Alice Kingsleigh er orðin nítján ára gömul í útfærslu leikstjórans Tims Burton af hinni sígildu sögu af Lísu í Undralandi. Lísa stendur frammi fyrir þeirri erfiðu ákvörðun að þurfa að trúlofast aðalsbornum pilt til að bjarga framtíð sinni, þegar hún enn á ný ráfar í Undralandið sem hún eitt sinn heimsótti í æsku en hafði bælt sem slæmar martraðir með aldrinum. Hefst þá sagan á nýjan leik.

Tim Burton er svo óumdeildur snillingur að myndir hans eiga nánast hver ein og einasta óhaggandi stað á lista margra yfir uppháhalds myndir þeirra. Mikil eftirvænting ríkti fyrir hver hans sýn á ódauðlega sögu Lewis Carroll yrði. Burton kemur hvergi á óvart og skilar sínu hefðbundna dagsverki.

Að því leytinu til að hann ljáir myndinni, sem hægt er að sjá í bíósölum bæði í þrívídd og venjulega, sínum dásamlega undarlega blæ. Johnny Depp er alltaf Johnny Depp og leitun að misstigi hans í hlutverkavali síðustu 15 árin. Helena Bonham Carter og hann fá nánast sjálfkrafa hlutverk í myndum hans enda eru þau frábærir leikarar sem henta hans svarta, skrítna stíl.

Undirritaður fór með vissar væntingar á myndina. Þær voru miklar. Burton, Depp og Carter, að Anne Hatheway viljandi undanskilinni, hvernig gat þetta klikkað?

Það var því með talsverðum vonbrigðum sem ég sat í bíósal, horfði á Alice in Wonderland og upplifði hana sem flata og bragðdaufa. Þrátt fyrir þrívíddargleraugun. Ég segi hér og nú að ef sú tækni verður lenskan í framtíðinni þá sný ég mér aftur að BetaMax-spólunum.

Sagan er sú sama þótt Lísa sé orðin eldri og leikin af hinni sykursætu Wasikowska . Með smá útúrdúrum þó er þetta í grunninn sama gamla sagan. Lísa minnkar, hún stækkar, hún fer í teboðið og berst við Hjartadrottninguna sem alla vill afhausa. Carter leikur hana af stakri prýði. Johnny Depp leikur útbrunna útgáfu af Hattaranum brjálaða óaðfinnanlega. Eilítið fastur í Willy Wonka-hlutverkinu þó í túlkun sinni.

Anne Hathaway sem Hvíta drottningin er ósannfærandi. Frammistaða hennar er meira pirrandi en tyggjóklessa í bíósætinu sem ekki uppgötvast fyrr en maður stendur upp í hléi.

Fyrir minn smekk virðist Burton ekki hafa áttað sig á að á myndina yrði horft með þrívíddargleraugum, sem í raun eru sólgleraugu þegar maður situr í dimmum bíósal. Þrívíddarmöguleikarnir skiluðu sér illa og voru vannýttir við hin ýmsu tækifæri í myndinni sem virkaði allt of dökk fyrir „sólgleraugun.“ Ég stóð mig ítrekað að því að gægjast yfir gleraugun til að sjá hvað væri að gerast. Afskaplega klénn þessi þrívíddarfítus sem öllu tröllríður um þessar mundir.

Mér fannst ég hafa séð þetta allt saman áður, og það hafði ég í raun gert. Mér þótti myndin flöt þrátt fyrir að vera ágætis afþreying. Bætti litlu við Undralands-veldið og skilur enn minna eftir.

Sigurður Mikael Jónsson