Innan við ár

Forsetakosningarnar skipta litlu máli. Eftir tæpt ár verða kosningar sem skipta raunverulegu máli. Það verða kosningarnar þar sem Sjálfstæðisflokkurinn kemst aftur til valda, væntanlega með Framsóknarflokknum.

Þetta hefur verið óeðlilegur tími. Vinstristjórn hefur aldrei setið svona lengi við völd á Íslandi, meira en þrjú ár. Vanalega hefur Sjálfstæðisflokkurinn fengið tæplega 40 prósent fylgi í kosningum. Það er eðlilegt að þeir séu orðnir óþreyjufullir, þeir hafa aldrei þurft að bíða svona lengi eftir því að fá að stjórna landinu.

Kannski verður þetta ekki svona. Kannski fer Sjálfstæðisflokkurinn í stjórn með Samfylkingunni. Þau geta aftur tekið upp samræðustjórnmál, og þagað um það sem skiptir almenning mestu máli þar til það er of seint að tala um það.

Fyrir nokkrum dögum var upplýst að íslenskur almenningur tapaði 5.000 milljónum á einkafyrirtækinu Sjóvá. Ástæðan var að bótasjóðurinn, sem fyrirtækið átti að halda heilum til að borga út tryggingabætur, var tæmdur í viðskiptafléttu sem snerist um að bjarga Glitni. Einn af þeim sem framkvæmdu fléttuna var Bjarni Benediktsson, formaður Sjálfstæðisflokksins og næsti forsætisráðherra Íslands.

Þegar DV fjallaði um málið varð Bjarni reiður. Hann sagði að almenningur myndi ekki tapa neinu á þessu. Einhvern veginn var þetta bara einkamál hans og fyrirtækisins.

Við vitum ekki nákvæmlega hvað Bjarni vissi þegar hann bjargaði 126 milljónum af peningunum sínum með því að selja í Glitni í febrúar 2008. Við vitum bara að viðskiptafélagar hans og nánasta fjölskylda hans, og formaður flokksins hans, voru á þeim tíma á fullu við að halda leyndri þeirri vitneskju sinni, að bankarnir væru á heljarþröm. Kannski er þetta Steingrími J. að kenna. Hann hefði ekki átt að bjarga Sjóvá.

Tryggvi Þór Herbertsson, þingmaður og ráðherraefni Sjálfstæðisflokksins, var forstjóri fjármálafyrirtækisins Askar Capital, sem ríkið þurfti að lána 6.300 milljónir króna til að reyna að forðast tjón. Nú er komið á daginn að líklegast verði skuldin ekki endurgreidd. Meðan Tryggvi var forstjóri fékk hann kúlulán upp á 300 milljónir, svo hann gæti orðið milljónamæringur, sem hann þurfti síðan ekki að borga þegar áhættan af því að verða ríkur snerist upp í spilaskuld.

Eftir að tap fyrirtækja þeirra varð tap okkar allra kvörtuðu þeir yfir því að skattar væru hækkaðir til að borga skuldirnar af þeirra völdum. Bjarni byrjaði á því að saka ríkisstjórnina um brjálæði. Tryggvi sagði að hún væri að „leggja skattkerfið í rúst“. En þetta var gert fyrir menn eins og þá. Þegar svo kom í ljós að vinstristjórnin hafði ekki klúðrað efnahagsmálunum í kjölfar hrunsins og Ísland var með einna mestan hagvöxt á Vesturlöndum, var það samt „óviðunandi“ að mati Bjarna, því það hefði verið hægt að gera betur.

Þeir ætla að byrja á því að afnema veiðigjaldið sem var sett á eigendur kvótans, vegna þess að þeir eru ekki eiginlegir eigendur kvótans, heldur við öll. Þeir munu henda nýju stjórnarskránni sem var hönnuð eftir forskrift almennings. Lækka síðan skatta á þá sem eru góðir að búa til peninga.

Hverjum er ekki sama hvort Ólafur Ragnar Grímsson eða Þóra Arnórsdóttir verður sameiningartákn? Þetta er bara sitt hvor persónan sem talar á mismunandi hátt; barátta ímyndanna. Það eru ekki táknin sem stjórna landinu, heldur Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn. Þannig hefur það í það minnsta yfirleitt verið og þannig verður það innan árs frá deginum í dag. Þetta er sögulegur lærdómur lýðveldisins, hvort sem það var forsetatíð Sveins Björnssonar, Ásgeirs Ásgeirssonar, Kristjáns Eldjárns, Vigdísar Finnbogadóttur eða Ólafs Ragnars Grímssonar. Sjáið til, við höfum ekki breyst svo mikið eftir allt saman.