Leikflokkur sem kallar sig Fullt hús frumsýndi á sunnudagskvöld enskt leikrit, Dealer´s Choice, í Tjarnarbíói. Það er eftir Patrick Marber og heitir Póker í þýðingu. Leikendur eru sex karlmenn, flestir í yngri kantinum, og hafa sumir sést hér lítið á sviði. Þetta er vel unnin sýning, snyrtilega sett upp og á heildina litið vel leikin. En leikritið sjálft er ekki mikið til að hrópa húrra fyrir.

Patrick Marber sló í gegn fyrir fimmtán árum með leikritinu Closer sem fjallar um brengluð samskipti nokkurra einstaklinga, vinsælt efni í enskum samtímaleikbókmenntum. Það var verðlaunað og sýnt víða um lönd, þar á meðal hér í Þjóðleikhúsinu. Síðar var það kvikmyndað, en það naut sín betur á sviði en í kvikmynd, eins þótt myndin væri stjörnum prýdd.

Sigurför?
Dealer´s Choice er fyrsta verk Marbers, frumsýnt í London árið 1995. Í leikskrá og á vefsíðu, sem hópurinn hefur opnað af þessu tilefni, er fullyrt að leikurinn hafi farið sigurför um allt Bretland og Bandaríkin og unnið til margra verðlauna. Já, er það svo? Hann fékk tvær viðurkenningar þegar hann var frumsýndur; fleira hef ég nú ekki getað fundið með því að tékka á Netinu, að vísu lauslega. Það skyldi þó ekki vera að menn hafi farið hér aðeins yfir strikið í auglýsingamennskunni?

„Sigurför“ er orð sem vert er að fara varlega með, alveg sérstaklega í þessu samhengi. Það var Closer sem fór sigurför og vakti vonir um að fram væri komið athyglisvert leikskáld. En Marber hefur ekki staðið undir þeim vonum, hann hefur fátt skrifað síðan, mjög lítið fyrir leiksvið en eitthvað af kvikmyndahandritum.

Leikurinn fer fram á veitingastað í London. Persónur eru eigandi staðarins, sonur hans, tveir þjónar og kokkur. Svo birtist þessi dularfulli ókunni maður sem þarf til að hægt sé að koma ruglingi á munstrið, búa til drama. Á þessum stað er venjan að fara í póker eftir lokun á sunnudagskvöld og í fyrstu tveimur þáttunum eru menn að búa sig undir leikinn. Þá er gert hlé. Í þriðja þætti er farið í leikinn.

Marber kann að skrifa natúralísk samtöl, en mikið meira er það nú ekki. Jú, auðvitað kann hann vissar formúlur, getur búið til væntingar, vakið hugboð um óþægileg leyndarmál. Samt fer áhorfandann að gruna, þegar líður á fyrsta þáttinn, að ekki sé nú mjög feitt á stykkinu. Einn þjónanna er með draum um að stofna eigin veitingastað, og er sá lopi endalaust teygður, löngu eftir að hann er upp urinn og áhorfandinn veit að þetta eru tómir órar. Sami brandarinn margtugginn. Sonur eigandans er eitthvað í vandræðum með sjálfan sig og í ljós kemur að heimsókn dularfulla mannsins tengist því. Allur annar þáttur fer í að kynna hann til sögu. Loks setjast menn við spil og þá fer „uppgjörið“ fram samkvæmt formúlunni. Ekki má segja hvernig það fer til þess að eyðileggja ekki fyrir áhorfendum, ég tek þó fram að enginn er drepinn.

Frumsýningarhrollur
Ég skil ekki til hvers er verið að draga þetta leikrit fram hér. Í leikskrá segir að kafað sé í „heim karlmennsku, valdatafls, keppnisanda, fíknar“, en það er orðum aukið; hér er ekki „kafað í“ eitt né neitt. Það mætti svo sem fyrirgefa, ef höfundur væri aðeins hugmyndaríkari, léti sér detta eitthvað í hug, þó ekki væri nema fáeina góða brandara. Svo er því miður ekki.

Af leikendum voru þeir Ellert Austmann Ingimundarson og Ingi Hrafn Hilmarsson bestir í hlutverkum feðganna. Ellert hefur ekki sést á sviði alllengi, en hefur ekkert farið aftur í millitíðinni. Hann gefur margt í skyn með litlum og einföldum meðölum: viðkvæmar tilfinningar undir hörkulegu yfirborði lífsþreytts bisnissmanns. Ég hef ekki oft séð hann gera betur. Inga Hrafn, sem er útskrifaður frá Rose Bruford-skólanum í London, hef ég ekki séð leika áður; hann kom því til skila með hófstilltum og fínlegum leik hvers konar dula drengurinn er. Jón Stefán Sigurðsson var helst til stífur í hlutverki annars þjónsins og Magnúsi
Guðmundssyni hætti til að ofgera í hlutverki hins; sama má segja um Finnboga Þorkel Jónsson í hlutverki kokksins.

Þeir gætu allir átt eftir að lagast með fleiri sýningum; vera má að nokkur frumsýningarhrollur hafi verið í liðinu. Þorsteinn Gunnar Bjarnason dró athyglina fyrirhafnarlaust til sín í hlutverki gestsins, þó að ekki reyndist maður sá jafn varasamur og vonir stóðu til.
Vefsíða sýningarinnar er flott, en það er afar ógeðfellt að bjóða þar upp á á tilsögn í fjárhættuspili. Þeir í Fullu húsi væru menn að meiri, ef þeir létu fjarlægja þann dálk strax.