„Ég bjó erlendis frá tvítugu til fertugs, í Þýskalandi, Bandaríkjunum og Frakklandi, og upplifði því hvernig aðrar þjóðir fóru að í þessum málum,“ segir Guðrún Arndís Tryggvadóttir, stofnandi og framkvæmdarstjóri vefsins natturan.is.

Þegar Guðrún flutti heim aftur voru endurvinnsla og grænn lífsstíll sjálfsagður hluti af hennar lífi og brá henni því í brún þegar hún sá hversu stutt á veg Íslendingar voru komnir í þessum málum.

„Ég gat bara ekki hugsað mér að henda öllu rusli á sama stað og hélt áfram að flokka, jafnvel þótt enginn tæki eftir því. Það er erfitt að venja sig af þessum lífsstíl þegar þú á annað borð byrjar,“ segir Guðrún sem tók þátt í mótmælum gegn Kárahnjúkavirkjun á sínum tíma.

„Í þeirri baráttu komst ég að því að fólk hafði ekki endilega mikla vitneskju um umhverfismál. Þótt það sé mikilvægt að berjast gegn virkjunum er það ekki eina málið. Við verðum líka að tileinka okkur umhverfisvænni lífsstíl. Þegar baráttunni á Kárahnjúkum lauk, á þann vofveiflega hátt, vildi ég koma þessari vitundarvakningu í einhvern farveg og datt í hug að opna vef um þessi mál til að breiða út boðskapinn.“

Guðrún segir viðbrögðin hafa verið róleg í fyrstu en vefurinn hefur nú verið í loftinu í þrjú og hálft ár. „Ég vissi að ég væri að fara út í eitthvað sem væri stærra og meira og mikilvægara en nokkuð annað sem ég hafði tekið mér fyrir hendur í lífinu. Í byrjun hafði lítill hópur áhuga á þessum málum en í dag hefur það breyst. Umhverfisvitund er ekki flókið fyrirbæri.

Ef við hugsum um það sem við kaupum og hendum spörum við peninga, gerum meira sjálf, verðum nægjusamari og ánægðari með það sem við eigum. Með því að kaupa á röngum forsendum skemmum við fyrir börnum okkar og barnabörnum. Jörðin þolir ekki þetta neysluþjóðfélag,“ segir hún og bætir við að þetta sé ekki lengur spurning um að vera með.

„Við verðum að vekja aftur þessa gömlu skynsemi og nægjusemi og fara að hugsa um hvaðan hlutirnir koma, hvert þeir fara, hver líftími þeirra sé og hvort það sé þess virði að kaupa þá. Það sem fer í ruslið endar nefnilega í sjónum sem plastagnir sem kæfa fiska og breyta hormónastarfseminni í öllu lífríkinu,“ segir Guðrún sem trúir að baráttan sé ekki vonlaus.

„Ef ég tryði því væri ég ekki að þessu og léti eins og þetta kæmi mér ekki við. Það er til fullt af fólki, bæði hérlendis og erlendis, sem er tilbúið að leggja á sig gríðarlega vinnu til að hlutirnir breytist. Baráttan er endalaus en ég er mjög bjartsýn.“