Tommy og Sam Cahill eru töluvert ólíkir bræður. Við fylgjumst með Tommy losna úr fangelsi meðan Sam fer til Afganistan að sinna herþjónustu. Tommy er iðjuleysingi og vandræðagosi en Sam er pabbastrákur sem hefur fetað slóð föður síns í bandaríska hernum og komið sér upp fallegri fjölskyldu.

Þeir eru samt alltaf góðir bræður þrátt fyrir að vera mismetnir innan fjölskyldunnar. Þegar Grace, eiginkona og barnsmóðir Sams, er tilkynnt að maður hennar hafi látist breytast hlutirnir snögglega. Tommy sér skyldu sína í því að hjálpa ekkju bróður síns myndarlega við uppeldi og heimilishald. Það hefur mikil áhrif á líf þeirra Grace, hjálpar þeim að eiga við missinn en gengur ef til vill of langt.

Brothers er endurgerð á Brödre, hinni margverðlaunuðu dönsku mynd Susanne Bier frá því 2004. Sú mynd var meira í ætt við dogma-myndirnar en að öðru leyti eru þær svipaðar í grunninn. Myndin segir góða sögu vel og áhrifin magnast eftir því sem líður á. Myndin er sterkust í sambandi bræðranna sem eiga ósnertanlega vináttu sem rís yfir það hversu ólíkir þeir eru. Það er vel valið í hlutverkin þar og birtast þeir mjög sannfærandi sem bræður, útlitslega séð sem og annað. Maður kemst fljótt að því að Tommy er engin fáviti þótt hann hafi farið út af sporinu og oft á tíðum birtist sjálfstæði hans og réttlætiskennd sterkar en Sams. Myndin er vel gerð og vel leikin. Sam Shepard leikur pabba bræðranna frábærlega sem lítið ræðinn harðjaxl sem tæplega hefur gert upp við áhrifin af veru sinni í Vietnam.

Dætur Sams leika lygilega vel, sérstaklega eldri stelpan Isabella og samspilið milli þeirra er frábært. Þetta ætti ekki að koma á óvart, snilldarleikstjórinn Jim Sheridan gerði My left foot og In the Name of the Father en vissulega líka hörmung á borð við ræpuræmuna Get Rich or die Tryin´. Hér getur maður sett út á síendurtekið stefið sem verður fljótt pirrandi og eftir að hafa séð rosalegar stríðssenurnar í Hurt Locker getur maður gagnrýnt þær sem hér birtast. Þetta eru samt ekki alvarlegir hnökrar. Frekar þá hvernig tiplað er á ýmsum atriðum sem skipta öllu við skynjun á niðurstöðu myndarinnar. Það er stundum ekki kafað nóg í þungavigtarpælingar og karaktera.

Eins og samband Tommys og dóttur bróður hans sem eiga það sameiginlegt að vera minna elskaða systkinið. Þetta gerir einnig að maður nær ekki að tengja við sumar persónur og sýnir þeim þar af leiðandi ekki tilhlýðilega samúð. En þetta er ekki gegnumgangandi, til dæmis er hún rosaleg tilkynningin um dauða Sams og henni er fylgt eftir í smáatriðum sem skyldi. Myndin sýnir einnig eftirstríðsheilkennin (post-traumatic stress disorder) á frábæran hátt þar sem hún birtist í öllu sínu geðveikislega veldi, útliti og hegðun. Hún sýnir frábærlega hvernig stríðið heldur áfram innra með hermanninum þótt hann hafi yfirgefið vígvöllinn. Hvernig það er að koma til baka en vera aldrei kominn því stríðið hefur fylgt þér heim.

Erpur Eyvindarson