Myndin Percy Jackson & the Olympians: The Lightning Thief er byggð á samnefndri bók eftir Rick Riordan. The Lightning Thief er fyrsta bókin af fimm en þær fjalla allar um Percy Jackson, son gríska guðsins Poseidons. Hann er hálfguð sem býr í heimi manna þar sem grísku guðirnir eru duglegir við það að koma niður til jarðar til að finna sér mennska maka og eignast með þeim afkvæmi.

The Lightning Thief segir sögu þess þegar Percy er ranglega sakaður um að hafa stolið sjálfum þrumufleyg Seifs. Seifur bregst illa við og hótar bróður sínum, Poseidon, stríði ef fleygnum verði ekki skilað. Percy er því dreginn inn í hraða og átakamikla atburðarás en fram að því vissi hann ekki hverra manna hann var. Fljótt kemst hann að því að heimurinn er uppfullur af grískum goðsagnaverum sem fela sig á meðal mannfólksins.

Heimur Percys og félaga er mjög áhugaverður, svo ekki sé meira sagt. Að heimur okkar manna sé uppfullur af alls kyns skrímslum og kynjaverum er efni í heljarinnar ævintýri. Enda hafa margar af þeim verum og guðum sem bregður fyrir í myndinni verið innblástur til kvikmyndagerðar um áraraðir.
Eins og fyrr segir þá er efniviðurinn allur til staðar en framkvæmdin er engan veginn nógu sterk.

Það er ekki hægt að líta fram hjá því að í bæði Harry Potter-myndunum og myndunum um ævintýraheim Narniu hafa hlutirnir verið gerðir betur. Það er því orðinn mun meiri krafa um gæði í unglingaævintýrum sem þessum. Það er stigið í hvern klisjupollinn á fætur öðrum og froðan flæðir yfir allt. Meira segja lítill svartur „comic relief“ náungi sem er í þokkabót ekki fyndinn.

Maður býst einnig við meiru í tæknibrellum árið 2010 og þegar maður hefur nýlega séð hið sjónræna meistaraverk Avatar þá lítur þessi mynd út eins og tölvuleikur í Play Station 2 í samanburði. Bætt tölvutækni er jákvæð en ofnotkun hennar er að verða gjörsamlega óþolandi.

Þá er nánast enginn leikari sannfærandi í annars stjörnuprýddri mynd. Maður býst einfaldlega við meiru þegar leikarar eins og Uma Thurman, Pierce Brosnan, Sean Bean, Rosario Dawson, Steve Coogan og Catherine Keener eiga í hlut.

En Percy á sína spretti og uppbygging myndarinnar er ágæt að því leyti að bestu bitarnir koma hægt og rólega þó að þeir hefðu mátt vera mun safaríkari. Það er ekki öllu púðrinu eytt fyrir hlé, eins og svo oft í slíkum myndum. Áhugaverðar verur grískrar goðafræði eru líka margar hverjar svo skemmtilegar að þeim er varla hægt að klúðra. Við megum eflaust búast við nokkrum myndum um Percy í viðbót en vonandi tekst þá betur til en nú.

Ásgeir Jónsson