„Trúður getur ekki orðið forseti …“

Kári Viðarsson leikari heldur áfram að gera garðinn frægan í heimabyggð sinni á Rifi. Kári lauk námi frá Rose Bruford-skólanum í London fyrir þremur árum og hefur ekki setið auðum höndum síðan. Samkeppnin er hörð í leikhúsbransanum, ekki síst meðal fólks af hans kynslóð, menn þurfa að koma sér á framfæri með öllum ráðum, flestir reyna að auglýsa sig eitthvað smávegis, mæta í áheyrnarprufur, þegar þær eru haldnar, og bíða svo og vona að valdamönnum leikhússins, leikstjórum og leikhússtjórum, þóknist að líta í náð til þeirra, gefa þeim tækifærin dýrmætu sem úrslitum ráða um langlífi þeirra á vellinum.

Kári hefur kosið að fara nokkuð óvenjulega leið í þeim efnum: hann stofnar sem sé einfaldlega sjálfur leikhús í gömlu frystihúsi heima á Rifi og setur þar upp hverja sýninguna á fætur annarri. Kára er ekki nóg að vera eins og hver annar ungur leikari á framabraut, nei, hann gerist líka leikhúsfrömuður og stendur sig vel í stykkinu: gerir eitthvað nýstárlegt og markvert, nokkuð sem aðrir leikhúsmenn og önnur sveitarfélög mættu sannarlega taka til eftirbreytni. Í fyrstu tveimur sýningunum, sem hann kom fram með í Frystiklefanum, einleiknum Hetju og leiknum um Axlar-Björn, sem sýndur var síðasta vetur, sótti hann efni í sagnaarf Snæfellsnessins og þar er nú af nógu að taka, jafnt að fornu sem nýju. Í þeirri nýjustu, Trúðleik, sem ég sá nú um síðustu helgi, færir hann út kvíarnar eins og nafnið bendir til.

Meira »