Þau drög að uppsögn Gunnars Andersen, forstjóra Fjármálaeftirlitsins, sem birst hafa almenningi, bera þess merki að annarleg sjónarmið kunni að liggja að baki. Svo mikið lá á að koma Gunnari í burtu að hann fékk einungis einn virkan dag til að andmæla og halda uppi vörnum, eftir að honum var tilkynnt um uppsögn sína.

Gunnar hefur staðið sig vel í starfi sínu að því er best verður séð. Hann hefur sent um 80 mál til sérstaks saksóknara og sýnt sig í því að vera málafylgjumaður. Þetta hefur komið illa við margan hrungamminn sem situr í súpunni vegna vafasamra viðskiptagjörninga sem áttu sinn þátt í því að samfélagið fór á hliðina. Það má enda sjá á viðbrögðum ákveðinna leigupenna að þeim hugnast lítt að menn eins og Gunnar og Ólafur Þór Hauksson, sérstakur saksóknari, séu á ferðinni með sverð réttlætisins að vopni. Handtökur illræmdra útrásarvíkinga hafa kallað fram árásir þess leiguþýs sem gengur erinda gegn gjaldi.

Stjórn Fjármálaeftirlitsins hefur gert nokkrar tilraunir til þess að koma höggi á forstjóra sinn. Þrjú lögfræðiálit liggja fyrir um störf Gunnars innan Landsbankans og stjórnarsetu hans í aflandsfélagi um síðustu aldamót. Fyrri álit sýknuðu Gunnar af því að hafa aðhafst eitthvað misjafnt. En nýjasta álitið, sem samið er af Ástráði Haraldssyni og Ásbirni Björnssyni, leiðir fram það huglæga mat þeirra að seta Gunnars á stóli forstjóra kunni að skaða Fjármálaeftirlitið. Rökstuðningurinn er afar veikur og sakirnar eru óljósar. Í álitinu segir meðal annars um hæfi Gunnars: „Mat okkar er eigi að síður að fram hafi komið upplýsingar um atvik sem eru til þess fallnar að kasta rýrð á hæfi Gunnars Þ. Andersen til að gegna starfi forstjóra Fjármálaeftirlitsins. Við teljum þessi atvik ekki leiða til vanhæfis hans til þess að gegna skyldum forstjóra, en upplýsingar um atvikin eru til almennrar umfjöllunar og geta truflað starfsemi FME og tafið fyrir uppbyggingu trausts almennings á starfsemi stofnunarinnar.“

Gunnar Andersen og Björgólfur Guðmundsson, fyrrverandi aðaleigandi skipafélagsins Hafskips og síðar Landsbankans, hafa eldað saman grátt silfur í áratugi. Þekkt er að Gunnar, sem var starfsmaður Hafskips í Bandaríkjunum, gaf Helgarpóstinum upplýsingar um starfsemi skipafélagsins í aðdraganda falls þess. Þá var Gunnar eitt af vitnum ákæruvaldsins í Hafskipsmálinu þar sem Björgólfur var dæmdur í skilorðsbundið fangelsi fyrir lögbrot. Einnig hefur því verið haldið fram opinberlega að einhverjir af þáverandi starfsmönnum Landsbankans hafi varað opinbera aðila við því að selja bankann til Björgólfsfeðga árið 2002. Gunnar var starfsmaður bankans á þessum tíma en hætti í bankanum eftir að Björgólfsfeðgar keyptu hann.

Nú eru uppi kenningar um að sú aðför sem gerð er að Gunnari eigi sér rætur í þessu máli. Draugar Björgólfa séu komnir á kreik og vilji knésetja þann fjanda sem kom gamla skipakónginum á kné og í fangelsi. En þetta er einungis kenning og huglægt mat á þeirri stöðu sem er uppi. Ljóst er hins vegar að margir gætu haft hagsmuni af því að koma höggi á Gunnar. Meginatriðið er að Gunnar njóti sannmælis og að honum verði ekki refsað fyrir sakir sem þykja léttvægar í tilviki annarra. Menn verða að hafa réttætið að leiðarljósi.

Öllum má vera ljóst að útilokað er að stjórn Fjármálaeftirlitsins starfi óbreytt með Gunnar Andersen sem forstjóra. Trúnaðarbrestur er staðfestur. Þess vegna er eðlilegt að annað hvort forstjórinn eða stjórnin víki eins og staðan er. Og það er vissulega ýmislegt sem bendir til þess að eðlilegra og farsælla væri að stjórnin færi og Gunnar fái tækifæri til að vinna áfram að sínum góðu verkum.