Baráttan um sálir barnanna hefst við fæðingu. Þetta kann að hljóma stórkarlalegt en er ekki svo fjarri lagi. Hingað til hefur börnum verið ráðstafað í trúfélag móður við fæðingu og ekki hefur liðið langur tími frá því þau hefja leikskólagöngu sína þar til prestar og aðrir sálnahirðar fara að reyna að hafa áhrif á þau. Staðreyndin er því miður sú að börnin fá afskaplega lítil tækifæri til að uppgötva heiminn sjálf. Alltaf eru einhverjir reiðubúnir að koma sínum viðhorfum á framfæri og þvinga sinni skoðun upp á barnið.

Nú ætla ég ekki að amast við því að foreldrar ali börn upp í trú sinni eða lífsskoðun. Það er réttur foreldranna, sem bera ábyrgð á uppeldi barnsins, og ég efast um að það séu margir sem vilja hafa þann rétt af foreldrunum. Alla vega í orði kveðnu. Stjórnvöld ráðast reyndar ítrekað inn á þetta yfirráðasvæði foreldranna, svo sem með trúarlegri innrætingu í skólum sem gengur þvert á rétt foreldra til að ala börn upp í sínum sið. Þegar prestar eru farnir að koma inn í skólana eða fá börnin til sín í kirkjuna sem hluta af skóla- eða frístundastarfi er ljóst að gengið er á rétt foreldranna. Sama er uppi á teningnum þar sem bænir hafa verið látnar viðgangast í skólum eða önnur trúariðkun. Það er þó ekki alvarlegasta málið hvernig gengið er á rétt foreldranna, þó ekki skuli gert lítið úr því.

Annað mál hefur komið nokkuð til umræðu síðustu daga. Það er sú staðreynd að í dag er barn sjálfkrafa skráð í trúfélag móður við fæðingu - eða utan trúfélaga ef það á við. Bent hefur verið á að þetta standist illa jafnréttissjónarmið og er fagnaðarefni að dómsmálaráðherra segist ætla að athuga þetta mál. Þetta er mál sem er full ástæða til að kanna. Og þá á ég ekki endilega við jafnréttissjónarmið um stöðu móður og föður. Mér þykir mun meira um vert að barnið njóti þess réttar að móta sína afstöðu og velja sér trúfélag eða lífsskoðunarfélag. Því þó foreldrar eigi að hafa rétt til að ala börn sín upp í sínum sið er ekki þar með sagt að foreldrarnir eigi að hafa rétt til að ákveða hvaða félögum barnið skuli tilheyra. Börn eiga ekki að þurfa að segja sig úr trúfélögum sem þau eru skráð í að þeim forspurðum. Við eigum að leyfa þeim sjálfum að ráða för í þessum efnum þegar þau hafa aldur og þroska til.