Sumir gera engan greinarmun á því sem er staðfest og því sem er óstaðfest í umræðunni um nauðgunarkæru á hendur Agli „Gillzenegger“ Einarssyni.

Lögmaðurinn Sveinn Andri Sveinsson gaf gott dæmi um hvernig opinber umræða brenglast, þegar hann tjáði sig um nauðgunarkæruna á hendur Agli á Facebook og á kvennasíðunni bleikt.is: „Femínistar hata Egil Gilz. Móðir stúlkunnar sem kærði viku eftir atvikið er í þeim hópi og áhrifamaður í VG. Tilviljun? Kannski. Ég hef aldrei verið trúaður á tilviljanir,“ sagði hann.

Sveinn Andri byrjar á því að stimpla stúlkuna og móður hennar sem hluta af hópi, sem hann fullyrðir síðan að svífist einskis vegna haturs síns. Um er að ræða klassískt áróðursbragð til að svipta fólk trúverðugleika. Dæmi af sambærilegri brenglun er þegar fólk vestanhafs var sagt vera „kommúnistar sem hata Bandaríkin“. Sveinn Andri varpar fram alvarlegri ásökun á hendur stúlkunni í spurningarstíl, sem felur í sér að stúlkan sé mögulega svo forhert að hún geri sér upp að vera fórnarlamb nauðgunar, til þess eins að berjast fyrir pólitískum málstað ákveðins hóps með annarlegan tilgang.

Þegar DV hafði samband við Svein Andra kom í ljós að hann treysti sér ekki til að standa við fullyrðingu um að móðir stúlkunnar tengdist Vinstrihreyfingunni – grænu framboði. Því var ekki aðeins óstaðfest að hún legði á sig erfiðan feril nauðgunarkæru vegna haturs síns, heldur einnig óstaðfest eða rangt að hún tilheyrði yfirhöfuð þeim hópi sem Sveinn Andri studdist við þegar hann dylgjaði um annarlegan tilgang hennar.

Það sem Sveinn Andri nefnir hatur femínista er fyrst og fremst gagnrýni þeirra á Gillzenegger, meðal annars fyrir opinber ummæli hans um að það þyrfti að senda menn á nafngreindar konur, sem myndu hafa kynmök við þær, til þess að fá þær til að hætta opinberri gagnrýni sinni. Samkvæmt pistli Gillzeneggers árið 2007 höfðu „femínistar verið óvenju óþolandi“, meðal annars stjórnmálakonan Kolbrún Halldórsdóttir, og því vildi hann senda menn á hana sem myndu „… fylla hana eins og hátíðarkalkún. Það mun vonandi vera til þess að hún steingrjóthaldikjafti og fari að haga sér.“ Að sögn Gillzeneggers var um grín að ræða. Afstaða gagnrýnenda hans var hins vegar að hann væri að breiða út viðhorf sem yki líkurnar á nauðgunum, auk þess sem það væri augljóslega ofbeldi fólgið í því að ýja að kynferðislegri valdbeitingu til að fá konur til að þegja um skoðanir sínar, jafnvel þótt hann hefði aldrei ætlað að láta verða af því.

Til samanburðar getur fólk ímyndað sér dæmi af landsþekktum manni, sem segir um baráttumann fyrir réttindum þeldökkra, að menn verði sendir á hann til að hlekkja hann, senda hann úr landi með skipi og neyða hann í þrælkunarvinnu á bómullarakri. Allt í gríni auðvitað.

Munurinn á upprifjun femínista á nauðgunargríni Gillzeneggers og ásökun Sveins Andra á hendur meintu fórnarlambi er að ummæli Gillzeneggers eru staðfest. Viðhorf hans gagnvart konum og nauðgunum, sem felst í orðum hans í gríni eða ekki, geta tengst atburðinum sem um ræðir. Ásökun Sveins Andra er hins vegar algerlega óstaðfest og áróðurskennd og lykilatriðið að baki henni virðist vera rangt.

Annað sem ekki er staðfest er að Gillzenegger hafi nokkurn tímann nauðgað. Hins vegar er staðfest að 18 ára stúlka sakar hann um það og kærir hann fyrir það. Staðfest er að tvær vinkonur stúlkunnar urðu vitni að ástandi hennar eftir að hún hafði verið með Agli. Staðfest er að Egill neitar og kærasta hans neitar einnig að um kynferðisbrot hafi verið að ræða.

Ef málið fer fyrir dómstóla munu þeir eftir mánuði eða ár endanlega kveða upp sinn úrskurð, byggðan á þeim upplýsingum sem nú eru smám saman að koma fram. En það er lykilatriði í umræðunni að fólk hafi staðreyndirnar á hreinu og skilji muninn á því sem er staðfest, því sem er óstaðfest og því sem er rangt – ekki síst menn sem eru þekktir af því að vera atvinnumenn í lögum og rétti.