Til þess að Ísland verði ekki sama spillingarbælið og það var fyrir hrun er nauðsynlegt að skipta út siðlausum stjórnmálamönnum. Sjálfstæðismenn í Kópavogi hafa tekið af skarið með því að láta Gunnar Birgisson hafa rauða spjaldið. Meirihluti þeirra sem þátt tóku í prófkjörinu sneri baki við gamla fyrirgreiðslustjórnmálamanninum og kaus Ármann Kr. Ólafsson, bæjarfulltrúa og fyrrverandi alþingismann, til þess að verða leiðtogi. Annað sætið fékk Hildur Dungal, nýliði í stjórnmálum.

Óþarft er að telja upp öll þau spillingarmál sem Gunnar tengdist sem bæjarstjóri. Hann er þekktur fyrir það að stjórna með ákveðnum einræðistilburðum og sveigja reglur ef því var að skipta. Hann var gjarnan á grensunni. Arftaki Gunnars hefur verið í hans liði um árabil. Hann verður að vanda sig til þess að lenda ekki á glapstigum í sinni pólitík. Komist Ármann í meirihluta á næsta kjörtímabili verður hann að setja sjálfum sér og flokknum ný siðferðismið og fylgja þeim. Annars er byltingin til einskis.

Menn eins og Gunnar Birgisson finnast í öllum flokkum. Þetta eru einstaklingar sem á einhverjum tímapunkti gleyma því að þeir eiga að þjóna fólkinu og umgangast opinberar eigur af virðingu og heiðarleika. Þegar þessi gerð manna blindast af eigin valdi hefst spillingin. Staða Gunnars síðustu árin var í raun spegilmynd af því sem gerðist í landsmálunum á tíma Davíðs Oddssonar. Ágætir menn sem hófust til metorða í þágu fólksins fóru að líta á sjálfa sig sem hálfguði. Og þeim leyfðist allt. Börn þeirra fengu forskot á aðra og vinirnir röðuðu sér á jötuna. Smám saman mynduðu þeir um sig skjaldborg spilltra einstaklinga sem áttu hagsmuna að gæta af því að halda leiðtoganum á stalli.

Aðrir landsmenn verða að fylgja fordæmi sjálfstæðismanna í Kópavogi og henda út spillingaröflunum. Af nógu er að taka.