Nemendaleikhús LHÍ: Bráðum hata ég þig eftir Sigtrygg Magnason
Leikstjóri: Una Þorleifsdóttir
Leikmynd og búningar: Axel Hallkell Jóhannesson
Ljósahönnun: Egill Ingibergsson
Hljóðmynd: Högni Egilsson

Fyrst í röðinni var leikrit Sigtryggs Magnasonar Bráðum hata ég þig í Nemendaleikhúsinu, annað verkefni útskriftarhópsins í ár. Þetta er í aðalatriðum hefðbundið fjölskyldudrama um fjórar systur sem koma saman eftir langan aðskilnað í jarðarför móður þeirra. Að sjálfsögðu eru ýmis fjölskylduleyndarmál grafin undir yfirborðinu: gamall sársauki, gamalt svekkelsi, óútkljáð og óuppgert, sem brýst svo fram í erfisdrykkjunni og eftirleik hennar. Mér finnst ekki ástæða til að rekja það frekar hér; sjón er sögu ríkari, eins og þar stendur.

Þetta er lipurlega saminn texti og hélt athygli manns ágætlega lengst af, þó að tæpast búi hann yfir þeirri sálfræðilegu dýpt sem hefði þurft til að gera þessi samskipti öll trúverðug; framvindan virtist einkum knúin áfram af gamalkunnum hugmyndum um kynferðislegar bælingar sem hér eru látnar enda í þreföldum samfara-klímax, býsna grafískt útfærðum af leikstjóra með hjálp leikmyndar og ljósa. Fyrir minn smekk gerði það ekki mikið fyrir verkið. Annars var leikmyndin vel heppnuð og ljósabeiting til fyrirmyndar, enda Egill Ingibergsson pottþéttur í sínu fagi.

Leikendur stóðu sig vel; þetta er býsna góður hópur og ættu flestir að eiga möguleika eftir útskrift. Sem fyrr vakti þó Hilmar Guðjónsson mesta athygli fyrir einkar sannferðuga túlkun; hér lék hann sambýlismann einnar systurinnar, íslenskan alþýðustrák, svolítið búralegan en alls ekki slæman í sér – ætli við þekkjum ekki flest týpuna. En eitt skil ég ekki: hvers vegna í ósköpunum setti leikstjórinn, Una Þorleifsdóttir, þetta upp í svona hægu tempói? Þó að persónurnar eigi eflaust að vera frekar lokaðar og inn í sig, flestar þeirra alltént, var ekkert, það ég gat séð, í lýsingu þeirra eða samskiptum, sem kallaði á slíkan hægagang. Tveir tímar án hlés með ekki meiri dramatískri spennu, það er nú heldur mikið á áhorfendur lagt, og enginn greiði við verkið, öðru nær.

Jón Viðar Jónsson