Óvænt skemmtun

Í annað skiptið fáum við að fylgjast með táningnum Peter Parker breytast í Kóngulóarmanninn á hvíta tjaldinu eftir að hafa verið bitinn af erfðabreyttri kónguló. Það var fyrir tíu árum sem við fylgdumst með Tobey Maguire túlka Parker og í tveimur myndum til viðbótar. Fyrstu tvær fengu góðar viðtökur bæði hjá áhorfendum og gagnrýnendum en sú þriðja þótti heldur misheppnuð á meðal þeirra sem gefa sig út fyrir að gagnrýna kvikmyndir.

Persónulega þá hef ég aldrei horft meira á exit-merkið í bíósal og velt því fyrir mér hvort ég ætti að láta bjóða mér þetta lengur á meðan ég fylgdist með ævintýrum ofurhetjunnar í þriðju myndinni.

En nú eru áhorfendur aftur sendir á byrjunarreit í The Amazing Spider-Man og nýir aðdáendur bætast væntanlega í hópinn sem láta foreldrana kaupa tölvuleiki og leikföng sem verða seld samhliða útgáfu kvikmyndarinnar. Ég hafði enga trú á þessari mynd og ætlaði varla að nenna að fylgjast með dramanu aftur sem gerir Peter Parker að þeirri göfugu hetju sem hann er.

Ótrúlegt en satt þá skemmti ég mér hreint út sagt ágætlega á þessari mynd og leiddist nánast aldrei þó að maður þekki þessi sögu í þaula. Það skrifast, held ég, aðallega á aðalleikara myndarinnar, Andrew Garfield, sem túlkar Peter Parker með miklum ágætum. Leikarahópurinn sem slíkur er mjög þéttur og söguframvindan ágætlega hröð sem gerir það að verkum að þeir sem þekkja til fyrri myndarinnar þurfa ekki að drepast úr leiðindum við að fylgjast með Peter Parker breytast í Kóngulóarmanninn á ný.

Sagan gerist þó ekki svo hratt að mínu mati að þeir sem þekkja ekki til hennar eigi ekki eftir að ná henni, ekki einu sinni þeir sem yngri eru.

Húmorinn er aldrei langt undan og er skemmtilegt að fylgjast með Parker takast á við nýfengna krafta sína sem hann á erfitt með að stjórna til að byrja með. Denis Leary kemur þar sterkur inn sem geðilli lögreglustjórinn Stacy og hefur aðalleikarinn Andrew Garfield ágætt lag á því að skila húmornum á hvíta tjaldið.

Galli myndarinnar er sá hvað hún reynir að ná til breiðs aldurshóps. Myndir Christophers Nolans um Leðurblökumanninn eru til að mynda dökkar, grimmar og óreiðukenndar – frekar fullorðinslegar ef svo má segja um mynd sem fjallar um milljarðamæring sem klæðir sig upp í leðurblökubúning. Þessi mynd reynir að vera dekkri en fyrirrennarar hennar en þó er alltaf passað upp á að yngri aðdáendur verði ekki skelkaðir við áhorf hennar. Myndin skilar sínu þó ágætlega. Þeir sem eldri eru og vilja upplifa ánægjuna sem þeir höfðu af því að fylgjast með hetjunni í æsku fá sinn skerf og myndin mun eflaust skila Kóngulóarmanninum nýjum áhorfendum sem munu dýrka hann og dá næstu misserin.

Það má bóka það að þetta er einungis fyrsta myndin í þessari endurræsingu um Kóngulóar manninn. Þeir sem eru spenntir fyrir framhaldinu ættu að bíða með að yfirgefa kvikmyndasalinn því um miðjan kreditlistann er atriði sem gefur forsmekkinn af því sem koma skal.