Nýjasta útspil ríkisstjórnarinnar í málefnum manneskna er að kæfa í fæðingu frábært frumvarp Lilju Mósesdóttur og fleiri þingmanna um að bankar fái aðeins fasteignir fyrir fasteignalán sín en geti ekki tekið aleigu fólks.

Frumvarp Lilju virðist svo sjálfsagt og eðlilegt að það ætti að vera óþarft. Það er hvorki rökrétt né sanngjarnt að banki geti lánað til kaupa á fasteign, en rukkað síðan lántakandann um miklu meira en fasteignina sjálfa. Ríkisstjórn Alþjóðagjaldeyrissjóðsins er hins vegar óbundin af skynsemi og sanngirni. Hún stundar excel-stjórnmál.

Í excel-stjórnmálum er samfélagið meðhöndlað sem framleiðsluferli. Í þessu ferli er engin þjóð, aðeins skattstofn. Þar eru engir borgarar, nema í þeim skilningi að borgari er sá sem borgar. Ríkisstjórn sem stundar excel-stjórnmál hlutgerir manneskjur og hugsar fyrst og fremst um hvernig sé hægt að nota fólk. Þetta viðhorf hefur verið sjúkdómsvætt í tilfelli andfélagslegs fólks og stórfyrirtækja. Hugmyndin er að engin heilbrigð manneskja hugsi fyrst og fremst um hvernig hún geti notað fólk í hennar þágu.

Helstu rökin gegn frumvarpi Lilju voru að það myndi ekki gagnast öllum og að það myndi hjálpa þeim sem skulda of mikið í of dýrum fasteignum. Eins og staðan er núna getur bankinn hins vegar hundelt húsnæðiseigendur út fyrir landsteinana til að hirða af þeim aleiguna, allt vegna þess að bankarnir hafa hækkað skuldir fólks upp úr öllu valdi.

Excel-stjórnmálamenn skilja ekki að frumvarp Lilju var ekki reikningsdæmi, heldur mannréttindamál. Það var nauðsynlegur áfangi í leiðréttingu réttarstöðu fólks gagnvart fjármálastofnunum sem hafa svipt það frelsinu. Meginvandi íslensku þjóðarinnar er að bankarnir hafa of mikið frelsi. Þeir hafa frelsi til að hækka lán fólks og svipta það öllu, þótt það hafi einungis fengið lán með veði í fasteign. Almenningur hefur ekki einu sinni frelsi til að vera laus undan þvingunum bankanna. Þessu viðheldur allsherjarnefnd Alþingis undir stjórn Steinunnar Valdísar Óskarsdóttur Samfylkingarþingmanns.

Líklega snýst mesti ótti stjórnarinnar raunverulega um að ef yfirveðsettir húsnæðiseigendur geti skilað fasteignum sínum muni þeir nýta frelsi sitt til að flytja úr þessu landi ósanngirninnar. Stjórnin getur ekki veitt borgurum slíkt frelsi, því þá er hætt við að skattstofninn minnki. Líkt og ef sauðfé væri á beit án girðinga og færi tvist og bast eftir eigin höfði. Enda hefur það verið reiknað út í excel að það kosti ríkið 60 milljarða króna á ári að skattstofninn rýrni með landflótta.