eða binda þær saman á einhvern hátt. Ef við hefðum ekki hugsað þetta sem heildstætt verk hefðum við bara kastað lögunum út á netið einu og einu. Plötuformið er fullkomlega óþarft í dag en getur verið ágætis rammi. Ég býst raunar við að við munum ekki gera aðra sjö laga plötu næst heldur reyna að púsla saman meira „full-length“-dæmi, 40 til 50 mínútum.“

Hingað til hafið þið bara gefið út á Spotify. Kemur að efnislegri útgáfu einhvern tímann, eða finnst ykkur bara nóg að gefa út á netinu?

„Mér finnst algjör óþarfi að smærri hljómsveitir eins og við séum að prenta út einhverja geisladiska sem seljast varla, og maður þarf að eyða tíma í að ganga á eftir fólki og reyna að selja. Með svona fáa en trygga aðdáendur eins og við höfum væri kannski hægt að henda í vínyl í takmörkuðu upplagi sem myndi þá rjúka út – en ég myndi ekki nenna að eyða tíma í þetta annars.“

Nöfnin bæta engu við tónlistina

Ólíkt mörgum rapptónlistarmönnum í dag hefur Kef Lavík ekki verið dugleg við að spila á tónleikum. Þeir léku í fyrsta skipti opinberlega í desember síðastliðnum og hafa síðan þá spilað á örfáum menntaskólaböllum og tónleikum.

„Við stefnum á að halda áfram að spila nokkuð reglulega næstu tvö árin eða þangað til ég er búinn með bachelor-gráðuna mína. En við nennum ekki að vera eltast við þetta, nennum ekki að vera að sækja um að fá að spila hér og þar og fá einhvern 30 þúsund kall fyrir skiptið. Við gerum þetta ekki af neinni peningaþörf – þótt það sé alltaf fínt að fá smá „slots-money“ fyrir tónleikana.“

Þannig að þið stefnið ekki á að lifa af listinni?

„Nei, ég stefni á að verða fjármálaverkfræðingur og kollegi minn á að verða kokkur.“

Og fá vinnu hjá GAMMA?

„Ég stefni á tæknilegri sjóði eins og er, með það sem er kallað „quantitative“ strategíur. Því stefni ég ekki á GAMMA, og ólíklega á íslenskan markað, nema hann taki miklum breytingum.“

Tengist nafnleysið þá kannski þessum framtíðarplönum á einhvern hátt?

„Eins og þetta blasir við mér þá munu nöfn okkar ekki bæta neinu við tónlistina og sjálfur ætla ég ekkert að lifa sem tónlistarmaður. Það að hafa nöfnin okkar þarna gagnast því hvorki okkur né hlustendunum. Við setjum samt alveg myndir af okkur inn á netið og svona, við erum ekkert að fela okkur, þannig að ef fólk langar þá getur það alveg fundið okkur – en það græðir bara ekkert mikið á því.“

Viltu lesa meira? Þú getur strax lesið þessa grein og aðrar í heild sinni hér á DV.is með því að ýta á „Sjá meira“ og nýta þér hagstæða áskriftartilboð frá aðeins 928 kr. á mánuði.
Sjá meira »
Gleymt lykilorð?
Auglýsing

Athugasemdir

Athugasemdir eru á ábyrgð þeirra sem þær skrá. DV áskilur sér þó rétt til að eyða ummælum sem metin verða sem ærumeiðandi eða ósæmileg. Smelltu hér til að tilkynna óviðeigandi athugasemdir.