Clarice Precious Jones lifir ömurlegu lífi, svo ömurlegu að orð fá því vart lýst. Hún er sextán ára gamall offitusjúklingur sem er nær ólæs, hún býr við ógeðslegar heimilisaðstæður þar sem hún er niðurlægð og barin auk þess að eiga eitt barn eftir nauðgun föður síns og annað á leiðinni eftir aðra nauðgun. Hana dreymir um betra líf og reynir með dagdraumum sínum að flýja grimman og kaldan veruleikann sem bíður hennar í hvert skipti sem hún opnar augun.

Í myndinni fylgjum við Precious í gegnum skammt tímabil í lífi hennar þar sem hún kemst inn í sérstakan skóla fyrir stelpur sem eru á röngum vegi í lífinu en þar eignast hún í raun sínar fyrstu vinkonur. Hún hittir fólk sem vill hjálpa henni í fyrsta skiptið eins og kennarann sinn, fröken Rain, og félagsmálafulltrúann, fröken Weiss, sem leikin er af Mariuh Carey og gerir hún það vel. Söguþráðurinn er ekkert ýkja flókinn, þetta er einfaldlega hádramatík þar sem áhorfandinn er þvingaður til þess að horfa upp á algjöran viðbjóð. Viðbjóð sem Precious þekkir ekki sem neitt annað en raunveruleikann.

Precious er leikin af hinni ungu Gabourey Sidebe sem var mönuð í hlutverkið af vinum sínum þegar illa gekk að finna leikkonu. Það er vægt til orða tekið þegar sagt er að hún standi sig stórkostlega. Þrátt fyrir að vera nauðgari og aumingi er faðir hennar þó ekki illmennið á heimilinu, ótrúlegt en satt. Illmennið er móðir hennar, Mary, leikin af Mo’Nique.

Mary er aumingi í orðsins fyllstu merkingu. Hún situr heima allan daginn, reykir sígó og horfir á spurningaþætti á milli þess sem hún lætur Precious steikja handa sér mat og niðurlægir hana með barsmíðum og andlegu ofbeldi. Þegar féló kemur svo í heimsókn setur hún upp sparihárkolluna og spariandlitið og lætur sem ekkert sé að. Sjálf varð Mo’Nique fyrir svipuðu ofbeldi í æsku og nýtir hún sér það í hlutverkið. Hún skilar því líka á stórfenglegan hátt eins og verðlaunin sem hún hefur hlotið sýna. Þeir sem horfa á myndina vilja ekkert annað en meiða móðurina eftir áhorfið, svo vel skilar hún sínu.

Í rauninni er ekkert endaplott þannig séð í myndinni. Áhorfandinn fær í henni innsýn inn í veruleika sem leikstjórinn, Lee Daniels, nær að stjórna vel. Hann treður ekki inn í myndina einhverri óþarfa dramatík heldur lætur leikarana sjá um að bera hana uppi sem tekst vel. Hún skilur á endanum lítið eftir sig nema eymd og atriði sem í raun ég hefði ekki viljað sjá. Það verður samt ekki hlaupið frá því að Precious er einstaklega vel leikin mynd á alla kanta, vel leikstýrt, einföld og gífurlega áhrifamikil.

Tómas Þór Þórðarson